دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫[بر اساس واقعیت]
‫پس از حدود دو دهه جنگ...
‫... منابع اعلام کردند که رئیس جمهور جو بایدن...
‫...خروج نیروهای آمریکایی...
‫...از افغانستان را به اطلاع عموم می‌رسانند.
‫وقتشه که طولانی‌ترین جنگ آمریکا تموم بشه،
‫وقتشه که نیروهای ما به خونه برگردن.
‫رئیس‌جمهور خروج نیروهای آمریکایی رو...
‫...تا تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام کرد،
‫که این به معنی تمدید مهلته...
‫...مهلتی که توی توافق امضا شده...
‫...بین دولت ترامپ و طالبان تعیین شده بود.
‫در کمتر از سه ماه، طالبان...
‫در اکثر مناطق خارج از کابل، کنترل رو به دست گرفت.
‫امروز صبح، تیراندازی‌ها هرج و مرج رو بیشتر کرد...
‫طالبان در حومه‌ی کابله.
‫هیچکس از جمله ما فکر نمی‌کرد طالبان...
‫...انقدر سریع به کابل برسه.
‫[۱۵ اوت ۲۰۲۱ ‫طالبان کابل را تصرف کردند و بین مردم هرج و مرج به پا شد.]
‫[آخرین کنسولگری کشورهای غربی که ‫ در افغانستان باز مانده مربوط به کشور فرانسه است].
‫[روز اول]
‫کامپیوترها رو از برق بکشید و هاردها رو بردارید.
‫طالبان می‌تونه تمام مدارک خرد شده رو بازسازی کنه.
‫پس همه چیز رو می‌سوزونیم، باشه؟ ‫همه چیز رو خرد می‌کنیم و می‌سوزونیم.
‫الو؟
‫الو؟ اِوا هستم.
‫- کی؟ ‫- اِوا، از سازمان مردم‌نهاد "زنجیره‌ی قلب".
‫بلندتر حرف بزن.
‫اِوا هستم، از سازمان مردم‌نهاد ‫"زنجیره‌ی قلب".
‫می‌شنوم اِوا.
‫من با مادرم هستم، نمی‌تونیم وارد فرودگاه بشیم.
‫پروازها لغو شدن.
‫- بیاید سفارت. ‫- طالبان همین الانم تو کابله.
‫تو فرانسوی هستی.
‫این بهترین پوشش محافظتی توئه.
‫عجله کنید، ما به زودی از اینجا می‌ریم.
‫یادتون نره:
‫تمام اطلاعات رو برمی‌دارید، ‫فلش‌ها یادتون نره.
‫به طور ویژه؛ اولویت با اوناست.
‫بسیاری از سفارت‌خونه‌ها...
‫...به تخلیه‌ی اتباعشون اقدام کردن.
‫کمی قبل‌تر، رئیس‌جمهور افغانستان اشرف غنی...
‫...تایید کرده بود که کشورش رو ترک کرده
‫تا از «حمام خون» جلوگیری کنه.
‫طالبان ۲۰ سال بعد از اینکه توسط ائتلافی ‫به رهبری آمریکا بیرون رانده شدن،
‫دوباره به قدرت برمی‌گرده...
‫پتک رو بده به من.
‫این می‌تونه بمونه، اما بقیه‌اش رو بریز تو آتیش.
‫بچه‌ها، همه‌ی هاردها رو برمی‌داریم، مفهومه؟
:مترجم اشکان هیدی
‫نیروهای ویژه امشب پرواز می‌کنن...
‫من باید به پایگاه ناتو تو فرودگاه برم.
‫خیلی خب.
‫- هلیکوپتر منتظرمه. ‫- با هم در تماسیم.
‫یه سری از اتباع جدید دارن می‌رسن، ما می‌بریمشون...
‫- ...و به شما ملحق می‌شیم. ‫- تعدادشون زیاده؟
‫- نمی‌دونم، چطور؟ ‫- ما همین الانم ۸۰ نفر اینجا داریم، به علاوه‌ی تیم خودمون.
‫خب که چی؟ ‫می‌خوای جلوی اومدنشون رو بگیری؟
‫چرا بیاریمشون وقتی نمی‌تونیم خارجشون کنیم؟
‫هی، من فقط می‌خوام امشب ‫همه تو فرودگاه پیشم باشن.
‫- طبق نقشه پیش برو مو، فهمیدی؟ ‫- مثل همیشه.
‫نه، مثل همیشه نه.
‫اجازه هست؟
‫اول از همه سر و وضع، هان؟
‫الو، صدیقی؟
‫اینجا خوب آنتن نمی‌ده، صدامو داری؟
‫الو؟
‫الو؟ بیدا؟
‫قطع نکن، خب؟
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫- صدیقی، صدامو می‌شنوی؟ ‫- بیدا، تو صدامو می‌شنوی؟
‫خوشحالم صداتو می‌شنوم، رفیق.
‫کجایی؟
‫سعی کردم فرار کنم اما بی‌فایده بود.
‫دیگه نمی‌دونم چیکار کنم. همه‌ی ‫نظامی‌ها دارن تسلیم می‌شن.
‫کجایی؟
‫هان؟
‫- نزدیک دریاچه‌ی حشمت‌خان. ‫- باشه.
‫خب پس، برو تو جاده شهدای صالحین، باشه؟
‫می‌رسی به یه رستوران، فوکاچیو.
‫- فوکاچیو. ‫- آفرین.
‫صاحبش، امیر، رفیقمه. ‫هواتو داره، منم دارم میام.
‫نه، نیا، طالبان همین الانم تو کابله.
‫- اونا دنبال منن. ‫- دنبال من که نیستن.
‫دارم میام، صدیقی، دارم میام.
‫امیر، مو هستم.
‫کجایی؟
‫تو رستورانم، دارم هرچی رو که می‌تونم نجات میدم.
‫خب، خوب گوش کن،
‫یه رفیق دارم که داره میاد، تو خطره.
‫توی انبارت قایمش کن، باشه؟
‫مشکلی نیست. کی هست؟
‫یه افسر عالی‌رتبه‌ی افغانه، بیشتر از این نمی‌تونم بگم.
‫باشه، می‌فهمم.
‫یونیفرم‌هاتون رو قایم کنید!
‫امیر، اینجا چیکار می‌کنی؟ بزن به چاک! یالا.
‫من تا زنده‌ام، عمراً از اینجا برم. این باید بره.
‫خدا تومن پولشه، نمی‌ذارم دست اونا بیفته.
‫طالبان همین الانم تو شهره.
‫- دوستت اینجاست. ‫- باشه.
‫صدیقی، چطوری؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫- می‌تونی راه بیای؟ ‫- فکر کنم.
‫بیا.
‫خوبی؟
‫خوب می‌شم.
‫مو.
‫به یاد قدیما.
‫ممنون.
‫تازه این ارزون‌ترینشونه.
‫-یالا، بیا.
‫طاقت بیار، دیگه چیزی نمونده.
‫دولا شو! دولا شو!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫-توی ماشین چیه؟ ‫-هیچی.
‫-بازش کن ببینم! ‫-چیزی نیست...
‫- این تو چیه؟ ‫- پر از الکله.
‫همه‌شو نابود کنین!
‫بذار برم.
‫-همه‌شو نابود کنین! ‫-ولم کنین.
‫تکون نخور، همونجا بمون!
‫- خفه شو! ‫- دیگه نمی‌خوام صداتو بشنوم، بی‌دین!
‫کافیه، راه بیفتیم!
‫یالا، بریم!
‫خوبی؟
‫خوبم... خوبم.
‫همین‌طور دراز کشیده بمون.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫- چی شده؟ ‫- تکون نخور یک کلمه هم حرف نزن.
‫من برای سفارت فرانسه کار می‌کنم. ‫باید رد بشم.
‫سفارت فرانسه.
‫از ماشین بیا بیرون.
‫گفتم بیا بیرون.
‫من اجازه ندارم ‫از ماشین پیاده بشم.
‫گفتم بیا بیرون! این یه دستوره.
‫فرانسوی!
‫بیا بیرون!
‫من برای سفارت فرانسه ‫کار می‌کنم!
‫بیا بیرون!
‫باید برگردم داخل سفارت!
‫اسلحه‌تو بیار پایین.
‫سلام، آقا.
‫سفارت فرانسه، باید برم داخل.
‫بذارین رد شه.
‫ممنون.
‫«زنجیره‌ی قلب»
‫خواهش می‌کنم!
‫- الان میام به کارتون رسیدگی میکنم. ‫- من با مادرمم.
‫تکون نخور اِوا، الان به کارتون رسیدگی می‌کنم.
‫حواستون جمع باشه، بچه‌ها.
‫برید عقب!
‫نمی‌تونم.
‫کمکم کن! یه زخمی دارم.
‫لعنتی. این کیه؟
‫- رئیس اطلاعات افغانستانه. ‫- اینجا چیکار می‌کنه؟
‫مثل برادرمه.
‫لعنتی، چطوری از این مخمصه در بیایم؟
‫باید متفرقشون کنیم. ‫ماشین آب‌پاش رو بیارید.
‫بین جمعیت فرانسوی هم هست.
‫خب که چی؟
‫بهشون بگو برن فرودگاه.
‫نه، نه، نه. ‫بدون اونا هیچ‌جا نمی‌ریم.
‫چطوری بیاریمشون داخل...
‫- بدون اینکه بقیه هجوم بیارن؟ ‫- نگاه کنید.
‫این کیه؟
‫می‌خواید بهشون چی بگید؟
‫اینکه شهروندان افغان نباید از چیزی بترسن.
‫ما اینجا هستیم ‫تا امنیت‌شان را تأمین کنیم.
‫واقعاً؟
‫به میلیون‌ها زن افغان...
‫...که حاضر نیستن تحت قوانین ‫اسلامی زندگی کنن چی میگید؟
‫کجا هستن؟
‫توی خونه‌هاشون از ترس قایم شدن.
‫این حرف شماست.
‫من با چندتاشون صحبت کردم.
‫به اونا چی می‌گید؟
‫فیلم نگیر!
‫به اونا چی...
‫- دوربینو بیار پایین! ‫- ما مجوز داریم.
‫- خفه شو! ‫- داری می‌شکونیش!
‫شلیک نکن!
‫التماست می‌کنم!
‫لعنتی، دارن شلیک می‌کنن.
‫به همه خبر بده. آماده باشید. ‫من به سفیر زنگ می‌زنم.
‫حیدر، خوبی؟
‫ولش کن.
‫چند نفرن؟
‫تقریباً ۳۰۰ نفرن، باید در رو باز کنیم.
‫- باشه. زن و بچه هم هستن؟ ‫- آره، طالبان مسلح تهدیدشون می‌کنن.
‫به نظر من، ‫به سفارت حمله نمی‌کنن.
‫من مسئول افرادم هستم. ‫این ریسک رو نمی‌کنم.
‫یه عده افغان...
‫...قراره جلوی درهای سفارت اعدام بشن.
‫درها رو باز کنید.
‫-نه، قربان... ‫-این یه دستوره!
‫بسیار خب.
‫خوبی؟ مادرتونه؟
‫اینجا در امانید.
‫اونجا منتظر بمونید، ‫با پناهنده‌هایی که شناسایی شدن.
‫باشه، ممنون.
‫برید جلو، برید جلو!
‫برید جلو! برید جلو!
‫یالا!
‫آب و پتو بردارید.
‫یالا، یالا!
‫اوضاع در کابل به سرعت وخیم شده.
‫مجبور شدم به سفارت فرانسه پناه ببرم.
‫صدها پناهنده اونجا منتظرن...
‫شما همه رو به خطر انداختین.
‫خطر طالبانه، نه من.
‫شما تحریکشون کردین.
‫متأسفم.
‫- من فقط داشتم کارم رو می‌کردم. ‫- منم دارم کار خودم رو می‌کنم.
‫دیگه دخالت نکن، باشه؟
‫ممنون.
‫شما کی هستین؟
‫ببخشید؟
‫میشه بپرسم چطوری ‫میخواین این صدها پناهنده رو از اینجا خارج کنید؟
‫مجبور نیستم به شما جواب بدم.
‫- مردم باید بدونن. ‫- نه والا.
‫من اینجام که ازشون محافظت کنم، نه ‫اینکه بهشون اطلاعات بدم، باشه؟
‫منم اینجام که از اتفاقی ‫که داره می‌افته گزارش بدم، باشه؟
‫- دخالت نکن. ‫- فقط می‌تونم...
‫باشه...
‫سفارت فرانسه...
‫...آخرین جای امن تو کابله ‫که می‌شه بهش پناه آورد.
‫خب، یه خبر بد برات دارم.
‫- باید با کارگاهت خداحافظی کنی. ‫- آخه چرا؟
‫اینجا می‌شه اتاق جدید نوه‌مون.
‫منم می‌تونم نظری بدم؟
‫خب نه. ولی در عوض،
‫می‌تونی رنگ کاغذ دیواری رو انتخاب کنی.
‫خب، آبی.
‫- آبی؟ ‫- آره.
‫- آبی خوبه. ‫- آبی که همیشه سوراخه،
‫دیگه...
‫چرا از من می‌پرسی؟ همیشه تویی که تصمیم می‌گیری.
‫خب آره، ولی سلیقه‌ی من بهتره، مگه نه؟
‫این که دیگه سخت نیست.
‫- کی تخلیه می‌کنین؟ ‫- فردا.
‫نگران به نظر میای.
‫آره، از این وضعیتی که پیش اومده خوشم نمیاد.
‫همه چی خیلی سریع داره اتفاق می‌افته.
‫می‌فهمم.
‫- باید قطع کنم. ‫- مراقب خودت باش.
‫- می‌بوسمت. ‫- منم می‌بوسمت.
‫اون یارو رو نگاه کن.
‫چرا دهنش رو پوشونده؟
‫اون یکی چی؟
‫چرا می‌خواد بدونه...
‫...ما چطوری زیر نظرشون داریم؟
‫دارن یه نقشه‌ای می‌کشن.
‫باید همین الان دخلشون رو بیاریم.
‫اینجوری فقط هرج و مرج می‌شه.
‫خارج کردن افراد شناسایی‌شده ‫تو منطقه‌ی ۳ رو ادامه می‌دیم.
‫و جلو چشمشون می‌مونیم تا تحت فشار باشن.
‫باشه.
‫امشب یه عملیات خروج انجام ‫می‌شه، با هلیکوپتر از سفارت.
‫طالبان به هلیکوپترهای آمریکایی شلیک نمی‌کنه.
‫با اون ۳۰۰ تا پناهنده‌ی تو منطقه‌ی ۲ چی کار می‌کنیم؟
‫فقط اونایی که شناسایی کردیم رو خارج می‌کنیم.
‫با کوچک‌ترین مشکلی،
‫- آمریکایی‌ها همه چی رو کنسل می‌کنن. ‫- قرار که نیست ولشون کنیم، ها؟
‫موضوع ول کردنشون نیست، ‫ولی بعداً بهشون رسیدگی می‌کنیم.
‫من پیش از هر چیزی، ‫مسئول جون فرانسوی‌ها هستم.
‫بله، حتماً.
‫بعداً می‌بینمت.
‫خب، دیگه وقتشه.
‫باید امشب بریم.
‫از منطقه‌ی ۱ حرکت می‌کنیم، و ‫اول این افراد رو خارج می‌کنیم،
‫با اولین هلیکوپترها.
‫بعدش، گروه بعدی، آماده باشین،
‫خیلی سریع اتفاق می‌افته.
‫شما می‌خواین ما رو ول کنین برین.
‫باید ما رو هم ببرین.
‫- آروم باشین. ‫- برین عقب.
‫شما بدون ما هیچ‌جا نمی‌رین.
‫ما اول باید...
‫...همه رو شناسایی کنیم، باشه؟
‫ما رو ببرین.
‫برین عقب!
‫آروم باشین!
‫همه‌ی ما تحت حمایت فرانسه هستیم،
‫و این مرد...
‫...نماینده‌ی اون کشوره.
‫اگه شما...
‫...باهاش مشکلی دارین، برین بیرون. ‫طالبان ازتون پذیرایی می‌کنه.
‫می‌خوان بدون ما برن.
‫فعلاً که اینجان.
‫شما بدون ما هیچ‌جا نمی‌رین.
‫فهمیدی؟
‫برگردین سر جاتون بشینین.
‫یالا.
‫ممنون.
‫نگرانن، هیچ پشتوانه‌ای ندارن که خارجشون کنین.
‫خب هیچ‌کس پشتوانه نداره.
‫پس چرا زندانیشون کردین؟
‫باید هویت همه رو چک کنیم.
‫از چی می‌ترسی؟ اینکه چندتا طالب نفوذ کرده باشن؟
‫چرا که نه؟
‫چرا با همکارای سازمان مردم‌نهادت برنگشتی؟
‫من همه‌چیزو ول کردم که برگردم اینجا، ‫قرار نبود اینجوری برم.
‫خیلی وقته اینجا کار می‌کنی؟
‫پنج سالی می‌شه.
‫اوایلش آسون نبود.
‫هیچ آشنایی‌ای نداشتم.
‫این کشور رو خوب نمی‌شناختم.
‫هنوزم اینجا خانواده‌ای داری؟
‫به جز مادرم، هیچکس.
‫تو چی؟
‫بچه داری؟
‫آره، یه دختر دارم.
‫تقریباً هم‌سن و سال توئه.
‫رابطه‌تون خوبه؟
‫نه اونقدر که باید.
‫متأسفم.
‫برای اون یا برای خودت؟
‫اوایل، برای اون.
‫و حالا، برای خودم.
‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟
‫همه برن اونور!
‫برین اون طرف! عقب! عقب!
‫از این طرف!
‫عقب! عقب!
‫با سفیر صحبت کردم. ‫داره برای تخلیه یه فرصت زمانی جور می‌کنه.
‫- کی؟ ‫- هنوز نمی‌دونیم.
‫برای ۵۰ نفر به مدت ۱۵ روز آذوقه داریم. ‫ما ۴۰۰ نفریم.
‫اصلاً نباید درها رو باز می‌کردیم.
‫غذا رو جیره‌بندی می‌کنیم.
‫- اگه اینجا گیر بیفتیم به چه دردی می‌خوره؟ ‫- هیچکس گیر نمی‌افته.
‫طالبان با آمریکایی‌ها مذاکره کرده.
‫کاری با ما ندارن. ‫اگه کاری کنن خیلی ضرر می‌کنن.
‫بهش پایبند بودن،
‫به توافقشون؟
‫با شلیک کردن به هلیکوپترها؟
‫دستور گرفتیم که نیروهای امنیتی رو تخلیه کنیم.
‫یعنی چی؟
‫فرماندهی مجبور شده استراتژی رو تغییر بده.
‫این یه دستور فوریه. ‫بی‌سر و صدا وسایلتون رو جمع کنین،
‫- تا یه ساعت دیگه می‌ریم. ‫- صبر کن.
‫- من تا حالا همچین چیزی نشنیدم، این از کجا اومده؟ ‫- ما باید دیروز تخلیه می‌کردیم.
‫ما مأموریتمون رو انجام دادیم، ‫دیگه دلیلی واسه اینجا موندن نداریم.
‫پناهنده‌هایی که اینجا هستن، ‫تحت حمایت ما هستن.
‫اگه اعدامشون کنن چی؟
‫این ماییم که طالبان قراره اعداممون کنه!
‫چیو نمی‌فهمی؟
‫فکر می‌کنی به اندازه‌ی کافی آدم داریم؟ ‫مهمات داریم؟
‫فکر می‌کنی اگه بهمون حمله کنن دووم میاریم؟
‫تو ما رو انداختی تو این دردسر،
‫نه هیچکس دیگه، می‌فهمی،
‫- هیچکس قرار نیست جونش رو برای این به خطر بندازه. ‫- درکت می‌کنم.
‫ولی اگه از خودم مطمئن نبودم، ‫یه جور دیگه حرف می‌زدم.
‫نمی‌تونیم ولشون کنیم، ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
‫ما از دستورات اطاعت می‌کنیم. تمام.
‫آخر تعهد شما همینه؟
‫من پسر یه سربازم.
‫شش ماهم بود ‫که خانواده‌ام مجبور شدن الجزایر رو ترک کنن.
‫پدرم یه مبارز بود.
‫اون طرفِ خودش رو انتخاب کرد و...
‫و تاوانش رو هم داد.
‫اگه با آدمایی مثل ما آشنا نشده بود،
‫امروز مرده بود.
‫یا مرده بود یا تحت تعقیب بود.
‫و منم اینجا نبودم ‫که اینا رو براتون تعریف کنم.
‫اطاعت کردن بخشی از کار ماست،
‫ولی سرپیچی کردن هم یه انتخابه.
‫من یه نقشه برای بیرون رفتن از اینجا دارم.
‫و به تنهایی از پسش برنمیام.
‫بهتون احتیاج دارم.
‫کی می‌خواد بره؟
‫یک، دو،
‫سه، چهار،
‫پنج.
‫کی می‌خواد بمونه؟
‫یک، دو،
‫سه، چهار،
‫پنج.
‫من می‌مونم.
‫اکثریت تصمیمش رو گرفت.
‫نقشه‌ت برای بیرون بردن ما از اینجا چیه؟
‫اِوا؟
‫اِوا، منم مو.
‫بهت احتیاج دارم.
‫برای مذاکره با طالبان بهت احتیاج دارم.
‫چی؟
‫یه مترجم می‌خوام ‫که وضعیت رو براشون توضیح بده.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- نه.
‫با زور نمی‌تونیم خارج بشیم.
‫خیلی خطرناکه. باید باهاشون معامله کنیم.
‫می‌دونی در مورد زن‌ها چه فکری می‌کنن؟
‫هر لحظه ممکنه منو بکشن ‫چون فکر می‌کنن من نجس‌ام.
‫می‌دونم.
‫ولی تو فقط افغان نیستی، ‫فرانسوی هم هستی.
‫و بچه‌ها هم هستن که هوامون رو داشته باشن.
‫اگه راه دیگه‌ای داشتم، ‫تو رو درگیر این ماجرا نمی‌کردم.
‫ولی این تنها راهه.
‫بهش بگو بره سمت چپ.
‫اِوا، یه کم بیشتر برو چپ.
‫بازم، بازم...
‫وایسا. تکون نخور.
‫همینه، زاویه تیراندازی رو باز کنین.
‫فاصله‌ت رو با «مو» حفظ کن، همین و بس.
‫با کوچک‌ترین مشکلی، همه چی رو کنسل ‫ می‌کنیم و برمی‌گردیم اینجا. باشه؟
‫مهم‌تر از همه، یادتون نره: ‫زاویه تیراندازی رو باز نگه دارین.
‫آماده‌ای؟
‫پشت سر من نمون، یکم برو سمت چپ.
‫طالبان دارن نزدیک میشن.
‫هفت نفر عقب‌تر.
‫وایسا.
‫سلام.
‫من فرمانده بیدا هستم. تو سفارت کار می‌کنم.
‫و... می‌خوام با رئیس‌تون صحبت کنم.
‫داره دستور میده که بریم...
‫...و تهدید می‌کنه که زبونم رو می‌بُره.
‫این خانم فرانسویه، مترجم سفارته.
‫هیچ دلیلی نداره تهدیدش کنین. می‌فهمین؟
‫تکون نخورین.
‫آها، خوبه.
‫حضور ما اینجا برای نیرویی که ‫شما نماینده‌ش هستین، مشکل‌سازه.
‫باید با رئیس‌تون صحبت کنم.
‫تنهامون بذار.
‫چی می‌خواین؟
‫باید برای رسیدن به ‫فرودگاه اینجا رو تخلیه کنیم.
‫چرا این افغان‌ها می‌خوان برن؟
‫اون‌ها تحت حمایت فرانسه هستن.
‫ما فقط چند تا اتوبوس ازتون می‌خوایم. با راننده.
‫بهش بگو همین‌جا بمونه. ‫وگرنه از دید خارج میشیم.
‫بهش بگو همین‌جا بمونه.
‫اصرار می‌کنه.
‫لعنتی، مو، داری چیکار می‌کنی؟
‫چندتا اتوبوس؟ برای کی؟
‫حدود دوازده‌تا اتوبوس.
‫حرکت تا یک ساعت دیگه.
‫فرانسوی‌ها می‌تونن برن.
‫افغان‌ها می‌مونن.
‫خواستۀ من این نیست.
‫شما در جایگاهی نیستی که تصمیم ‫بگیری. اینجا من تصمیم می‌گیرم.
‫آماده درگیری بشین.
‫میگه که...
‫...هر آن ممکنه دستش بره رو ماشه.
‫حتی بعد از رفتن ما، ۳۰۰ نفر از هم‌وطنان‌مون...
‫...تو سفارت می‌مونن،
‫...که باعث یه بحران ‫دیپلماتیک بین کشورهای ما میشه.
‫متوجه هستین؟
‫شما می‌تونین با کمک به تخلیه‌ی ‫ما، این مشکل رو حل کنین.
‫اون‌وقت منطقه‌ی سبز ‫کاملاً تحت کنترل شما درمیاد.
‫گمونم معاملۀ خوبیه.
‫یه لیست از تمام کسایی که باید تخلیه بشن بهم بدین.
‫وقتی هویت‌شون رو ‫شناسایی کردیم، می‌تونین برین.
‫بیشتر از ۴۰۰ نفر هستن.
‫مردی که ما دنبالشیم...
‫...شاید تو گروه شما نفوذ کرده باشه.
‫کی می‌دونه؟
‫لیست رو به من بدین...
‫...تا اتوبوس‌هاتون رو بگیرین.
‫باشه.
‫خب. تا دستور بعدی موقعیت‌تون رو حفظ کنین.
‫راننده اتوبوس می‌شناسی؟
‫آره. یعنی، فقط یکی، چطور؟
‫باهاش تماس بگیر.
‫من به این یارو هیچ اعتمادی ندارم.
‫ممنون.
‫اگه از این مخمصه جون سالم ‫به در ببریم، مدیون توایم.
‫کاری که کردی خیلی بزرگ بود.
‫اوضاع بحرانیه، ولی ما تو پاریس...
‫...نمی‌تونیم جلوی یه روند در حال اجرا رو بگیریم.
‫شما اصلاً فهمیدین چه خبره؟
‫ببخشید؟
‫اوضاع از کنترل خارجه.
‫به‌زودی دیگه چیزی برای خوردن نداریم.
‫ما ۱۱ نفریم در برابر یه شهر کامل.
‫هر دقیقه‌ای که می‌گذره، ‫به درگیری نزدیک‌تر میشیم.
‫هر لحظه ممکنه اوضاع به هم بریزه.
‫جواب منفیه، نه؟ من این ریسک رو برنمیدارم.
‫فرمانده بیدا،
‫ممنون از پیشنهاد شما،
‫ولی باز هم صبر کنین،
‫یه راه حلی پیدا می‌کنیم.
‫نمیشه صبر کرد.
‫ما نمی‌تونیم نزدیک به ۴۰۰ نفر رو...
‫- ...بدون محافظ رها کنیم. ‫- دنبال راه‌حل بگردین،
‫ولی من عمل می‌کنم. روشنه؟
‫باید بهش بگین با من درست حرف بزنه.
‫می‌تونین اخراجش کنین، ولی...
‫...۱۵ روز دیگه بازنشسته میشه.
‫آقای سفیر؟
‫اومدم.
‫طبق منابع ما، ۱۲۰۰ جنگجوی داعش...
‫...از زندان‌ها آزاد شدن.
‫خطر حمله‌ی داعش قریب‌الوقوعه.
‫بمب‌گذارهای انتحاری استخدام شدن،
‫ولی نمی‌دونیم حمله کجا ‫و کی ممکنه اتفاق بیفته.
‫عملیات تخلیه متوقف شده؟
‫فعلاً نه.
‫ولی اوضاع روز به روز داره ‫به شدت تغییر می‌کنه،
‫واسه همین نمی‌تونم هیچی رو تضمین کنم.
‫سوال دیگه‌ای هست؟
‫ممکنه تخلیه‌ها متوقف بشه.
‫آمریکایی‌ها نگران یه حمله‌ان.
‫- از طرف طالبان؟ ‫- نه، به گفته‌ی اونا، از طرف داعش،
‫ولی طالبان ممکنه از آدمای خودش استفاده کنه.
‫میشه به رابط شما اعتماد کرد؟
‫هیچ دلیلی ندارم که به نیتش شک کنم.
‫در جریان باشید که اگه اوضاع خراب بشه،
‫- ما نمی‌تونیم دخالت کنیم. ‫- می‌فهمم،
‫ولی جناب سفیر، موندن ‫اینجا همون‌قدر خطرناکه...
‫...که تخلیه شدن با یه کاروان.
‫من با الیزه تماس می‌گیرم.
‫آماده باشید.
‫ممنون.
‫به همه نمی‌رسه.
‫فردا از اینجا رفتیم، نگران نباش.
‫دارم با صاحبش حرف می‌زنم.
‫اون ۱۰ تا اتوبوس داره، ‫ولی هر کدوم ۱۰۰ دلاره.
‫- قبول کن. ‫- باشه. اوکی.
‫اوکی، توافق‌مون شد سر صد دلار
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫عجله کن، باشه؟
‫یه کم بیشتر بیارش بالا.
‫ما قبلاً فوکاچیو رفته بودیم، ‫یادت میاد؟
‫جدی؟
‫آره.
‫یادت نمیاد؟
‫یه یارویی که فکر می‌کرد ‫کابویه جلومونو گرفته بود.
‫دسته‌های پولشو می‌سوزوند ‫و ما رو تهدید می‌کرد.
‫آره، یادم میاد.
‫- ولی تو فوکاچیو نبود. ‫- چرا بود.
‫مال دو سه سال پیش بود.
‫یادمه طرفو.
‫«من بزرگترین پیمانکار افغانستانم. ‫با آمریکایی‌ها کار می‌کنم.»
‫انگار مال خیلی وقت پیشه.
‫انگار همه چی مال خیلی وقت پیشه.
‫مو؟
‫بله؟
‫اگه منو بگیرن،
‫به زنم میگی
‫که مثل یه قهرمان مُردم.
‫باشه؟
‫- باشه. ‫- نه به خاطر این زخم.
‫جدی میگم، مو.
‫جدی میگم.
‫هیچکس نمی‌میره، صدیقی.
‫هیچکس.
‫- مامان، چیکار می‌کنی؟ ‫- دنبال حلقه ازدواجم می‌گردم.
‫- امکان نداره جا گذاشته باشمش. ‫- باید بریم دیگه.
‫تو وسایلتو بگرد.
‫- مامان... ‫- گفتم تو وسایلتو بگرد!
‫باید برگردیم. می‌دونم کجاست.
‫صبر کن.
‫نمی‌تونیم برگردیم.
‫کیت.
‫کاروان الان حرکت می‌کنه.
‫اینا چی؟
‫یه تهدید حمله تروریستی داریم
‫و نتونستیم هویتشون رو تایید کنیم.
‫پس متاسفم، ‫ولی نمی‌تونیم هیچ ریسکی بکنیم.
‫خب پس هویتشون رو تایید کنیم.
‫بیا.
‫مو، لطفاً.
‫این روح‌الله است، نقاشه.
‫کارگاهش تو هراته...
‫...جایی که تابلوهاشو به نمایش می‌ذاره...
‫...از پنج سال پیش.
‫اینم یانیسه،
‫نوازنده‌ست. ‫اینم گروهشه.
‫اونا موسیقی سنتی می‌نوازن
‫تو مدرسه‌ها، ‫بیمارستان‌ها...
‫اینم زکی، یه شاعره.
‫محترم‌ترین شاعر افغانستان.
‫اینا هنرمندن، ‫هنرمندای لعنتی.
‫ اگه ولشون کنیم، اول از همه اینا رو می‌کشن.
‫اینا از گیت امنیت فرودگاه رد نمیشن.
‫اونجا یه کاریش می‌کنیم.
‫- هنرمندای لعنتی. ‫- هنرمندای لعنتی!
‫سوار آخرین اتوبوسشون می‌کنیم.
‫هنوز جا هست.
‫ممنونم، مو.
‫حله.
‫بزن بریم.
‫حرکت ساعت ۹:۳۰ شب بعد از منع رفت و آمده.
‫کاروان شامل ۱۶ تا ماشینه،
‫هر لحظه ممکنه از هم بپاشه ‫و امکان دور زدن هم نیست.
‫گروگان‌گیری،
‫تک‌تیرانداز، حمله، هر لحظه ‫ممکنه از هر جایی اتفاق بیفته.
‫در صورت لزوم می‌تونید جواب بدید.
‫- باشه؟ ‫- باشه!
‫با اولین شلیک، شانس ما ‫برای زنده بیرون اومدن...
‫...تقریباً صفره.
‫ولی درست میشه. مگه نه؟ ‫من بهتون اعتماد دارم.
‫بریم.
‫صبر کنید، قطع نکنید.
‫راننده‌ها تو ایست بازرسی گیر کردن.
‫لعنتی.
‫باشه.
‫خب، حالا چیکار می‌کنیم؟
‫صبر کنید.
‫هیس!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ اتوبوس‌ها کجان؟
‫همینجان. ولی اول باید باهاتون حرف بزنم.
‫من می‌خوام برم.
‫منم می‌خوام به کاروان ملحق بشم.
‫باید از این کشور برم.
‫دنبال جفت و جور کردن ‫یه زندگی بهتر واسه خونوادمم.
‫یه آینده برای بچه‌هام.
‫بدون من، ‫اتوبوس‌ها نمی‌تونن رد بشن.
‫با رئیس طالبانِ ایست بازرسی به مشکل خوردیم.
‫اگه اون رو با خودمون نبریم، ‫اتوبوسی هم در کار نیست.
‫چی؟
‫اگه طالبان چکش کنن چی؟
‫مدارک داری؟
‫- عکس رو عوض کردی؟ ‫- کار رو راه میندازه.
‫اگه من فهمیدم، ‫همه می‌فهمن.
‫ساده‌ست: یا اون، یا اتوبوس بی اتوبوس.
‫اگه اینجا گیر بیفتیم، زیاد دووم نمیاریم.
‫این تنها شانسمونه.
‫- یعنی فقط باید دعا کنم؟ ‫- دقیقاً.
‫هر اتفاقی که افتاد،
‫از جات تکون نمی‌خوری، فهمیدی؟
‫سفر بخیر.
‫دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم،
‫ممکنه طالبان ‫نظرشون عوض بشه.
‫منتظر چراغ سبز از کاخ الیزه هستم.
‫شما تکون نمی‌خورید.
‫دوباره باهاتون تماس می‌گیرم.
‫بسیار خب، جناب سفیر. عالیه.
‫همین کار رو می‌کنیم.
‫ممنون.
‫حله، چراغ سبز رو گرفتیم.
‫- باشه. ‫- بزن بریم.
‫باید بریم دیگه.
‫نمی‌ذاریم به اسم کشته‌هامون بی‌حرمتی کنن.
‫مطمئنی با ما نمیای؟
‫وطن من اینجاست.
‫- مراقب خودت باش. ‫- ممنون.
‫آروم برو. آروم برو.
‫اسکورتمون رسید.
‫چرا زودتر بهم خبر ندادی؟
‫مطمئن نبودم که بیان.
‫و این گروه رو هم نمی‌شناسم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫دنبالشون میریم.
‫بچه‌هاتونن؟
‫بله.
‫خوشگلن.
‫ممنون.
‫چند سالشونه؟
‫پسرم پونزده سالشه.
‫و دخترم هف... اون...
‫دخترم...
‫این آخر هفته هجده سالش میشه.
‫بعداً می‌خواد چیکاره بشه؟
‫هر کاری جز خبرنگاری.
‫این رو الان میگه.
‫می‌دونید، اینجا یه ضرب‌المثل هست که میگه:
‫«ابر سیاهه،
‫«ولی چیزی که ازش می‌باره...»
‫«آب زلاله.»
‫ولم کن!
‫گوشی ممنوع.
‫باشه؟
‫اینا چه غلطی می‌کنن؟
‫لعنتی.
‫چی می‌خوان؟
‫نمی‌دونم.
‫چه غلطی می‌کنن؟
‫آروم باشید بچه‌ها.
‫پیاده شید.
‫اِوا، دنبالم بیا.
‫واسه چی داره پیاده میشه، لعنتی؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫دستور دارن کاروان رو بگردن.
‫ما همه‌مون از سفارت فرانسه هستیم.
‫مافوق‌های شما با رفتن ما موافقت کردن.
‫شاید آدمای نفوذی تو کاروان باشن.
‫مثلاً پناهنده‌های سیاسی.
‫همکاری کنید، سریع‌تر تموم میشه.
‫داریم میریم فرودگاه پیش سفیر. ‫همین الانشم خیلی دیرمون شده.
‫آدما رو از جیپ‌ها پیاده کنید و صندوق‌ها رو باز کنید.
‫قبل از شلیک منتظر علامت من باشید.
‫مدارکت.
‫همین الان!
‫منو نگاه کن.
‫بگیر.
‫پیاده شید!
‫همین الان پیاده شید!
‫بشینید سر جاتون.
‫از اتوبوس بیاید بیرون!
‫درست می‌شه.
‫خواهش می‌کنم!
‫زن و بچه تو اتوبوس هستن.
‫من خبرنگارم.
‫لعنتی، این دیگه چیه؟
‫داره از کنترل خارج می‌شه.
‫بهش بگو باید بریم.
‫شما وقت دارید،
‫ما هم وقت داریم.
‫اینا مردم عادی هستن
‫که می‌خوان از کشور خارج بشن. ‫چرا جلوشون رو می‌گیرید؟
‫خفه شو.
‫چه خبره؟
‫حرف حساب حالیش نمی‌شه.
‫از اونجا بیا بیرون و صندوق رو باز کن.
‫یالا!
‫صندوق رو خالی کن.
‫اینا تجهیزات حساس هستن.
‫من اجازه ندارم... عجله کن!
‫ببینید، من الان زنگ می‌زنم به...
‫...سفیر فرانسه،
‫اون با مافوق شما صحبت می‌کنه.
‫اسمتون چیه؟
‫میگه صبر کنید.
‫ما باید بریم فرودگاه.
‫باید بریم فرودگاه.
‫تو حق نداری منو بزنی.
‫بس کنید!
‫ما خبرنگاریم!
‫حیدر!
‫نه! نه!
‫خبرنگار. خبرنگار.
‫دیگه تکون نخور.
‫ولشون کنید!
‫بخواب رو زمین.
‫باشه.
‫می‌تونیم بریم، ولی باید یه اعتراف‌نامه بدی.
‫می‌خواد چی بگم؟
‫که در صورت بروز هر ‫اتفاقی، طالبان مسئولیتی نداره.
‫باشه.
‫من، محمد بیدا، کنسول سفارت فرانسه...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواید داخل رو بگردید،
‫نه؟
‫من، محمد بیدا، کنسول سفارت فرانسه،
‫اعلام می‌کنم که طالبان...
‫می‌تونید برید.
‫موفق باشید.
‫بذارید برن.
‫بزن بریم!
‫داریم می‌ریم.
‫بله؟ خبر خوب.
‫از کاخ الیزه چراغ سبز گرفتم.
‫دریافت شد.
‫داریم وارد جاده جلال‌آباد می‌شیم. ‫موقعیت‌تون رو حفظ کنی...
‫آنتن رفت.
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم، حتماً پارازیت‌اندازه.
‫آمریکاییه؟
‫امیدوارم.
‫استفان، صدای منو می‌شنوی؟
‫استفان، صدای منو می‌شنوی؟ استفان؟
‫فرمانده، صدای منو می‌شنوید؟
‫این دیگه چیه؟
‫سفارت فرانسه.
‫لعنتی.
‫منو پوشش بدین.
‫سفارت.
‫فرانسه.
‫سفارت فرانسه.
‫اسلحه‌هاتون رو بیارید پایین.
‫کجا می‌رید؟
‫فرودگاه.
‫راه‌ها بسته می‌شن.
‫به هیچ‌کس اجازه عبور نمی‌دیم.
‫ولی سفیر تو فرودگاه منتظر ماست.
‫فقط غیرنظامی‌ها.
‫- اینا کی‌ان؟ ‫- یگان صفر.
‫کماندوهای افغانِ سیا.
‫آنتن نداریم. بوق بزن!
‫خودشه، بچه‌ها.
‫رسیدیم.
‫صدامو دارید؟ ‫تکرار می‌کنم: صدامو دارید؟
‫بیدا به گوشم، ‫صداتون رو واضح و کامل دارم.
‫دیگه داشتم فکر می‌کردم ‫هیچ‌وقت نمی‌بینیمتون.
‫باریکه‌ی نور رو دنبال کنید.
‫جلوی گیت شرقی منتظرتونیم. ‫باشه؟
‫شنیدم، داریم میایم.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم؟
‫یه کم زود رسیدیم.
‫خوشبختانه ‫طبق نقشه پیش رفتید...
‫خوشحالم دوباره می‌بینمتون.
‫مو، با سیریل آشنایی؟ ‫رئیس شعبه‌ی سازمان اطلاعات خارجی فرانسه تو کابله.
‫خوشبختم.
‫کجاست؟
‫اونجاست.
‫همونی که شلوار جین و کلاه نقاب‌دار پوشیده؟
‫- خودشه. ‫- باشه.
‫مو!
‫ارتباطمون با آخرین اتوبوس قطع شده.
‫- یعنی چی؟ ‫- راننده جواب نمیده.
‫مامان!
‫- در رو باز کنید، لطفاً! ‫- برید عقب!
‫- مادرم بیرونه. ‫- آروم باشید.
‫تو خطره!
‫اینجا نمونید، برید پیش بقیه.
‫بذارید رد شم!
‫این در رو باز کنید!
‫من نمی‌تونم اینجا بمونم.
‫نمی‌تونم اینجا بمونم ‫وقتی اون بیرونه.
‫نمی‌تونیم بریم دنبالشون.
‫ولی بدون اون نمیریم.
‫- می‌شنوی؟ ‫- اوهوم.
‫وقتی نزدیک‌تر بشن ‫می‌تونیم باهاشون تماس بگیریم.
‫بهم اعتماد کن.
‫پیداش می‌کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫می‌خواستم قبل از رفتن یه ‫پرچم افغانستان بردارم، ولی...
‫من برات یکی میارم.
‫باید بریم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- تو هم همینطور.
‫از ۱۵ آگوست، لیست‌هایی از افرادی که ‫باید تخلیه بشن به دست ما رسیده.
‫این لیست‌ها مربوط به افغان‌های در معرض خطره.
‫مأموریت ما اینه که بتونیم ‫اون‌ها رو شناسایی کنیم...
‫و از بین جمعیت خارجشون کنیم.
‫روزی ۴۰۰ نفر رو با دوتا هواپیمامون ‫منتقل می‌کنیم...
‫که هر ۲۴ ساعت با هم جابجا میشن.
‫پرواز بعدی بعد از ظهر امروزه.
‫اونا تو گیت شرقی‌ان. باید بریم.
‫یالا، ممنون. بزن بریم سر کار.
‫محمد بیدا!
‫خیلی شلوغه، امکان نداره.
‫به دروازه نزدیک شید.
‫این تنها راهیه که ‫می‌تونم بیارمتون، مامان.
‫نزدیک شو!
‫محمد بیدا!
‫نزدیک شید!
‫بیاید!
‫- برید کنار! ‫- باید یه گروه رو بیارم تو.
‫شما اینجا هیچ کاری ندارید!
‫- بدون اونا از اینجا تکون نمی‌خورم! ‫- برید کنار!
‫بسپارش به من!
‫چند نفرن؟
‫سیزده.
‫یه راهرو باز می‌کنیم ‫و میاریمشون تو!
‫نمی‌بینمت!
‫کیت!
‫خوبی؟
‫اینجا!
‫اینا خیلی بیشتر از سیزده نفرن!
‫شما اشتباه شنیدید. ‫گفتم سی نفر.
‫برید جلو!
‫بیاید، بیاید!
‫نه، نه، نه!
‫نه، نبندید!
‫مامان! مامان!
‫گیت شرقی رو ببندید! ‫جمعیت خیلی زیاده.
‫صبر کنید، هنوز مونده...
‫دیگه کسی داخل نمیاد. ‫دو تا زن دیگه موندن!
‫بسته شد.
‫- کجا بریم؟ ‫- فرودگاه رو دور بزنید برید سمت گیت اَبی.
‫اون آخرین درِ بازه، عجله کنید، مامان!
‫اِوا.
‫به من دست نزن، به من دست نزن!
‫به من دست نزن.
‫ازت معذرت می‌خوام.
‫متأسفم.
‫اگه خودشو برسونه به گیت اَبی،
‫میریم دنبالش.
‫بهت قول میدم.
‫خوبی؟
‫- تو هنوز اینجایی؟ ‫- منم می‌تونم همینو ازت بپرسم.
‫بچه‌ها دیگه دارن کم میارن.
‫گذاشتم دام بره داخل.
‫نمی‌دونم...
‫...بقیه چقدر دیگه دووم میارن.
‫تو چی؟
‫من؟
‫خب من،
‫از خودم می‌پرسم این کاری که ‫می‌کنیم، به چه دردی می‌خوره.
‫لیست پناهنده‌هامون همین‌طور طولانی‌تر می‌شه.
‫اندازه یه کشور کامل می‌خواد از اینجا بره. ‫و ما این وسط، تو این گند و کثافتیم.
‫بعضی وقتا شانسی چند نفر رو می‌آریم،
‫بعضی وقتا هم نه.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم همچین چیزی ببینم.
‫مخصوصاً که این کثافت رو گذاشته بودم کنار.
‫خب...
‫احتمالاً اصلاً از ‫مارتینون چراغ سبز نگرفتی؟
‫سلام. ‫سلام.
‫ممنون از کمکتون.
‫فرانسوی‌ها به دروغ‌گویی معروفن، ولی نه دیگه تا این حد!
‫من از شما عذر میخوام.
‫اسم من نیکوله.
‫محمد، ‫ولی همه «مو» صدام می‌کنن.
‫- مو؟ ‫- آره، مو.
‫باشه.
‫اولین بارتونه میاین افغانستان؟
‫آره، این اولین مأموریت میدانی منه.
‫ما رو برای همه‌چیز آماده کرده بودن، ولی...
‫هیچ‌وقت همچین چیزی رو تصور نمی‌کردم.
‫اگه باعث دلگرمیتون می‌شه،
‫این آخرین مأموریت منه و منم ‫تا حالا همچین چیزی ندیدم.
‫می‌شه...
‫خواهش می‌کنم.
‫تا حالا بچه بغل نکردین؟
‫راستش نه.
‫نمی‌تونیم پدر و مادرش رو پیدا کنیم.
‫- من برای این کار آموزش ندیدم. ‫- هیچ‌کس ندیده.
‫قبل از اینکه بیایم،
‫بهمون گفتن:
‫«کار سریع و تمیز تموم می‌شه. ‫می‌ریم تو و میایم بیرون!»
‫ولی اینجا اصلاً این‌طوری نیست.
‫اینجا یه کابوسه.
‫یه کابوس لعنتی بی‌پایان.
‫ببخشید، فکر کنم فقط نیاز ‫داشتم با یکی حرف بزنم.
‫نه.
‫کاملاً درک می‌کنم.
‫خب...
‫مراقب خودتون باشید.
‫ممنون، شما هم همین‌طور.
‫مو.
‫همه‌چی خوبه.
‫خوبه؟
‫از این طرف!
‫این ویدیو توسط سرویس‌های ‫اطلاعاتی ما تأیید شده.
‫نقشه‌ی حمله تو ۲۴ ساعت آینده اجرا می‌شه.
‫به هیچ وجه...
‫...به دروازه‌ها نزدیک نشید.
‫اوا، مو هستم. سریع بهم زنگ بزن.
‫اوا؟
‫اوا رو دیدی؟
‫رفت. دیدم سوار یه ماشین شد.
‫مواضع خودتون رو حفظ کنید!
‫عقب برید!
‫مامان!
‫خوبی؟
‫مطمئنی؟ ‫درست پشت سر من بمون.
‫عقب برو! می‌گم عقب برو!
‫مامان!
‫اوا!
‫من اینجام!
‫اوا!
‫ما اینجاییم!
‫اوا!
‫باید بپری!
‫اینجا نمونید!
‫- اینجا منطقه‌ی ممنوعه‌ست. ‫- می‌دونم!
‫رد شو!
‫شما نمی‌تونید اینجا بمونید!
‫یالا مامان، بپر!
‫بیا پایین!
‫مامان!
‫بیا!
‫یالا، یالا!
‫اون مادرمه! خواهش می‌کنم!
‫کیت!
‫کیت! کیت!
‫کمکشون کنید!
‫کمک کنید از اونجا بیارنش بیرون!
‫آقا!
‫دارید چی‌کار می‌کنید؟
‫نه!
‫نه! نه! بی‌حرکت!
‫نه!
‫نه! نه!
‫اوضاع بدتر شده.
‫حداقل ۱۶۹ غیرنظامی افغان و ۱۳ سرباز آمریکایی کشته شدند.
‫پایان وضعیت قرمز.
‫موقعیت امن است.
‫غیرنظامیان می‌توانند به مناطق امن بازگردند.
‫میای؟
‫آره.
‫بیست و هفتم آگوست ‫روز سیزدهم
‫افغانستان: ‫۱۳ نظامی در حمله تروریستی کابل کشته شدند.
‫مو، باید بریم.
‫میشه اینو برام نگه داری؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫بین ۱۷ تا ۲۸ اوت ۲۰۲۱، دولت فرانسه ۲۸۰۵ نفر رو تخلیه کرد.
‫...(که شامل) ۱۰۵ کودک، ۸۵۱ زن و ۹۴۹ مرد می‌شد.
‫عملیات آپاگان، ‫پیچیده‌ترین عملیات خارج کردن نیروی انسانی‌ست ...
‫...که فرانسه تا به حال سازماندهی کرده بود.
‫سه روز بعد از برگشتن، محمد بیدا بعد از ‫چهل سال خدمت در پلیس ملی، بازنشسته شد.
‫طالبان همچنان افغانستان رو ‫کنترل می‌کنند. با وجود قول‌هایی...
‫که در زمان به قدرت رسیدن داده بودند، ‫زن‌ها تمام حقوقشان را از دست دادند.
‫افغانستان ۴۰ میلیون نفر جمعیت دارد. ‫عده کثیری از آنها مجبورند مخفیانه...
‫زندگی کنند و همیشه به دنبال ‫راهی برای فرار از کشور هستند.
‫فیلمی از: ‫مارتین بوربولون
‫[ رُشدی زِم ]
‫[ لینا خودری ]
‫[بر اساس روایت فرمانده محمد بیدا ۱۳ روز، ۱۳ شب در جهنم کابل]