دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫بسی. بس.
‫بیدار شو. خواب موندیم.
‫اوی.
‫خسته به نظر میای.
‫مرسی.
‫یه مدته طولانیه داره این مویشه رو نگاه میکنه.
‫دیدم.
‫مشکل اینه اون نگاش نمیکنه.
‫اون نگاش میکنه.
‫میدونستی دارن آسانسورو تعمیر میکنن؟
‫میدونی چی شده؟
‫چهار بار توش گیر کردم.
‫- من. چرا من؟ ‫- واو.
‫داشتم داد میکشیدم.
‫داشتم دکمه رو میکوبیدم.
‫«یکی بیاد کمک کنه.»
‫- نه. هیچی. هیچی، هیچی، هیچی. ‫- اوف. اوه.
‫این آخرین باره ‫این اتفاق میفته.
‫ازشون شکایت میکنیم.
‫- ببینیم چه حسی داره. ‫- اوه.
‫خوششون نمیاد،
‫ولی وقتی درستش کنن، ‫یه آسانسور نو و قشنگ میشه.
‫آره راست میگی.
‫آره، همینطوره.
‫بهت میگم، ‫اون روز دیدمش.
‫- بلوند. ‫- ربکا؟
‫آره.
‫یهویی بلوند شده.
‫فکرش رو بکن یکی رو پیدا کنه، ‫ازدواج کنه...
‫خب، نمیشه گفت ‫عشق کی اتفاق میفته.
‫اوه نه، معده ام میسوزه.
‫همیشه همینو میگی.
‫- اون جای کوشره، ام... ‫- تو خوشت میاد... ازش خوشت میاد؟
‫- آره. ‫- خب.
‫- بهترین مرغِ دنیاست. ‫- هوم.
‫خب. باشه.
‫- یه کم میریم استراحت کنیم. ‫- وای خدایا.
‫اوه، خیلی رو فرم هستی، بسی.
‫تو هم همینطور.
‫امشب شام چی بخوریم؟
‫مرغ.
‫ببخشید.
‫خیارشورای کوشرِ کلاوسن کجاست؟
‫قرار بود همینجا باشه.
‫فکر کنم تموم کردیم.
‫سلام.
‫اِ، تو انبار... شاید دارید؟
‫خب، کلی خیارشور دیگه اینجا هست،
‫و راستش من فکر میکنم ‫همه خیارشورا یه مزه ان.
‫ببخشید؟
‫الینور. نه.
‫داری میشنوی چی میگه؟ ‫«همه خیارشورا یکی ان.»
‫شنیدم.
‫هی...
‫«چارلی.»
‫اسم خوبیه.
‫چند وقته اینجا کار میکنی، چارلی؟
‫نمیدونم، مثلا... چند هفته؟
‫کیوتی.
‫خب، دیروز روز بار بود.
‫و میدونی از کجا میدونم؟
‫چون ما هر جمعه میایم اینجا
‫شانزده سالِ گذشته.
‫میتونی تا 16 بشمری، چارلی؟
‫- خب معلومه که من... ‫- آها!
‫این کاریه که میکنی.
‫میری عقب.
‫بسی، به عقب اشاره کن ‫چارلی گم نشه.
‫اونجا کنار شامپو به چپ میپیچی.
‫کل راهرو رو تا آخر میری.
‫میبینم پیچیدست، چارلی، ‫ولی حواستو جمع کن،
‫اونوقت خیارشورایی رو پیدا میکنی ‫که رفیقم میخواد، باشه؟
‫باشه، برو بیار.
‫ببین خودتو.
‫هیچوقت هیچکدومتون لبخند نمیزنین؟
‫- هیتلر لبخندمو گرفت. ‫- مال منم.
‫اوه بابا.
‫حرفی داری بزنی؟
‫تو اهل برانکسی، الینور.
‫آره، یعنی نمیتونم واسه هولوکاست ناراحت باشم؟
‫بسی، به ایوان بگو من میتونم ‫واسه هولوکاست ناراحت باشم.
‫میتونه واسه هولوکاست ناراحت باشه.
‫ولی یه چیز دیگه ست. تو اونجا نبودی.
‫خب تو هم نبودی.
‫من نگفتم بودم.
‫بسی، ایوان داره سرم داد میزنه؟
‫بسی؟ بسی!
‫ببخشید خانوم استرن.
‫ویزیتا یه کم بیشتر از چیزی که فکر میکردیم طول کشیده،
‫ولی دکتر فکر نکنم ‫بیشتر از یه ساعت دیگه طول بکشه.
‫تو هیچی نمیدونی، نه؟
‫بخش نورولوژی استرن.
‫بسی استرن.
‫اوه.
‫وای خدای من. واقعا ببخشید.
‫همین الان به دکتر پیج میدم.
‫- اشکالی نداره، مرسی. ‫- اِ، ضربه مغزی شده.
‫بهش گوش نده. عالیه.
‫و چندتا بستنی یخی هم. قرمزاش، دوتا برای هرکدوم.
‫بیا بابا. فامیلیِ معمولیه.
‫چطوری میخواد بفهمه؟
‫باید این کارو بذاری کنار، ال.
‫خودت به اندازه کافی جذابی.
‫لازم نیست درباره اینکه کی هستی دروغ بگی.
‫این یه دروغ واقعی نیست.
‫یعنی به کسی آسیب نمیزنم.
‫تازه، دارم درباره تو هم دروغ میگم که کی هستی.
‫آره؟ جدی؟
‫خب منم به اندازه کافی جذابم.
‫خدای من، بسی. راجر برگشته.
‫[OVER PHONE] خوش برگشتین.
‫من راجر دیویسم،
‫و اینه تار و پودِ نیویورک.
‫تو یه داستان گرم و دلنشین ‫از آشتی...
‫چرا، انگار ناراحت نیست؟
‫میدونی چیه؟ ناراحته، فقط شجاعه.
‫آها.
‫اوه، خوشتیپم هست. اوی اوی اوی.
‫یه کم لاغر شده.
‫هوم. یادت میاد بعد از مرگِ هری ‫چقدر وزن کم کردی؟
‫بهترین قیافه ای بود که داشتم.
‫اوه.
‫زنش یهودی بود، میدونی؟
‫شنیدم. از خودت.
‫ولی خب، اتفاقی که براش افتاد خیلی بد بود.
‫واسه همه مون پیش میاد.
‫همه که صد ساله نمیشن.
‫بس کن.
‫تو حالت خوب میشه.
‫میری سفر، الینور؟
‫نه، دارم برمیگردم خونه، در واقع.
‫نیویورک؟ تو؟
‫خب میدونی، ‫دخترم از قدیم هی التماسم میکرد
‫که بیام پیشش زندگی کنم.
‫همون بچه ای که معتادِ آدراله
‫یا اونی که باهات حرف نمیزنه؟
‫از آشناییت خوشحال شدم، کلاریس.
‫اوه، به ملوین هم از طرف من خدافظی برسون.
‫آها.
‫اوه، اون شب خیلی خوش گذشت.
‫خیلی قویه.
‫چقدر مزخرف میگی، الینور.
‫آره؟
‫مامان بزرگه تا کی میمونه؟
‫اِ، من... مثلا، ‫فکر میکنم یکی دو ماه.
‫میدونی، باید قانعش کنم ‫بهتره بره
‫تو یکی از اون، ام...
‫- یکی... یکی از اون... ‫- اِ بس کن دیگه.
‫- اون همیشه عاشق ایده هاته. ‫- مکس، ولم کن.
‫اوه. اوه، اوه، اوه. هی، هی.
‫- هی. ‫- سلام.
‫- هی. ‫- هی.
‫دیدمت.
‫میتونم کمکت کنم.
‫نه. نه نه، خوبه.
‫ای بابا.
‫- اوه مرسی. ‫- آره.
‫اوه.
‫خوبی؟
‫آره. عالیه. پروازت چطور بود؟
‫بهت غذا میده؟ چی شده؟
‫سردته؟
‫نه مامان، داخل خونه ایم. سردش نیست.
‫میبینم موهاتو کوتاه کردی.
‫- آره. خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫من وقتی بلند بود بیشتر دوست داشتم.
‫- پس ماشین کجاست؟ ‫- اِ، با اوبر میریم.
‫- اوه. پس دیو ماشینو برده؟ ‫- نه، من اینو نگفتم.
‫- مکس، بابات ماشینو برده؟ ‫- اِ، من...
‫بگذریم، فعلا بیخیال.
‫میرم دستشویی،
‫تو اوبر همه چیو ‫برام تعریف میکنی.
‫این تا ابد زنده میمونه.
‫میدونم.
‫اولین باره میای اینجا؟
‫خدای من، نه.
‫چهل سال تو برانکس زندگی کردم
‫بعد با شوهرم رفتیم فلوریدا.
‫خب پس، خوش اومدی خونه.
‫ولی منهتن زندگی نکرده بودم.
‫من 94 سالمه،
‫و امروز برای اولین بار دارم میرم ‫تو منهتن زندگی کنم.
‫من استتن زندگی میکنم.
‫تسلیت میگم.
‫دوباره بگو، تو چرا اینجا زندگی میکنی؟
‫اوه، این یه آپارتمان عالیه، مامان.
‫مرسی.
‫عملا داریم شام میخوریم
‫وسطِ وسطِ بزرگراهِ اف دی آر.
‫این دوداش خوب نیست.
‫میصرفه، مامان.
‫چه چیز بدیه دیگه؟
‫من خوشم میاد.
‫این داره طعنه میزنه؟
‫اوه.
‫مکسی.
‫الان تو سانای هستی.
‫- خوبه؟ دوستش داری؟ ‫- اِ...
‫فکر کنم هفته دیگه شبات درست کنم.
‫اگه همه آزاد باشن.
‫اِ، نه، من برنامه دارم مامان.
‫- قرار داری؟ ‫- نه.
‫دوباره افتادی تو دیت رفتن؟
‫مامان.
‫اِ، اون میدونه. فکر میکنی نمیدونه؟
‫مکسی، مامانت دبیرستان که بود ‫ترکوند تو دیت رفتن.
‫- اوه. ‫- اِ، همش پسر میاورد یواشکی
‫- شب ها تو خونه. ‫- من خوبم، مرسی.
‫اسم اون بچه ها چی صدات میکردن، لیزا؟
‫- مامان! ‫- یه چیز خیلی بی ادبانه.
‫- خنده دار بود ولی بی ادبانه. ‫- مامان.
‫- مامان! ‫- چی؟
‫تو رو خدا بس کن!
‫«تشکِ کلاس!» آره، همون بود!
‫اِ، من شبات میام، بوبی.
‫آخ، بالاخره یه یهودی درست و حسابی تو این خانواده.
‫مرسی، مکسی.
‫اون خوراک گوشتِ پخته رو هم درست میکنم ‫که دوست داری.
‫چطوره؟
‫آره، عالیه.
‫میدونی، مربی من میگفت
‫ساختمون مامانش تو بی ریجه.
‫میگفت... میگفت واسه سن و سال تو ‫خیلی خوبه.
‫چرا؟ اونجا سردخونه هم داره؟
‫راستی، ثبت نامت کردم
‫گروه آواز برادوی تو جی سی سی.
‫انگار زود قضاوت کردم درباره سردخونه.
‫الان میفهمم.
‫این دستگاه چیه؟
‫کی اینطوری زندگی میکنه؟
‫این دوچرخه ورزشیه، مامان.
‫وقتی مکس رفت دانشگاه، آوردمش این تو.
‫و وقتی یه جا برات پیدا کنیم،
‫میخوام از این اتاق واسه ورزش کردن استفاده کنم.
‫آخ چه خوب.
‫یه لحظه. اینا رو از کجا آوردی؟
‫اوه، اوه، این عکسای قدیمی رو
‫توی انبار، لای یه عالمه ‫وسایل قدیمی بابا پیدا کردم.
‫- اوه. ‫- آره.
‫فردا باهام میای کانی آیلند؟
‫فردا پنجشنبه ست مامان. من کار دارم.
‫اوه بابا، مگه چقدر میتونه مهم باشه؟
‫یه افتتاحیه خیلی بزرگ دارم ‫تو لینکلن سنتر.
‫من اینجا کل روز تنهایی چیکار کنم؟
‫برات یه کلاس تو جی سی سی ثبت نام کردم.
‫شاید دوست پیدا کنی.
‫هوم.
‫روزای خوب و روزای داغون
‫همه شو دیدم
‫و عزیزم، هنوز اینجام
‫یه وقتایی مخملِ ناز
‫یه وقتایی فقط چوب شور و آبجو
‫ولی اینجام
‫روزنامه ها رو چپوندم
‫تو کفشم
‫یوکللی زدم
‫بلوز خوندم
‫دیدم همه رویاهام دود شد رفت
‫ولی اینجام
‫سلام.
‫توی کپر خوابیدم
‫مهمونِ برنامه WPA
‫و اینجام
‫آها. مرسی.
‫با لباس زیر رقصیدم
‫شبی سه دلار دستمزد بود
‫و اینجام
‫تو صف نون ایستادم
‫با بهترین ها
‫دیدم تیترها
‫کارِ بقیه رو کردن
‫تو رکود، افسرده بودم؟
‫عمرا
‫روزای خوب، روزای داغون
‫همه شو دیدم و عزیزم
‫هنوز اینجام
‫از آ تا ی رو رفتم
‫آ تا زد
‫سه تا هورا و لعنت بهش
‫همینه دیگه
‫کل سالِ پیش رو رد کردم
‫و اینجام
‫خدا میدونه حداقل اونجاها بودم
‫ولی اینجام
‫حدس بزن کی اینجاست
‫من
‫هنوز
‫اینجام
‫آره!
‫اوه خدایا.
‫اوه.
‫بیا اینجا تو.
‫کمک میخوای؟
‫یه میلیون دلارم بهم بدی قبول نمیکنم.
‫یه دوست من همچین ژاکتی داشت.
‫زیپِ فَراکتِه لعنتی.
‫فقط کافیه یه کم تکونش بدی.
‫ببین چی شد!
‫مرسی. خیلی لطف کردی.
‫هممون باید حواسمون به هم باشه.
‫میای؟
‫برای گروه اومدی دیگه، درسته؟
‫آره. آره.
‫نگران نباش.
‫دفعه اول همیشه سختترینه.
‫خوشحالم پیدامون کردی.
‫بیا.
‫بیا دیگه.
‫الان فقط اسمم رو ثبت میکنم.
‫باشه.
‫اوه.
‫باشه.
‫سلام به همه.
‫سلام، اپریل.
‫خیلی خوبه میبینمت.
‫قبل از اینکه شروع کنیم، فقط میخوام ‫نینا رو بهتون معرفی کنم.
‫خودت رو به گروه معرفی کن عزیزم.
‫اوم... خب، اول از همه، من... ‫فقط میخوام بگم
‫ممنونم که اجازه دادین بهتون ملحق بشم.
‫اوم، من سال دومم توی NYU، و اینجام
‫چون دارم برای کلاس روزنامه نگاری ‫یه مقاله مینویسم.
‫من... من فقط اومدم مشاهده کنم.
‫اپریل، ما یه عضو جدید هم داریم.
‫امروز کلی تازه وارد داریم.
‫چرا خودت رو معرفی نمیکنی؟
‫سلام.
‫من الینورم.
‫سلام، الینور.
‫قبل از اینکه شروع کنیم، ‫یه کم توضیح میدم
‫اینجا چه خبره، باشه؟
‫ما یه گروه حمایتی هستیم، اول از همه.
‫بعضی وقتا درباره ‫روزای هولوکاستمون مینویسیم،
‫ولی بیشتر وقتا فقط حرف میزنیم.
‫درباره هولوکاست؟
‫فقط درباره تجربه ات به عنوان یه بازمانده.
‫اینکه توی دنیا چطوری زندگی میکنی
‫بعد از اون چیزایی که از سر گذروندی.
‫هدف گروه حمایتی ‫بازمانده های هولوکاست
‫اینه که راحت حرف بزنین.
‫اوه... اوه.
‫اوه، ببخشید.
‫الینور. الینور.
‫بمون. بمون.
‫میفهمم، احساسیه.
‫بیشتر آدما نمیفهمن ‫بازمانده بودن چقدر میتونه غریب باشه،
‫چقدر ممکنه تنها حس کنی،
‫ولی لازم نیست تنها باشی.
‫دیگه نه.
‫چرا بهمون نمیگی ‫اهل کجایی؟
‫خب، من...
‫من... اصالتا اهل لهستانم.
‫هوم.
‫میخوای یه کم درباره ‫خانواده ات بگی؟
‫خب، پدر و مادرم آدمای خیلی مهربونی بودن.
‫اوی! اوی.
‫بس.
‫اوی.
‫هنوز هم همونجام.
‫داداشم رو میبینم، ‫و داریم توی جنگل میدویم و...
‫نمیدونم.
‫این همه سال چیکار کردم؟
‫خب، بیشتر از خیلیا.
‫من چیکار کردم، ال، هان؟ ‫نه، بهم بگو.
‫خب، تو یه خانواده بزرگ کردی،
‫توی معبد کار کردی...
‫و کلاریس رو هم مجبور کردی ‫اون تلویزیون لعنتیش رو کم کنه.
‫اون خیلی بیشتر از اینا میکرد.
‫داداشم.
‫چه پسر خوبی بود.
‫هوم.
‫آدما به بازوم نگاه میکنن و میپرسن،
‫"چه حسی داشت؟"
‫و من فقط میگم، "بد بود... خیلی بد."
‫هیچوقت تعریف نمیکنم.
‫حتی برای بچه های خودم.
‫خب، لازم هم نیست.
‫من تنها آدم زنده ای هستم ‫که داداشم رو میشناخت.
‫و میرم توی قبرم
‫بدون اینکه درباره اش به کسی گفته باشم.
‫میخوام یکی بدونه.
‫باید به یکی میگفتم.
‫چرا من هنوز اینجام؟
‫خوبه، الینور. ‫این یه شروع خیلی خوبه.
‫سامی.
‫بله؟
‫میخوای درباره هفته ات بهمون بگی؟
‫حتما، ولی اول از همه، ‫الینور، به گروهمون خوش اومدی.
‫وقتی شروع کنی حرف زدن، ‫میفهمی
‫چقدر میتونه برات رهاکننده باشه.
‫این تجربه شخصی خودمه.
‫خوش اومدی.
‫این خیلی قشنگ بود، الینور.
‫هفته بعد میبینمت؟
‫حتما، حتما.
‫اوه، الینور. سلام.
‫سلام. من نینام.
‫آره، اونجا دیدمت.
‫آره.
‫اوم، اونجوری که درباره داداشت حرف زدی ‫خیلی تکون دهنده بود.
‫من... من فکر...
‫داشتم فکر میکردم که من، اوم...
‫میشه توی مقاله ام ازت بنویسم؟
‫فکر نکنم. نه.
‫اوه. اوم، خب شاید یه... ‫یه قهوه یا یه مصاحبه تلفنی؟
‫واقعا دوست دارم باهات حرف بزنم.
‫اوم، علاقه ای ندارم.
‫اوه. نه، نه. اوه، بفرما. من تموم کردم.
‫مرسی.
‫هی، میدونی کی تو یکی از کلاسهامه؟
‫هیلی رید.
‫یادت میادش؟
‫از کلاس ششم؟
‫همون که باباش عجیب غریب بود؟
‫باشه.
‫آره، اون، اوم... ‫تو این کلاس جدیدی که گرفتم هست.
‫فکر کنم خوشت بیاد. ‫یه جورایی به سبک توئه.
‫روزنامه نگاری و جامعه.
‫صبر کن، تو به نویسندگی خلاق علاقه داشتی.
‫مطمئنی آمادگی داری ‫تو چرخه خبرای سخت بری؟
‫میدونم.
‫تو فکر میکنی شعر وقت تلف کردنه.
‫نه. نه، نه. من همچین چیزی نگفتم.
‫فکر میکنم سرگرمی خیلی خوبیه.
‫فقط خب، میدونی... ‫سخته ازش یه شغل ساخت.
‫لعنتی.
‫کجا بودی؟
‫اوه خدای... مامان، ترسوندم ‫از ترس مردم.
‫رفته بودی قرار.
‫من... نه، فقط... ‫فقط رفتم یه قدم بزنم.
‫قدم بزنی؟ تو این هوا؟
‫اوه!
‫پس نه انگار.
‫اوه خدایا.
‫خانم مورگنشتاین، ‫آمبولانس لازم دارین؟
‫- یه چیزی بگو. ‫- نه.
‫اگه صدای منو میشنوین خانم، ‫کمک داره میرسه.
‫نه، نه. اوم، خیلی ممنون. ‫ببخشید. نه، مرسی.
‫ما، اوم، فقط داریم اون، اوم... ‫تستش میکنیم... خیلی ممنون.
‫-باشه خانم، مشکلی نیست. ‫- مرسی آقا.
‫این خیلی دیوونه بازیه.
‫مامان، واسه اینه که... ‫بیا بابا، واسه وقتیه که زمین میخوری
‫و نمیتونی به تلفن برسی و...
‫و بعدش چی؟
‫مامان، من... من یه جورایی...
‫یه میلیون تا کار رو سرمه،
‫و نمیتونم همیشه اینجا باشم،
‫و... و تو هیچوقت تنها زندگی نکردی.
‫من نگرانم ‫یه اتفاقی برات بیفته
‫وقتی من اینجا نیستم.
‫چه اتفاقی مثلا؟
‫مامان، من از کنار یه جای فوق العاده ‫برای زندگی مستقل رد شدم
‫- تو آپر وست ساید. ‫- اوه.
‫تقریبا کاملا مستقل میشی،
‫جز اینکه اونا، میدونی، ‫چکاپ حالت رو انجام میدن
‫هر صبح فقط... فقط ‫که مطمئن شن حالت خوبه و...
‫اوه، بروشورش رو... ‫صبر کن. من، اوم، بروشورش رو دارم.
‫یه عالمه فعالیت باحال دارن،
‫و فکر کنم اونجا ‫خیلی ساکنای دیگه هم هستن
‫که باهاشون کلی وجه مشترک داری.
‫اگه فکر میکردی اونجا برام جا دارن، ‫درباره گوانتانامو هم همینو میگفتی.
‫بیا. من... من بروشور رو برات گرفتم.
‫بیا. من... من بروشورش رو برات گرفتم.
‫من... میدونی، ‫واقعا به نظر فوق العاده میاد.
‫هی، اینجا انگار یه میلیون تا پیام داری.
‫نینا کیه؟
‫اوه، اینو بده. ‫بده اون گوشی رو. بده به من.
‫گفته شماره ات رو ‫از برگه ثبت نام برداشته.
‫اوم، از JCCـه.
‫هی. هی.
‫چی بهت گفتم؟ ‫دیدی دوست پیدا کردی.
‫احتمالا فقط داره درباره یه کمک مالی پیام میده.
‫موز نداریم
‫امروز موز نداریم
‫موز نداریم...
‫الو؟
‫[OVER PHONE] هی، بوبه.
‫مکسی!
‫داشتم تازه غذا رو تموم میکردم.
‫چی... چی... ‫چی میخوای عزیزم؟
‫خب، تازه یادم افتاد ‫گروه دوستام امشب اجرا دارن،
‫و باید شام رو جابجا کنیم.
‫مشکلیه؟
‫اوه. نه، نه، میفهمم.
‫اشکالی نداره. میندازیمش هفته بعد.
‫مطمئنی؟ آخه میتونم کنسلش کنم.
‫نه، اوکیه. تو برو خوش بگذرون.
‫باشه. اوم، دوست دارم.
‫منم دوست دارم عزیزم.
‫خداحافظ.
‫شبات شالوم.
‫تعجب کردم زنگ زدی.
‫خیلی سخته آدم بتونه پیدات کنه.
‫باشه.
‫خب... خب، زود تمومش کنیم.
‫- آره. زود. ‫- هوم.
‫زود که... عالیه. عالیه.
‫اووف.
‫اوم، تو چه سالی ‫اومدی آمریکا؟
‫1952.
‫نه. نه، 1953.
‫وای، تو که تقریبا لهجه نداری.
‫خب، من... ‫507 ‫00:32:38:38,957 --> 00:32:40,792 ‫خیلی وقتِ اینجام.
‫آها... معلومه.
‫اوم، خب، فقط چند تا سوال دیگه دارم.
‫خیلی جدی گرفتی این روزنامه نگاری رو، هان؟
‫دوست نداری پیش دوستات باشی؟
‫جمعه شبه دیگه.
‫اوم...
‫نمیدونم.
‫فکر میکنم بیرون رفتن یه کم زیادی بزرگش کردن.
‫و آدما هم کلا عجیبن.
‫یعنی وقتی میفرستنت مدرسه شبانه روزی
‫از نهم تا دوازدهم، ‫یه جورایی از همه دور میشی.
‫آره، راستش دیگه مطمئن نیستم ‫اصلا دوستام کیا هستن.
‫پس دوتامون همینیم.
‫اوم...
‫وقتی درباره دویدن توی جنگل
‫با داداشت گفتی، ‫داشتین فرار میکردین، درسته؟
‫میدونی، فکر نکنم ‫شبات وقت خوبی باشه
‫برای حرفای سنگین.
‫میدونی شبات چیه دیگه، درسته؟
‫آره. مامانم یهودی بود.
‫ولی ما هیچوقت خیلی، مثلا، انجامش نمیدادیم.
‫یعنی چی مامانت یهودی بود؟
‫اگه یهودی باشی، یهودی ای.
‫اوه. نه، من، اوم...
‫من منظورم...
‫اون تازگیا فوت کرد.
‫اوه عزیزم.
‫خیلی متاسفم اینو میشنوم.
‫اسمش چی بود؟
‫ژان.
‫اوم، دستشویی تون کجاست؟
‫اوه. از اون اتاق رد شو.
‫ببخشید.
‫خوبه، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫نینا؟
‫- اینجا چیکار میکنی؟ ‫- اوه.
‫ببخشید. من فقط... ‫خب، این عکسارو دیدم.
‫اوه.
‫- اون شوهرت بود؟ ‫- آره، اون هریه.
‫و اون بسیه.
‫نزدیکترین دوستم بود.
‫تو نیویورک با هم آشنا شدین؟
‫آره، تو یه مجتمع مسکونی ‫تو برانکس همسایه بودیم.
‫ولی انگار همونجا هم ‫روی این پیاده رو زندگی میکردیم.
‫کانی آیلند رو از هر جای دیگه ای ‫روی زمین بیشتر دوست داشت.
‫گریه کردی.
‫چی؟ نه، نکردم.
‫چرا، کردی. کل صورتت لکه لکه شده.
‫بیا. بشین.
‫حالت خوبه؟
‫چطوری...
‫چقدر طول کشید بعد از اینکه داداشت مرد
‫بتونی درباره اش حرف بزنی ‫بدون اینکه گریه ات بگیره؟
‫چقدر گذشته؟
‫تقریبا... تقریبا شیش ماه.
‫نینا...
‫فردا دوست داری ‫با من بری کنیسه؟
‫جدی میگی؟
‫هر زن یهودی باید ببینه ‫این ایمان چی برای گفتن داره.
‫تازه، اونجا هم میتونی ‫باز ازم بازجویی کنی.
‫خوشم میاد.
‫هی.
‫اوه، بعدا.
‫گفتی میتونم ازت بازجویی کنم.
‫تو اومدی مشاهده کنی. یاد بگیر.
‫هر چند وقت یه بار میای اینجا؟
‫هر شنبه.
‫اوه.
‫- از کجا میشناسیش؟ ‫- نمیشناسم.
‫این آدما رو نمیشناسی؟
‫الان داریم مراسم بت میتصوا رو میترکونیم؟
‫یه مدت طولانی، ‫کنیسه فقط جای مردا بود.
‫زنا رو راه نمیدادن.
‫قطعا هم بت میتصوا نمیگرفتن برامون.
‫خب، وقتی جوون بودم، من...
‫من...
‫داشتی میجنگیدی زنده بمونی.
‫به هر حال.
‫من فقط میگم... خب، من هیچوقت ‫فرصتش رو نداشتم جشن بگیرم
‫هویت یهودیم رو.
‫چه حسی بهت میده؟
‫چی شده، شدی روانشناس؟
‫بجنبون، بجنبون ‫بجنبون، بشکنون
‫بجنبون، بجنبونِ...
‫اون دخترا رو میبینی؟
‫الان من باید اون کسی میبودم ‫که بت میتصوا داره.
‫اونا حتی مهم نیست براشون یعنی چی.
‫هوم.
‫سلام.
‫خیلی، اوم، خوشحالم ‫دو تا صورت جدید میبینم.
‫اوه، اوه، دوست دارم خودمو معرفی کنم.
‫من... خاخام کوهن هستم.
‫-اوه. ‫- خودمم تازه اینجام،
‫خب، اوم، هر وقت خواستی ‫حتما بهم پیام بده، باشه؟
‫امیدوارم بیشتر ببینمت.
‫اگه... اگه اجازه بدی.
‫خب، این عجیب بود.
‫اوه خدایا.
‫به نظر آدم خوبی میومد.
‫اوه بابا.
‫نه.
‫نه، نه، من... بهت گفتم.
‫گفتم، و الانم دارم میگم
‫برا، چی، هفتمین بار؟
‫فقط عضویت رو کنسل کن ‫و دیگه نامه هاش رو برام نفرست.
‫لعنتی.
‫ببخشید، من فقط...
‫- دارم لپتاپم رو پیدا میکنم. ‫- آره. ببخشید، من...
‫مشق ها چطوره، اوم؟
‫من تو دانشگاهم، بابا.
‫فکر نکنم دیگه بتونی ‫این سوالو ازم بپرسی.
‫ولی من... من بالاخره یه سوژه ‫برای پروژه روزنامه نگاریم انتخاب کردم.
‫اوه، آره؟
‫آره. آره. در واقع دارم ‫یه بازمانده هولوکاست رو بررسی میکنم.
‫شنبه ها میره مراسم بت میتصوا ‫بقیه آدما،
‫چون خودش نتونسته داشته باشه.
‫آره.
‫به هر حال...
‫زاویه خوبیه.
‫باید همونو پررنگش کنی.
‫اون... اون داستان بت میتصوا رو.
‫میدونی مامان هیچوقت بت میتصوا داشت؟
‫بت میتصوا؟
‫اوم، فکر کنم داشته.
‫شاید. من... یادم نیست.
‫ببخشید.
‫خب، از مامانت برام بگو.
‫اگه بگم احتمالا میزنم زیر گریه.
‫خب گریه کن. چی میشه مگه؟
‫اوم، اینو نگه دار. ببخشید.
‫اوم، اون یکی آب آورد ‫ولی نی نیاورد.
‫اوه، ما در واقع نی نداریم.
‫یه جورایی، چیز محیط زیستیه.
‫این غذاخوری برنامه سیاسی داره؟
‫میدونی چیه؟ نگو.
‫فقط برگرد ببین میتونی دو تا پیدا کنی.
‫من یکی نمیخوام.
‫دو تا.
‫مرسی.
‫خب، چی داشتم میگفتم؟
‫- میخوای گریه کنم؟ ‫- آره.
‫اگه یه چیز یاد گرفته باشم،
‫و میتونی اینو توی دفترت بنویسی،
‫باید درباره چیزایی که غمگینت میکنه ‫حرف بزنی.
‫یهودی ها از لهستان فرار کردن
‫و هیچوقت درباره ‫اون چیزی که سرشون اومد حرف نزدن.
‫فقط گذاشتن و رفتن جلو.
‫اون توش یه خوبیایی هست، ‫ولی میتونه از تو بخورتت.
‫هشتاد سال بعد، ‫بازم همونجا گیر کردی.
‫اوه.
‫گیرم انداختی.
‫اون، اوم، در واقع یه هنرمند بود.
‫یه عکاس.
‫موفق بود؟
‫آره.
‫آره، بود.
‫خب، ادامه بده.
‫هر سال روز تولدم،
‫یه پرتره جدید ‫از جفتمون درست میکرد.
‫انگار... همون پس زمینه ‫و همون حالت.
‫یه جورایی ثبت میکرد ‫چطوری پیر شدیم و بزرگ شدیم.
‫اتاقم رو پر میکرد ‫از یادداشت های یواشکی.
‫هفته ها طول میکشید همه شونو پیدا کنم.
‫تعجبی نداره دخترم ازم بدش میاد.
‫نه بابا، بیا اینطوری نگو.
‫مطمئنم کلی کار خوب براش کردی.
‫من دخترم رو زنده نگه داشتم.
‫اون کاریه که مامانم برای من کرد.
‫مامانت چه جور آدمی بود؟
‫خسته.
‫94 ساله بودن چه حسیه؟
‫همون حسی رو دارم ‫که وقتی 16 سالم بود داشتم.
‫یعنی دقیقا همونم.
‫مثل همون عکسای قدیمی؟
‫قبلا خیلی جوون و ناز بودم.
‫الانم نازی.
‫همه فکر میکنن آدما وقتی سنشون میره بالا ‫دیگه میل جنسی ندارن،
‫ولی من به سکس فکر میکنم.
‫اون بخش یهو غیب نمیشه.
‫میدونی؟ بعضی وقتا... ازش ناراحت میشم.
‫- تو چی؟ ‫- من همجنسگرام.
‫وای، چه رک و راست گفتی.
‫خب، من همینم که هستم.
‫خب، به نظرم خیلی خوبه ‫که میتونی خودت باشی.
‫- کجاست؟ ‫- تو موته.
‫لای موهام گیر کرده.
‫خوشحالم تایید میکنی.
‫زن باحالی هستی، الینور.
‫[OVER TV] ده، نه...
‫[OVER PHONE] هی، میشه یه خواهش کنم؟
‫- چی شده؟ ‫- میشه در نظر بگیری
‫این هفته بیای تو کلاس من ‫با بچه ها حرف بزنی؟
‫جزء نمره امه.
‫درباره چی حرف بزنم؟
‫همون چیزایی که تو گروه گفتی دیگه.
‫میدونی چی فهمیدم؟
‫امشب بیست دقیقه درباره مامانم حرف زدم ‫و گریه ام نگرفت.
‫خواهش میکنم.
‫باشه. با دوستات حرف میزنم.
‫آه. آره.
‫مرسی.
‫خیلی خیلی ممنونم.
‫این خیلی رسمیه.
‫سلام. الینور.
‫من دیوید تامپسونم.
‫رئیس بخش روزنامه نگاری ‫اینجا توی NYU هستم.
‫- خیلی خوش شانسی آوردیم که شما رو داریم. ‫- اوه، لطف دارین، ممنونم.
‫خب، هر چی لازم دارین فراهمه؟
‫- اوه، آره. آره. ‫- عالیه.
‫اوم، اگه اجازه بدین، ‫ما فقط داریم دوربین رو راه میندازیم،
‫زیاد طول نمیکشه.
‫دارن از این فیلم میگیرن؟
‫اوه، آره.
‫اوم، پروفسور تامپسون خیلی رو اینه ‫که همه چی ثبت بشه.
‫یه جورایی بخش مهم ‫فرایند روزنامه نگاریه.
‫- من میرم دستشویی. ‫- اوه. حالت خوبه؟
‫یه چیز درباره من یاد میگیری. ‫من سورپرایز دوست ندارم.
‫اوه، هی.
‫حالت خوبه؟
‫من... فکر نکنم این ایده خوبی بود.
‫خوب میشی.
‫فقط باهاشون حرف بزن ‫همونجوری که با من حرف زدی.
‫اوه، خب مشکل همینه.
‫من نباید...
‫خب، من دلم نمیخواد ‫درباره اون دوران حرف بزنم.
‫باید درباره چیزایی که ناراحتت میکنه ‫حرف بزنی، نه؟
‫تو نباید به حرفای من گوش بدی.
‫دیره، گوش دادم.
‫خب، اوکیه. نینا، میتونی شروع کنی.
‫الینور مورگنشتاین، خیلی ممنون ‫که امروز اومدین
‫و داستانتون رو با ما شریک شدین.
‫من کلاس رو در جریان ‫مصاحبه های اخیرتون گذاشتم.
‫باشه.
‫خب، راستش اینه که...
‫میخوام یه کم برگردم عقب، ‫از اول شروع کنم.
‫من نه سالم بود.
‫یه خانواده مسیحی ما رو پناه داد.
‫من و داداشم و مامانمون.
‫خونه مون...
‫توی یه کمد کوچیک بود.
‫سالها اینطوری زندگی کردیم.
‫دنیا رو میدیدم ‫از لای شکافای در.
‫زندگی اون طرف بود.
‫برای من همه چی همیشه ‫اون طرفِ اون در بود.
‫خب، وقتی اومدم نیویورک،
‫توی مترو سرم رو میکردم بالا
‫و توری ها رو میدیدم ‫و آدما رو که بالای سرم راه میرفتن.
‫اون موقع فکر میکردم، ‫همه اون آدما...
‫اونا توی زندگی ان.
‫توی زندگی.
‫ولی من بیرون بودم.
‫بعد یه روز...
‫اون درِ کمد باز شد.
‫سربازا بودن.
‫مامانم...
‫با تمام قدرتش بغلمون کرد.
‫ولمون نمیکرد.
‫اوه.
‫اون... اون ول نمیکرد.
‫هنوز دستش رو توی دستم حس میکنم.
‫- خوب نبود. ‫- چی؟
‫- به نظرم عالی بودی. ‫- آها.
‫تو به خودت کم اعتبار میدی.
‫باشه.
‫آدما واقعا دوست دارن بهت گوش بدن.
‫اوه، وقت داری ‫بیای با استادم حرف بزنی؟
‫اوه، باید برم ‫یه آپارتمان دیگه با لیزا ببینم.
‫خب، اگه ترجیح میدی با من بگردی،
‫یه سفر خاص هم تو ذهنمه برامون.
‫- سفر؟ ‫- هوم.
‫یکی از اونارو بده به من.
‫میدونم گفتم سورپرایز دوست ندارم، ‫ولی میدونی چی؟
‫کنجکاو شدم.
‫اوم، آپارتمان رو یه وقت دیگه میبینم.
‫باشه، بزن بریم.
‫اوه، اشکال نداره ‫اول کیفم رو بذارم؟
‫نزدیک خونه مه.
‫اگه میخوای منو ببری ‫اتاق خوابگاهت،
‫به خدا قسم...
‫باشه.
‫خوابگاه نیست.
‫وای.
‫آره، پدر و مادر مامانم اون موقع ‫تقریبا مفت خریدنش.
‫عکسها.
‫اینارو ببین.
‫نینا، نگفته بودی شعر مینویسی.
‫اوم، مال کلاس هشتمه. ‫زیادی هیجان زده نشو.
‫میشه قرضش بگیرم؟
‫آره، حتما. میتونی نگهش داری.
‫هنوزم شعر میگی؟
‫اوم، نمیدونم.
‫ولی چیزی که میدونم اینه ‫اون کتاب باعث شد
‫یه بورسیه کامل برای مدرسه پاتنی بگیرم.
‫- اون کجاست؟ ‫- ورمونت.
‫لازم داشتم از اینجا بزنم بیرون.
‫اینقدر بد بود؟
‫آره. بابا مامانم ‫همش با هم دعوا میکردن.
‫چه جور بزرگ شدنی.
‫اوم، آره.
‫راستش دوران محبوبم نبود.
‫صبر کن.
‫یه چیزی رو یادت رفت بهم بگی؟
‫نه خیلی.
‫آماده ای؟
‫این همه ازم بازجویی کردی
‫بعد یادت رفت بگی ‫با راجر دیویس فامیل هستی؟
‫من با راجر دیویس فامیلم. ‫و اوبرمونم رسید.
‫راجر دیویس.
‫اگه بسی زنده بود، همونجا سکته میکرد.
‫- خونه س؟ اینجاست؟ ‫- نه.
‫اوم، خیلی خوشتیپ و باهوشه،
‫و بسی میگفت ‫با یه یهودی ازدواج کرده.
‫باید حدس میزدم. ‫خب من از کجا باید میدونستم؟
‫میشه لطفا اینو ازم دربیارم؟
‫دارم بالا میارم.
‫هنوز نرسیدیم.
‫میدونی، من... فکر کنم من بیشتر از تو
‫طرفدار راجر دیویسم.
‫نه، نه. من... بابام رو دوست دارم.
‫فقط اوضاع عجیب شده.
‫هیچوقت درباره مامانم حرف نمیزنه.
‫مثلا اسمشو میارم، ‫فقط بلند میشه میره بیرون.
‫انگار اون فقط...
‫پوف، غیب شد.
‫اوه عزیزم.
‫اوه، همینجا سمت راست خوبه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اوه، خودم دارمش.
‫اوه.
‫خب، میتونین ماسکتون رو بردارین،
‫- خانم.
‫اوه خدایا. من... فکر میکردم ‫این فرق داشته باشه.
‫من فقط... میخواستم ‫یه خوشی بهت بگذره.
‫الینور؟
‫دقیقا مثل همونه.
‫اوه، مرسی.
‫بریم یه دور بزنیم؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫جز آسمون آبی
‫چیزی نمیبینم
‫این... این فوق العاده ست، ‫الینور.
‫میتونم همین امروز ‫یه تاریخ و یه بخش تورات برات تعیین کنم.
‫- اوم... ‫- اوه.
‫اوه. چهار هفته از امروز.
‫وای. اینقدر زود؟
‫باشه. حله.
‫عالیه.
‫اوم، که یعنی ‫بخش توراتت میشه...
‫ببینیم...
‫آها، داستان یعقوب ‫و عیسو.
‫خب، اوم...
‫میدونم با آموزه های
‫تورات آشنایی داری، ‫ولی این کار رو با همه شاگردام میکنم،
‫پس یه کم تحملم کن.
‫داستان، اوم، ‫یعقوب و داداشش عیسو
‫یه داستان پر از راز و رمزه، ‫یه داستان پر از شور و...
‫خاخام، من دویست سالمه.
‫فقط خلاصشو بگو.
‫باشه، باشه.
‫خب پس تو بهم بگو، الینور،
‫چرا یعقوب برکتِ پدرش رو میخواد؟
‫چون داداش بزرگه یعقوب ‫یه آدم بد و خودخواهه.
‫آفرین، خوبه، خوبه.
‫خب؟
‫و اون لیاقت حق ارثش رو نداره،
‫و یعقوب لیاقتش رو داره چون میدونه
‫فرمان های خدا رو انجام میده.
‫عالیه.
‫ولی، اوم، اسحاق حاضر نمیشه بهش بده،
‫پس یعقوب پدرش رو گول میزنه که فکر کنه
‫اون همون داداشش عیسوعه ‫و خودش رو با پوست گوسفند میپوشونه...
‫اوم، چون عیسو خیلی پشمالو بود
‫و پدرش هم نابینا بود.
‫آره.
‫و بعد یعقوب، ‫با تقلید صدای داداشش، گفت،
‫"پدر، برکتم رو بده."
‫پس اسحاق، خب، میدونی، ‫دستش رو دراز میکنه،
‫حس میکنه... دنبال پوست گوسفند میگرده،
‫یعقوب رو با داداشش اشتباه میگیره ‫و برکت رو به یعقوب میده.
‫همینجوری.
‫پس یعقوب هویت داداشش رو میگیره،
‫و هیچ عواقبی هم نداشت؟
‫اوم...
‫اوه. خب، اوم...
‫غیر از اینکه شد ‫پدر بزرگِ محترم دینمون؟
‫خب، اصلِ داستان، الینور،
‫این... درباره فریب نیست.
‫درباره حقیقته.
‫ولی باشه، من... فکر کنم ‫توی یه شرایطی،
‫فریب همیشه هم بد نیست.
‫نه.
‫اگه نیت پاک باشه.
‫آره.
‫اوه.
‫معلومه که هنوز تموم نشده.
‫میدونی، ‫هنوز اون بت میتصوا رو داریم، اوم...
‫آره، خوبه.
‫جدی میگی؟
‫آره، این... فکر شده ست.
‫این، اوم...
‫شخصیه.
‫این... تاثیرگذاره.
‫مفیده. یعنی...
‫میدونی، دوست دارم ‫با هردوتون شام بخورم.
‫"هردوتون"؟
‫من؟ یعنی ما دوتا؟ من و شما؟
‫-آره. ‫- اوه!
‫یهو از ناکجا آباد گفت ‫مقاله الینورم رو بخونه.
‫بعد خوندش و خوشش اومد.
‫خب، تعجبی نداره.
‫شعرات خیلی تاثیرگذارن. ‫داشتم میخوندمشون.
‫جدی؟
‫این ایده برای مراسم چطوره؟
‫من... لازم نیست لباس بپوشم.
‫تو هم لازم نیست.
‫صبر کن. چی؟ من؟!
‫ببخشید.
‫اوم، رختکناتون کجاست؟
‫یک، دو، سه!
‫- فوق العاده شدی، الینور. ‫- اوه نگاه کن!
‫- به خودت نگاه کن... ‫- اوه.
‫- ...مثل یه دختر بت میتصوا واقعی. ‫- اوه.
‫هر دوتاشو میخرم. مهمون من.
‫نه، نه، نمیتونم بذارم این کارو کنی.
‫خب، این بت میتصوای منه،
‫و هر غلطی دلم بخواد میکنم.
‫خیلی خوب شدی.
‫- خب تو هم عالی شدی. ‫- حالت خوبه؟
‫عالیه. عاشق این کت و شلوارم.
‫- هردومون خیلی خوب شدیم. ‫- مثل دوقلوها شدیم.
‫میدونم. هیچکس نمیتونه
‫- تشخیص بده کدوممون کدومیم. ‫- میدونم.
‫مامان. مامان؟
‫- اینجا چیکار میکنی؟ ‫- اوه. چی شده، لیزا؟
‫نمیتونی در بزنی؟
‫انگار داشتی اینجا ‫یه حیونو خفه میکردی.
‫چه خوب. خیلی ممنون.
‫اون چیه؟
‫هیچی. دارم دعا میکنم.
‫برای چی؟
‫برای بابا. دارم قدیش میخونم.
‫امروز یازده ساله که مرده، ‫گفتم شاید...
‫بابا آگوست مرده. الان مارچِ.
‫مگه؟
‫مامان، حالت خوبه؟
‫خوبم. فقط یه کم گیجم.
‫من نگرانتم.
‫من نمیخوام برم خونه سالمندا.
‫مامان، من نصف وقتا نمیدونم ‫تو کجایی اصلا.
‫جواب گوشی رو نمیدی. ‫اصلا کجا میری؟
‫خوبم.
‫هایلایت؟
‫آره. اوه آره، یه کم.
‫- قشنگ شده. ‫- اوه.
‫فقط ابروها دیگه با هم جور نیستن.
‫بهش گفتم.
‫اوه خدایا.
‫اوه. مرسی.
‫آها، به نیکرباکر خوش اومدین.
‫میزِ راجر دیویس.
‫- از این طرف. ‫- مرسی.
‫اوه.
‫- اوه هی. ‫- هی، چطوری؟
‫خوبم. خوشحالم میبینمت. اوه.
‫الینور. من راجرم.
‫میدونم کی هستی.
‫بفرمایین.
‫وای. خیلی خوب شدی.
‫باشه، مستقیم میرم سر اصل مطلب.
‫خیلی هیجان دارم، باشه؟
‫من... داستانت رو به تهیه کننده ام نشون دادم،
‫و اوم، فکر کنم میتونه ‫یه آیتم خیلی خوب برای پخش
‫برای The Fabric of New York. باشه.
‫یعنی، این یه... این یه داستانه
‫از... از مقاومت ‫روحِ انسان.
‫الهام بخشه.
‫یه گزارش آدم پسند درباره خودته.
‫- من؟ ‫- آره.
‫اوه نه، نه، نه، نه، من...
‫ببین، هر روز که نیست ‫یه بازمانده هولوکاست ببینی
‫که حس کنه لازمه ‫ایمانش رو دوباره محکم کنه.
‫اوه، من... من خیلی آدم جالبی نیستم.
‫نه، تو بیشتر از جالبی، الینور.
‫تو... تو مهمی.
‫داستان تو. داستان داداشت.
‫میدونی، من فکر میکنم، اوم...
‫فکر میکنم آدما باید تو رو بشناسن.
‫این کار...
‫خیلی تاثیرگذاره، نین.
‫مقاله ام رو اینقدر دوست داشتی؟
‫عاشقش شدم.
‫-وای. ‫- نه، تو عالی ای.
‫اگه بخوای... اگه واقعا بخوای، ‫میتونی انجامش بدی.
‫چقدر از حرفایی که بهت زدم ‫آخرش توش استفاده کردی؟
‫امشب برات میفرستمش.
‫اوه خدای من. بابا، این خیلی خفنه.
‫شراب؟
‫آره.
‫خب. پس بیاین یه سلامتی بگیریم.
‫- به سلامتی الینور. ‫- به سلامتی الینور.
‫"وقتی بازمانده هولوکاست باشی
‫"و برگردی عقب،
‫"چیزی که بهش برمیگردی
‫"تاریکترین نقطه تاریخ بشره.
‫"'هشتاد سال،' ‫الینور مورگنشتاین شروع میکنه،
‫"'و من هنوز همونجام.'"
‫اوه خدای من.
‫من چی...
‫اوه.
‫مامان، بیگل.
‫اوه. چه خبره؟
‫یه کار دارم توی JCC.
‫با این سر و وضع؟
‫خب، چند تا شنبه دیگه برام مونده؟
‫چرا خوشتیپ نباشم؟
‫خب، هستی.
‫مرسی.
‫و مرسی، مکسی، ‫که گذاشتی تختت رو بدزدم.
‫اوه، آره، مشکلی نیست. اوم...
‫راستی من میخوام برم توپ بازی
‫با چند تا دوست، اگه خواستی ‫می‌تونیم تاکسی رو نصف کنیم.
‫اوه نه، اشکالی نداره.
‫من... پیاده میرم.
‫یعنی چی اشکالی نداره؟
‫یخ زده بیرون. ‫باید تاکسی رو نصف کنی.
‫آره، بزن بریم.
‫باشه.
‫ماچ.
‫فعلا مامان.
‫-فعلا. ‫- فعلا.
‫فعلا عزیزم. ‫دوست دارم.
‫بچه ها. زود باشین.
‫همه چی رو اون سمت چپ میبینین، ‫باشه؟
‫- با الینور در ارتباطی؟ ‫- آره، آره. تو راهه.
‫- مهمونا کی میرسن؟ ‫- الان پیگیری میکنم.
‫- وای. چه مهمونی؟ ‫- سورپرایزه.
‫نه، نه، نه، بابا. الینور سورپرایز دوست نداره.
‫این یکی رو دوست داره.
‫میدونی، این مسخره ست.
‫این اتوبوسه یه عمره اینجاست.
‫- تکون نمیخوری. ‫- کاری از دستم برنمیاد.
‫اوه.
‫همینجا خوبه.
‫مکسی، من... یه کم بعد ‫خونه میبینمت، باشه؟
‫باشه. اوم، چیزی لازم نداری؟
‫نه، نه، خوبم. من خوبم عزیزم.
‫- باشه. دوست دارم. ‫- منم دوست دارم عزیزم.
‫- فعلا. ‫- فعلا.
‫اوم، آره، ایستگاه بعدی ‫103 و سومه، لطفا.
‫مرسی.
‫به مامان زنگ بزن.
‫خب، بوبه همین الان از تاکسی من پیاده شد، ‫و سوار یه تاکسی دیگه شد.
‫اوم، آقا، میشه اون تاکسی رو دنبال کنین؟
‫مرسی.
‫اومدی.
‫- هی. ‫- این کت و شلوار شلوارت رو دوست دارم.
‫- از کجا گرفتی؟ ‫- از یه دوست قدیمی.
‫یعنی داری بهم میگی پیر؟
‫میخوای پالتو رو بگیرم؟
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫دهنم یه کم خشکه، ولی...
‫غیر از اون...
‫- اشکالی نداره. خودمون جمعش میکنیم. ‫- آره.
‫سلام به همه، ‫و اوم، خوش اومدین.
‫امروز اینجاییم ‫تا جشن بگیریم برای تعهد
‫و پایبندیِ زنی ‫که میخواد نقش خودش رو پس بگیره
‫به عنوان معلمِ سنت یهودی.
‫و برعکسِ بیشتر شاگردایی که من درس میدم،
‫واضحه که پدر و مادرش ‫مجبورش نکردن به این کار.
‫یه بخش قشنگِ روزایی مثل امروز ‫اینِ که با کی شریکش میشیم،
‫و میدونم اینجا ‫دوستای زیادی هستن، جدید و... و قدیمی،
‫که اومدن حمایت کنن از الینور.
‫اوم، و اوم، ‫میبینم چند نفر دیگه هم دارن میرسن
‫که خوب میدونن ‫رفاقت و ایمان چقدر مهمه
‫توی این روزای سخت.
‫خیلی خوشحالیم که اینجایین.
‫هی.
‫یکی از کارآموزا این مقاله رو درآورده ‫از یه روزنامه محلی تو فلوریدا.
‫"الینور مورگنشتاین،
‫"به دنیا اومده و بزرگ شده د موینِ آیووا"؟
‫خب، قبل از اینکه شروع کنیم،
‫میخوام خوش اومد بگم به ‫دوستِ الینور، نینا دیویس.
‫من الینور رو مثل بیشتر دوستام ‫نشناختم.
‫ما تو یه مدرسه نیستیم.
‫سلیقه مون تو موسیقی یکی نیست.
‫ما...
‫مامانم پارسال فوت کرد،
‫و من اونقدری جوونم که ‫خدا رو شکر خیلی آدم رو نمیشناسم
‫که پدر و مادرشون رو از دست داده باشن.
‫اوم...
‫ولی وقتی این اتفاق افتاد، ‫هیچکدوم از دوستام درکم نمیکردن،
‫یا دلسوزیم میکردن، ‫یا... یا من هلشون میدادم کنار.
‫اونقدر معذب بودن که اسمشو بیارن، و...
‫وقتی هم میاوردمش وسط، ‫فقط یه جورایی سر تکون میدادن
‫یا وانمود میکردن نشنیدن،
‫و انگار گفتگوهه همونجا میمرد.
‫اوم، بعدش تو رو دیدم.
‫و تو گوش دادی.
‫و فهمیدی.
‫و سعی نکردی بحث رو عوض کنی.
‫فقط باهام مثل یه آدم عادی حرف زدی،
‫یعنی کلی سرم داد زدی.
‫اوم...
‫و میخوام بابتش ازت تشکر کنم.
‫تو کمکم کردی.
‫واقعا.
‫و اوم، ‫حالا میخوام معرفی کنم
‫ورا مندrella رو.
‫باعث افتخاره که ‫توی بت میتصوای الینور صحبت میکنم.
‫ما بازمانده ها، ‫یه چیز تقریبا ناگفتنی رو با هم شریکیم.
‫من خیلی بهت افتخار میکنم، دوست من،
‫که داستان هولوکاستت رو
‫با ما توی JCC در میون گذاشتی.
‫مامان؟
‫اینجا چه خبره؟ این چیه؟
‫چی؟ مامان... مامان؟
‫ببخشید؟
‫مامان، به اینا گفتی ‫بازمانده هولوکاستی؟
‫ببین، من... واقعا متاسفم.
‫مامان من سال 1953 یهودی شد
‫وقتی با بابام ازدواج کرد.
‫اون بازمانده هولوکاست نیست.
‫اون اهل میدوستِ. مامان، این چیه؟
‫مامان؟
‫اوه، نینا.
‫نینا.
‫نینا، لطفا حرفمو گوش کن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- من اونجا بودم
‫برای گروه آواز برادوی، و...
‫و دنبال ورا رفتم.
‫- من نمیخواستم... ‫- واقعا نمیخوام بشنوم.
‫اوه، من خیلی تنها بودم، ‫و یه دوست لازم داشتم.
‫و تو یه دوست فوق العاده بودی. واقعا بودی.
‫- ولی تو نبودیا. ‫- نینا.
‫نه، نبودم.
‫بیا بریم خونه. ماشین اومده.
‫پس هر چی درباره اش بهم گفتی،
‫هر چی گفتی، دروغ بود.
‫کی همچین دروغی میگه؟ ‫دیونه ای؟
‫شاید هستم. نمیدونم.
‫من این همه وقت
‫با تو گذروندم. ‫این همه حرفای صادقانه زدیم.
‫من دلم رو برات خالی کردم.
‫دروغ نبود.
‫الینور، لطفا.
‫دروغ نبود! فقط داستانِ من نبود!
‫- مامان، مامان، مامان، مامان. ‫- نینا!
‫- ولشون کن. ‫- نینا!
‫- مامان، ولشون کن. ‫- هی، هی.
‫اشکالی نداره، بوبه. ‫بیا. اشکالی نداره، مامان.
‫اشکالی نداره، بوبه.
‫دوستت داریم. اشکالی نداره.
‫بیا مامان، بشینیم.
‫خوبی.
‫بیا.
‫آره؟
‫حالت خوبه؟
‫حس میکنم چه احمقی ام.
‫خب میدونی، یه...
‫نگو اینجا یه درس هست.
‫خب...
‫خب هست.
‫یعنی...
‫اوم...
‫تو همیشه تو آدما خوبی رو میبینی.
‫اوم...
‫از بچگی همینطور بودی، و...
‫این میتونه خیلی قشنگ باشه.
‫ولی همه اون کسی نیستن که میگن هستن.
‫الان بزرگتری، و میفهمی که...
‫آدما از این جور اعتماد ‫سوءاستفاده میکنن.
‫بدم میاد ببینم اینطوری اذیت میشی.
‫آره.
‫چیزی میخوای بخوری؟ ‫دارم غذا سفارش میدم.
‫نه، خوبم.
‫میشه در اتاقم رو ببندی لطفا؟
‫آره.
‫واقعیت ها پایهٔ حقیقته،
‫و توی این دوره زمونه،
‫ما مدام بمبارون میشیم ‫با اطلاعات غلط.
‫وظیفه ما به عنوان روزنامه نگار
‫اینه که به خواننده یاد بدیم ‫حقیقت رو از واقعیت تشخیص بده.
‫مرسی.
‫هی، حالت خوبه؟
‫من کیم؟
‫من دیگه کیم؟
‫تو مامان منی.
‫و همیشه هم میمونی.
‫میدونی که من...
‫دوستت دارم، هر چی هم بشه.
‫میخوای منو بذاری خونه سالمندا، نه؟
‫این که خونه نیست.
‫یه جاییه که میدونم اونجا در امانی.
‫از چی در امان؟
‫از چی در امان، لیزا؟
‫من نمی... نمیخوام بجنگم. ‫تو از جنگیدن خسته نشدی؟
‫من عاشق جنگیدنم. میخوام بجنگم.
‫بذار ادامه بدم بجنگم.
‫مامان، بذار کمکت کنم.
‫این خوبه.
‫چرا دیگه بیرون نمیری، لیزا؟
‫نه. اون تموم شد.
‫چرا تموم شد؟
‫یه عکس از خودت رو نگاه میکنی ‫که ده سال پیش گرفته شده،
‫اونجا چطوری به نظر میای؟
‫فوق العاده.
‫ولی همون موقع که اون عکس رو گرفتن ‫تو چی فکر میکردی؟
‫اینکه من... من خیلی داغونم.
‫و افتضاح.
‫اونهمه وقت رو هدر دادی ‫با این فکر که زشت به نظر میای
‫در حالی که خوشگل بودی.
‫مامان، چرا... چرا زودتر ‫این رو بهم نگفتی؟
‫نمیدونم.
‫باید میگفتم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫بعدش کات میزنیم به فیلم بت میتزوا.
‫خب، هرجوری که هست، لازم داریمش
‫- آماده باشه برای ساعت ۸:۰۰. ‫- چی داری میگی؟
‫پیتر، بعدا بهت زنگ میزنم.
‫- باشه. ‫- بابا، چی شده؟
‫- آره، میخواستم باهات حرف بزنم. ‫- آره، درباره چی؟
‫خب، هنوز یه داستانی اینجا هست ‫که ارزش پرداختن داره.
‫چی؟ نه، نه، همچین چیزی نیست.
‫اتفاقا نینا، چرا، هست.
‫بابا، چه غلطی داری میکنی؟
‫جدی میگی؟ چطور تونستی این کارو بکنی؟
‫این خیلی آبروریزیه.
‫هم برای من هم برای الینور!
‫میشه آروم باشی؟ ‫بذار توضیح بدم...
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫هیچی برای توضیح دادن نیست.
‫هیچی برای توضیح دادن نیست، چون تنها چیزی ‫که برات مهمه داستان خودته،
‫حتی اگه به قیمت نابود کردن زندگی مردم تموم بشه.
‫خدایا، تو چقدر بی رحمی. ‫چطور تونستی این کارو با من بکنی؟
‫میشه یه ثانیه وایسی ‫و بهم گوش بدی، لطفا؟
‫نه، نه! تو هیچ حقی نداری ‫به من بگی چیکار کنم.
‫تو هیچ حقی نداری هیچی بهم بگی.
‫من این همه مدت خیلی تنها بودم، خیلی تنها،
‫و تو انگار اصلا نمیفهمی اینو.
‫تنها دلیلی که ‫من این کلاس روزنامه نگاری رو گرفتم
‫یا کلا هر کاری کردم ‫این بود که تو باهام حرف بزنی!
‫الینور ۱۴ تا پیام برام گذاشته ‫که توضیح بده چرا دروغ گفت.
‫و میدونی چیه؟ اتفاقا ‫یه توضیح خیلی خوب هم داره.
‫آره، مطمئنم داره.
‫بابا.
‫حتی اگه نداشت، حتی اگه نداشت،
‫مهم نبود!
‫چون حداقلش این حس رو داشت ‫که به من بدهکاره.
‫وقتی تصادف مامان اتفاق افتاد، من تنها بودم.
‫تو کجا بودی؟ کجا بودی اصلا؟
‫چند ماهه کجا بودی؟
‫بابا، این کارو نکن.
‫- فقط یه ثانیه بهم وقت بده. ‫- اوه خدای من.
‫صبر کن. نینا!
‫سلام. اومدم الینور مورگنشتاین رو ببینم، 14N.
‫خانم مورگنشتاین چند روز پیش اسباب کشی کرد.
‫چی؟ کجا؟
‫- اه، ببخشید. نمیدونم. ‫- اوه خدای من.
‫میخواید برای دخترش ‫پیامی بذارید؟
‫امیدواریم اون موقع به ما ملحق بشید. ‫ممنون از همه.
‫حمایت تبلیغاتی
‫توسط Consumer Cellular انجام شده.
‫سلام، الینور.
‫همیشگی؟ یا این دفعه ‫خامه هم اضافه کنیم؟
‫داری لوسم میکنی.
‫دو اسکوپ وانیل میخوام ‫با سس شکلات داغ.
‫ممنون، دانته.
‫شما در حال تماشای Spectrum News، نیویورک ۱ هستید.
‫بعدش، یه گزارش ‫درباره یه بت میتزوا خیلی خاص.
‫این یکی رو از دست نمیدید.
‫The Fabric of New York ‫با راجر دیویس، بعدی شروع میشه.
‫الینور، منم. بهم زنگ بزن. ‫باید باهات حرف بزنم.
‫- نسخه نهایی آماده شد؟ ‫- آره، اوکیه.
‫اوکی، عالیه. ممنون.
‫و ده ثانیه دیگه برمیگردیم.
‫و پنج، چهار،
‫سه، دو...
‫خوش برگشتید.
‫اگه تازه تو ساعت ۸:۰۰ به ما ملحق شدید،
‫من راجر دیویسم، و این برنامه ‫The Fabric of New York.
‫الینور مورگنشتاین ‫یه پیرزن ۹۴ ساله معمولی بود.
‫که تازه از فلوریدا ‫به نیویورک سیتی اومده بود،
‫یه خانواده دوست داشتنی داشت ‫و هر هفته میرفت کنیسه.
‫چند ماه پیش، ‫خانم مورگنشتاین رفت تو
‫یه گروه حمایتی بازمانده های هولوکاست
‫توی مرکز محلی جامعه یهودی محلش
‫و یه داستان تعریف کرد ‫که هرکی شنید تکون خورد.
‫وحشتناک بود.
‫واقعی و دردناک بود.
‫تنها مشکلش این بود که داستان خودش نبود.
‫الینور از هولوکاست جون سالم به در نبرده بود.
‫در واقع، تو د موین، آیووا به دنیا اومده بود ‫و همونجا بزرگ شده بود.
‫بعدا رفت نیویورک سیتی،
‫که اونجا، سال ۱۹۵۳ با بسی استرن آشنا شد
‫توی بخش تایپیستها.
‫بسی و الینور، ۷۰ سال رفیق صمیمی بودن،
‫و همه لحظه های مهم زندگی رو با هم گذروندن.
‫این دوتا از هم جدا نمیشدن
‫تا اینکه بسی دسامبرِ پارسال ‫از دنیا رفت.
‫داستانِ بازمانده بودنِ بسی بود
‫که الینور اون روز شوم تعریفش کرد.
‫دروغ الینور برای نزدیکاش شوک بزرگی بود.
‫حتی خانواده خودش هم نمیدونستن ‫چه زندگی دوتایی ای داشته.
‫که سوال رو پیش میاره، ‫چی الینور رو وادار کرد دروغ بگه؟
‫و با اینکه نمیتونم با قطعیت بگم،
‫فکر میکنم...
‫از غصه بود.
‫حالا، نه دارم دفاع میکنم نه توجیه
‫کارهای خانم مورگنشتاین رو.
‫من درک میکنم آدمی رو که ‫مرکز دنیای زندگیش رو از دست داده
‫و یهو میبینه وسط هوا معلق مونده.
‫تقریبا هشت ماه پیش،
‫من و دخترم مامانش رو از دست دادیم.
‫زنم رو.
‫جین دیویس.
‫و میتونم بهتون بگم غم ‫میتونه خودخواهت کنه،
‫میتونه کورت کنه...
‫نسبت به دردِ بقیه.
‫بعضیا از کوره در میرن.
‫بعضیا هم میرن تو خودشون.
‫تو این چند ماهی که زنم فوت کرده،
‫فقط یه بار اسمش رو آوردم.
‫و اونم همین الان بود.
‫از ترس.
‫میترسیدم
‫اعتراف کنم دلشکستگیِ خانواده مون رو.
‫ولی چرا؟
‫برای همین ما تو شبکه داریم عمیق میگردیم،
‫سوال میپرسیم ‫و میریم تهِ ماجرا.
‫چرا ما آدما، تو جامعه، ‫غم رو تو تاریکی دفن میکنیم
‫وقتی نتیجه اجتناب ناپذیرِ
‫اون عشقیه که همه مون رو به هم وصل میکنه؟
‫چرا دقیقا همون موقع که بیشتر از هر وقت
‫به ارتباط انسانی نیاز داریم، خودمون رو جدا میکنیم؟
‫وقتی برگردیم، شروع میکنیم ‫یه مجموعه عمیقِ یک هفته ای
‫درباره تابوهای سوگواری.
‫از گسست ذهنی تا معذب بودن،
‫برنامه ما نور میندازه ‫روی روانشناسیِ فقدان.
‫همراهمون بمونید.
‫و کات. تمومه.
‫دو دقیقه دیگه برمیگردیم.
‫- واقعا تاثیرگذار بود. ‫- ممنون.
‫- میشه یه دستی بکشم؟ ‫- آره، مرسی.
‫الو؟
‫اه، نه، اون مامانمه. اینجا نیست.
‫فوت کرده.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫دوستت دارم.
‫اوه، سلام مامان.
‫هیس. داریم میخونیم.
‫اوه. هیس.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم. همه چی عالیه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خب چه لطفی کردی. ممنون.
‫یه چیز دیگه هم برات دارم.
‫سلام، الینور.
‫اوه. اوه!
‫اوه. اوه.
‫اوه، من... فکر میکردم ازم بدش میاد.
‫اوه، من فکر میکردم تو ازم بدت میاد.
‫نه، هیچوقت.
‫اوه!
‫این همون نوه ایه ‫که ازش برات گفته بودم. اوه.
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- اوه.
‫اوه، منم همینطور.
‫خب، خب، عاشق پیشه ها.
‫- بریم بیرون از اینجا، هان؟ ‫- کجا داریم میریم؟
‫اوه. اه، میتونیم یه کم هوای تازه بخوریم.
‫مامان، ناهار میخوری؟
‫اوه، ما ساعت ۱۱:۰۰ ناهار میخوریم.
‫اوه. خیلی زوده.
‫ولی یه جایی هست که باید برم، البته.
‫ولی ساعت چنده؟
‫وقت داریم.
‫شاید هم نه.
‫خودمونه.
‫اوه، گه.
‫اسمش الیزابت استرن بود.
‫بسی.
‫۱۷ دسامبر ۱۹۲۹ به دنیا اومد.
‫با سیدنی استرن ۵۰ سال ‫ازدواج کرده بود،
‫و دو تا بچه داشتن،
‫استیون و ریچل.
‫و چهار تا نوه خوشگل.
‫بعد از اینکه سید مُرد،
‫یازده سال با هم زندگی کردیم.
‫و بعضی وقتا وقتی این همه مدت ‫با یه نفر زندگی میکنی،
‫یادت میره مرز تو کجاست و مرز اون کجا.
‫و من خیلی متاسفم،
‫خیلی متاسفم که به اعتمادت خیانت کردم.
‫من... من سعی کردم اون حفره رو پُر کنم ‫که اون از خودش جا گذاشته بود.
‫داستانش رو تعریف میکردم ‫انگار مال خودمه چون...
‫من... دلم براش تنگ شده.
‫و الان، من... باید تعریفش کنم ‫چون اون نمیتونه، اه...
‫ادامه بده.
‫بعد از اینکه گرفتنمون،
‫ما رو بردن آشویتس.
‫از هم جدا مون کردن.
‫مامانم رو بردن.
‫داداشم ‫خواست دنبالش بدوه،
‫ولی مجبور شدم نگهش دارم.
‫مجبور بودم.
‫ما زنده موندیم چون میتونستیم کار کنیم
‫توی کارخانه مهمات.
‫دستامون کوچیک بود.
‫و برای اون کار خوب بود.
‫هوم.
‫بعد یه روز، ما رو جابهجا کردن...
‫چپوندمون تو قطار.
‫خب، ما... ما نمیدونستیم ‫داریم کجا میریم.
‫چطوری تونستی فرار کنی؟
‫روی سقف قطارها، ‫سربازها با تفنگ وایساده بودن،
‫و به هرکی ‫از پنجره میپرید شلیک میکردن.
‫خدای من، کسی میپرید؟
‫من پریدم.
‫خب...
‫من این کارو نمیکردم، ‫ولی داداشم رو دیدم،
‫اون اول پرید، منم همون کارو کردم.
‫تو یه گودال برف افتادم، ‫و داشتم میدویدم.
‫میدویدم.
‫هی شلیک میکردن.
‫صدای گلوله ها رو میشنیدم.
‫اوه.
‫آخرش... آخرش افتادم تو جنگل.
‫نمناک بود، برف هم بود، ‫خیلی سردم بود،
‫ولی تکون نخوردم.
‫همونجا وایسادم، و من... منتظر موندم.
‫فقط منتظر موندم.
‫بعد وقتی که...
‫قطار رفت و همه چی ساکت شد،
‫اون موقع بلند شدم.
‫من... هنوز نمیفهمم.
‫داداشم، اون... اون پرید، یعنی،
‫چند ثانیه قبل از من،
‫ولی چند ساعت طول کشید تا پیداش کنم.
‫و...
‫وقتی...
‫وقتی من...
‫دیگه حتی نمیشد بشناسمش.
‫چهارده بار بهش شلیک کرده بودن.
‫شمردی؟
‫مجبور بودم!
‫باید میفهمیدم.
‫بغلش کردم،
‫گرفتمش تو بغلم...
‫و بردمش تو جنگل.
‫خاکش کردم اونجوری که...
‫اوه، اونجوری که بابا مامانم ‫دوست داشتن.
‫اینقدر از خودم پرسیدم،
‫«چرا؟
‫«چرا من زندم؟
‫«چرا اون مرده؟
‫«چرا داداشم مرده؟ مگه چی کار کرد؟
‫«چطور خدا میتونه وجود داشته باشه؟»
‫سالها طول کشید تا دوباره برگردم دعا کنم.
‫و...
‫فکر کنم دارم کم کم... میفهمم.
‫شاید...
‫شاید خدا منو نگه داشت...
‫که بتونم زندگیم رو با تو شریک بشم.
‫اوه.
‫فکر کنم، اوی...
‫من دیگه...
‫حرفی برام نمونده.
‫فکر میکنی بتونی بخوابی؟
‫دوستت دارم، ال.
‫بیا.
‫فکر کنم حقمونه فردا دیرتر بیدار شیم.
‫تو چی فکر میکنی؟
‫بس؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫آسمون آبی
‫به روم میخنده
‫جز آسمون آبی هیچی نیست
‫که میبینم
‫پرنده های آبی
‫دارن آوازشون رو میخونن
‫جز پرنده های آبی هیچی نیست
‫تمام روز
‫هیچوقت ندیده بودم خورشید اینقدر روشن بتابه
‫هیچوقت ندیده بودم همه چی اینقدر رو به راه باشه
‫میبینم روزها چقدر تند میگذرن
‫وقتی عاشقی، وای که چطور پرواز میکنن
‫روزهای آبی
‫همشون رفتن
‫جز آسمون آبی هیچی نیست
‫از این به بعد
‫هیچوقت ندیده بودم خورشید اینقدر روشن بتابه
‫هیچوقت ندیده بودم همه چی اینقدر رو به راه باشه
‫میبینم روزها چقدر تند میگذرن
‫وقتی عاشقی، وای که چطور پرواز میکنن
‫روزهای آبی
‫همشون رفتن
‫جز آسمون آبی هیچی نیست
‫از این به بعد
‫جز آسمون آبی هیچی نیست
‫از این به بعد