دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫چی شده؟ چرا تو اتاقت نخوابیدی؟
‫داشتم شنا تمرین میکردم. ‫یعنی منظورم شیرجه بود، نه شنا.
‫خیله خب. جائین هر چقدر دلت ‫میخواد شیرجه بزن.
‫فقط بذار من بخوابم.
‫بیرون کلا شده استخر!
‫پس میتونیم بریم شنا مامان؟ لطفا؟
‫- بریم شنا! ‫- آخه تو چرا همش میخوای بری شنا؟
‫تازه بهت گفته بودم ‫تو خونه این عینک ‌های شنا رو نزن.
‫قیافت رو زشت میکنن.
‫دارم بهت میگم، ‫میخوام برم بیرون شنا کنم، نه اینجا.
‫الان بیرون یه استخر واقعی درست شده.
‫بیا دیگه! ‫نمیشه این یه بار رو نری سر کار؟
‫جائین، بلند شو.
‫نمیتونی مهدکودک رو بپیچونی، ‫منم نمیتونم کارم رو بپیچونم.
‫نه، بذار فقط یه بار دیگه شیرجه بزنم.
‫میتونیم با هم انجامش بدیم، باشه؟ ‫لطفا؟ لطفا؟
‫تو شیرجه بزن، منم میشمارم، خوبه؟
‫تا سی واسم بشمار، باشه؟
‫خیله خب.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج.
‫شیش.
‫هفت.
‫- میدونی که موقع شیرجه نمیتونی نفس بکشی. ‫- نفس نمی کشیدم که.
‫تمام مدت نفسم رو حبس کرده بودم.
‫زود باش بقیه شمردن رو برو.
‫هشت.
‫نه.
‫ها؟
‫جائین، یادت نره ‫بعد صبحانه داروت رو بخوری.
‫فراموش نکن، چون ممکنه مامان یادش بره.
‫مامان، میتونم اون ‫صفحه دیجیتالیه که
‫باهاش کار میکنی رو ‫قرض بگیرم یه چیزی بکشم؟
‫چرا همش میخوای رو ‫اون نقاشی بکشی؟ هوم؟
‫پس دفترای نقاشیت چی؟
‫آخه وقتی تو دفترم میکشم، ‫هیچوقت نگاهش نمیکنی.
‫منظورت چیه؟
‫روتخته. برو وردارش.
‫- مامان! مامان! ‫- بله؟
‫اونجایی که باید رمز رو بزنم ‫نمیاد بالا.
‫بازم؟ ای بابا!
‫هی!
‫خیلی داره بارون میاد. ‫میخوای چیکار کنی؟
‫یعنی چی؟ هیچی دیگه، ‫امروز رو تعطیل میکنم.
‫تو چی؟ اونجا هم زیاد بارون میاد؟
‫دختر، اینجا داره سیل میاد.
‫مامان ‌بزرگ! دلم برات تنگ شده!
‫- برو اونور. ‫- چطوری؟
‫- میشه بازم بیای پیشمون؟ ‫- جائین!
‫...دفعه پیش برات آوردم ‫که بتونی باهاش سوپ درست کنی.
‫اصلا نمیدونستم اینو داریم.
‫سوپ جلبک چسبیدا.
‫موقع تفت دادن حواست باشه نرم بمونه. ‫اینقدر هم غذای بیرون نخور.
‫اینا که غذا نیستن، ‫باید به فکر سلامتیت باشی.
‫الان فکر میکنی سالمی، ‫ولی سنت که بره بالا مریض میشی.
‫مامان، واسه همینه که ‫الان دارم صبحانه درست میکنم دیگه.
‫هفته دیگه با خریدهای تازه ‫یه سر میام پیشت.
‫پس وعده‌ های غذاییت رو نپیچون، ‫درست و حسابی غذا بخور، باشه؟
‫ای وای. وقتی میبینم چی میخوری...
‫- باید بیام اونجا زندگی... ‫- شنیدم چی گفتی. یه پشت خطی دارم.
‫باید قطع کنم. ‫بعدا باهات حرف میزنم، باشه؟
‫خیله خب. راستی آنا...
‫شین جائین، شیر آب دستشویی بازه؟
‫فکر نکنم. من که دستشویی نرفتم.
‫باشه.
‫مامان، همین الان این رو برات کشیدم.
‫چی هست؟
‫من و مامانی.
‫جائین.
‫اگه میخوای من رو بکشی، ‫حداقل نمیشه خوشگل بکشی؟
‫یعنی چی؟
‫تو که رنگ ‌های دیگه ‫مثل قرمز و سبز داری، نه؟
‫فقط از سیاه استفاده نکن. این دیگه چیه...
‫مامان، خونمون واقعا ‫تبدیل به استخر شده!
‫اطلاعیه از طرف مدیریت.
‫میشه ساکت باشی؟
‫به دلیل بارش شدید و بی ‌سابقه باران،
‫ساختمان‌ های ۱۰۱ تا ۱۰۷ ‫تا طبقه دوم دچار آب ‌گرفتگی شدن،
‫و ساختمان‌ های ۱۰۸ تا ۱۱۰ ‫تا طبقه سوم آب بالا اومده.
‫- ساکنین طبقاتی که... ‫- مامان بیا با هم شنا کنیم!
‫- میتونیم تو خونه شنا کنیم؟ ‫- جائین، یه لحظه صبر کن!
‫چرا؟ چرا؟ من همین الان میخوام بازی کنم.
‫قول داده بودی قراره بازی کنیم، ‫پس چرا نمیشه؟
‫- شین جائین! گفتم ساکت باش! ‫- آسانسورها موقتا قطع شدن.
‫لطفا سریعا تخلیه کنین.
‫بیخیال! ‫قرار بود با هم شنا کنیم!
‫- میخوام شنا کنم! ‫- شین جائین، چرا حرف گوش نمیدی؟
‫...بارش باران بی‌ سابقه...
‫مگه مامان بهت نگفت ‫اینا رو تو خونه نزن؟
‫همینجا بمون، ‫وگرنه دیگه اینا رو بهت پس نمیدم!
‫الو؟
‫سون هی‌جو هستم ‫از تیم امنیت پرسنل مرکز داروین.
‫شما مدیر تیم ۳ ‫توسعه موتور هیجان هستین؟
‫- خونتون رو آب گرفته؟ ‫- بله.
‫دارم میام دنبالتون دکتر گو. ‫تقریبا رسیدم به آپارتمانتون.
‫- آپارتمان من؟ ‫- طبقه سوم به زودی زیر آب میره.
‫هر چه سریعتر به طبقات بالاتر برید.
‫اگه دارین وسایل جمع میکنین، ‫ولش کنین و فقط برید. نترسید.
‫فقط با جائین از پله‌ها برید بالا، ‫ من خودم پ...
‫الو؟
‫شین جائین
‫جائین!
‫همین الان باید بریم! ‫زود باش بیا اینجا، باشه؟
‫جائین. بیا بریم. الان باید بریم!
‫جائین، مامان معذرت میخواد. ‫فقط یکم اعصابم خرد بود.
‫ولی از دست تو ناراحت نیستم. ‫هی، میخوای کولت کنم؟
‫زود باش عزیزم!
‫گریه نکن. باید عجله کنیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید. میشه رد بشیم؟
‫چطوری این همه وسیله رو ‫با بچه ‌ها ببریم؟
‫عیبی نداره. باید عجله کنیم.
‫گیون‌آ، گریه نکن دیگه. ‫باید عجله کنیم.
‫زود باش! سریع! بریم!
‫جیا، خطرناکه، ‫پس دست بابا رو ول نکن.
‫- ببخشید. ‫- بهت گفتم همون‌ جا بمون!
‫- ببخشید. ‫- آب چطوری تا اینجا بالا اومده؟
‫- جیا! ‫- آقا، میتونم...
‫عزیزم، تو حواست به بچه‌ ها باشه. ‫میرم ببینم چه خبره.
‫چرا هیچکی تکون نمیخوره؟
‫جدی میگم، هل نده!
‫ببخشید.
‫چرا هیچکی تکون نمیخوره؟
‫ها؟ واقعا نمیدونم.
‫- یه نفر گیر کرده یا یه چیزی شبیه این. ‫- حالش بد شده افتاده.
‫به عیسی مسیح ایمان بیارید ‫تا خودتون و خانوادتون نجات پیدا کنین.
‫فقط برو دیگه!
‫خیلی شرمنده. بریم رد شیم.
‫خدایا التماست میکنم. فقط تو میتونی ما رو ‫از این سرنوشت وحشتناک خلاص کنی.
‫خاله، در رو باز کن دیگه!
‫مین‌ جون، زود باش! برو!
‫یه نفر به دادمون برسه!
‫[ زمان حال، سئول ]
‫ترسیدی جائین؟
‫فکر میکردم فقط آبه،
‫ولی انگار نمیشه توش شنا کرد.
‫چطوره با هم یه آهنگ بخونیم؟
‫قرار بود... قرار بود در هر صورت ‫با هم بازی کنیم، مگه نه؟
‫تمام روز رو؟
‫در هر صورت؟
‫در هر صورت یعنی چی؟
‫در هر صورت کلمه ‌ایه که یعنی...
‫مامان! اونجا رو نگاه کن!
‫- کمک! ‫- یه نفر کمک کنه!
‫- کمک! ‫- یکی به دادمون برسه!
‫♪ تو مسیر کهکشون ♪ ‫♪ تو دل آسمون آبی ♪
‫♪ یه قایق سفید کوچولو داره میره ♪
‫♪ با یه دونه درخت غار ♪
‫♪ یه خرگوش کوچولو اونجا نشسته ♪
‫♪ نه دکلی روی قایق هست ♪
‫♪ نه پارویی که نگهش داره رو آب ♪
‫♪ ولی باز هم به راهش ادامه میده ♪
‫ها؟
‫جائین.
‫یه لحظه همینجا منتظر بمون.
‫کجا داری میری؟
‫جایی نمیرم. ‫فقط میخوام یه نگاهی بندازم.
‫ببینین، ما از واحد ۴۰۷ هستیم! ‫میشه فقط از دستشوییتون استفاده کنیم، لطفا؟
‫- واسه بچه‌ هاست! لطفا باز کنین! ‫- کسی اونجا نیست؟
‫خواهش میکنم، یکم آب میخوایم ‫که واسه بچه شیر خشک درست کنیم!
‫فقط بذارین من رد شم.
‫امم، اگه کسی میخواد از دستشویی استفاده کنه ‫یا آب برداره، راحت باشین و بیاین تو.
‫- ممنون. ‫- دستت درد نکنه.
‫- ببخشید. ‫- خانم گو!
‫- طوری نیست. از این طرف. ‫- خانم گو، کجایی؟ خانم گو!
‫اوه! اینجام! من اینجام!
‫هی رفیق، باید به رفتن ‫به سمت بالا ادامه بدیم.
‫جائین، بیا بریم.
‫بیا دیگه، هل نده.
‫- جائین. ‫- همه ما اینجا گیر افتادیم.
‫بریم رد شیم. ‫ببخشید. بریم رد شیم.
‫- ببخشید. معذرت میخوام. ‫- البته.
‫جائین؟
‫ببخشید.
‫شین جائین!
‫آنا، خوبی؟
‫- جائین. ‫- بدش به من!
‫نفس نمیکشه.
‫جائین، جائین!
‫مامانی!
‫طوری نیست. همه‌چی خوبه.
‫خیلی ممنونم. واقعا ممنونم.
‫من سون هی‌جو هستم، ‫از تیم ۱ امنیت پرسنل.
‫بذار این رو ضبط کنم.
‫هفتم جولای، ساعت ۷:۵۵ صبح.
‫زنده موندن سرپرست تحقیق ‫ گو آنا و فرزندش تایید شد.
‫الان داریم حرکت میکنیم.
‫آماده‌ هست. بریم.
‫- هی، بیا دیگه. ‫- اه...
‫- مامانی، مامانی! ‫- اه، بذار من کولش کنم.
‫خودم میتونم ببرمش.
‫- میدونی که باز هم پله هست؟ ‫- آره، طوری نیست.
‫بیا. بیا رو پشتم.
‫شین جائین، حالت خوبه؟ بهتری؟
‫فکر کردم مامانی من رو ول کرده ‫و خودش تنهایی رفته تو اون خونه.
‫آخه من بدون تو کجا میرم؟
‫ولی بعدش، ‫یهو کلی آب ریخت تو و...
‫اونجا بود که ترسیدم و همش یاد ‫اتفاق دفعه پیش می ‌افتادم.
‫مامان، یادت میاد اون موقع که...
‫اون موقع که ماشینمون افتاد تو آب، ‫بعدش بابا...
‫جائین.
‫دوست داری مثل قبل بازم آواز بخونیم؟
‫نه، نمیخوام. خیلی ناراحتم.
‫الان اصلا حس و حال ‫آواز خوندن ندارم.
‫خیله خب. پس یکم استراحت کن.
‫داریم میریم سمت پشت ‌بوم. ‫هلیکوپتر شرکت تو راهه.
‫اولین باره سوار میشی؟
‫مزه آب شور بود. ‫مگه نباید همین‌ طوری باشه؟
‫حدود سه ساعت پیش ‫یه سیارک خورد به قطب جنوب.
‫تمام یخ‌ ها رو ذوب کرد ‫و باعث شد آب دریا به سمت شمال بالا بیاد.
‫نصف ژاپن تا الان زیر آب رفته،
‫و کل این آپارتمان ۳۰ طبقه هم ‫به زودی میره زیر آب.
‫سیارک خورده زمین؟
‫وایسا، چطور نفهمیده بودن داره میاد؟
‫فهمیده بودن. ‫فقط چیزی دربارش نگفتن.
‫نمیتونستن جلوش رو بگیرن. ‫کار بشریت تمومه.
‫صبر کن، صبر کن، یه لحظه وایسا...
‫یعنی... یعنی هممون قراره بمیریم؟
‫تو تمام این سال‌ها،
‫فکر میکردی فقط داری تو یه آزمایشگاه ‫توسعه هوش مصنوعی کار میکنی، نه؟
‫نه دقیقا.
‫ساختن یه نسل کاملا جدید ‫از انسان ‌ها دست توئه.
‫چی؟ من... من چطوری آخه...
‫کلا تو کل دنیا فقط دو تا محقق هستن ‫که موتور هیجان رو واسه هوش مصنوعی ساختن.
‫تو کل دنیا.
‫و انتخاب اولمون هم امروز صبح ناپدید شد.
‫آره، رئیس خودت. ‫محقق ارشد ایم هیون ‌مو.
‫اون و بچه ‌ای که داشت بزرگ میکرد رو آب برد.
‫احتمال دادیم که زنده نمونده باشه، ‫واسه همین... تو انتخاب بعدی هستی.
‫وقتی هلیکوپتر بردتت به پناهگاه، ‫اونجا بهت میگن چیکار کنی.
‫امم، وایسا. یه لحظه صبر کن.
‫چی شده؟
‫راستش... من اونقدرا هم ‫دربارش چیزی نمیدونم.
‫ما موتور هیجان رو با هم ساختیم، ‫ولی فقط واسه آزمایش بود.
‫و، خب، بدون رئیس ایم، ‫میترسم که...
‫خب که چی؟ هلیکوپتر رو کنسل کنیم؟
‫بقیه تیم ‌ها تحقیقاتشون رو تموم کردن.
‫بدن ‌هایی شبیه انسان ساختن که ‫هم باهوشن و هم توانایی تولیدمثل دارن.
‫تنها چیزی که مونده ‫همین موتور هیجانه. میفهمی؟
‫ما الان فقط تو رو داریم.
‫مامان؟
‫بله؟
‫پی‌پی دارم.
‫امم، وایسا.
‫همین الان پی‌پی کردی؟
‫نه، ولی باید برم ‫چون دیگه نمیتونم نگهش دارم.
‫آخ، فکر اینجاش رو نکرده بودم. ‫میتونه تحمل کنه؟ زیاد وقت نداریم.
‫جائین، ما شلوار اضافه برات نداریم. ‫باید تحمل کنی، باشه؟
‫زود باش. شلوار اضافه نداریم.
‫جائین، هنوز نه، باشه؟
‫جائین. هی، جائین.
‫هنوز نه.
‫نگهش دار. فقط یه لحظه.
‫الو، منم. داریم خوب پیش میریم.
‫نه، هنوز نه. بچه پی‌پی داشت.
‫آخه چرا باید این رو بهش بگم؟
‫منظورم اینه که، داره پامون میاد.
‫باشه. سریع راه می‌افتیم.
‫بچه چی؟
‫خودش میتونه تمومش کنه.
‫میتونه اینا رو بپوشه. تو هم باید عوض کنی. ‫اینا دیگه مال کسی نیستن.
‫خب، این موتور هیجان،
‫احساسات انسانی توشه؟
‫مثل حس و حال و این‌جور چیزا؟
‫آره.
‫پس یعنی در واقع یه آدمه دیگه؟
‫ولی نمیفهمم چرا باید ‫بهش احساسات انسانی بدید.
‫ما که میدونیم اون احساسات چه شکلی هستن.
‫اگه این یه جور آدم جدیده، ‫اصلا به این چیزا نیازی نداره.
‫مگه احساسات چه عیبی داره؟
‫سوار هلیکوپتر شدن اونقدرا هم راحت نیست.
‫آدم ‌های اون بالا واسه سوار شدن ‫التماس میکنن و با هم میجنگن.
‫همه اونقدر درگیر خودشونن که ‫خانوادهاشون اصلا واسشون مهم نیست.
‫و جالبش اینجاست که،
‫تو هم همه رو میزنی کنار ‫و هر کاری میکنی که سوار شی.
‫البته این هیچ اشکالی نداره.
‫احساسات انسانی دقیقا ‫همین‌ طوری کار میکنن.
‫میتونم...
‫میتونم از گوشیت استفاده کنم؟
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫سریع بهم زنگ بزن.
‫باورم نمیشه موقع گشتن دنبال خونه، ‫بهت گفتم طبقه سوم خوبه.
‫اصلا باورم نمیشه.
‫این حرف رو نزن.
‫خوشحالم که شنیدم ‫تخلیه کردید، مامان.
‫مراقب باش، باشه؟
‫آنا، اینجا هنوز داره سیل میاد.
‫خوب گوش کن ببین چی میگم.
‫از این‌جا به بعد، ‫من و پدرت دیگه مهم نیستیم.
‫تو فقط جائین رو داری.
‫یادت بمونه، باشه؟
‫مامان.
‫این چه حرفیه میزنی؟
‫بارون به زودی قطع میشه، باشه؟ ‫نگران نباش.
‫هفته دیگه باید با اون غذاها بیای پیشمون.
‫آنا.
‫بابت همه‌ چی ممنون.
‫من...
‫خیلی دوستت دارم.
‫مامان؟
‫منم همینطور.
‫تلفنت تموم شد؟
‫چه صحنه قشنگی بود، ‫حرف زدنت با مامانت.
‫تاثیرگذار بود.
‫احساسات انسانی دقیقا همینطوری کار میکنن.
‫البته فکر نکنم تو برات مهم باشه.
‫آره، چون من کسی رو ندارم که ‫بهش زنگ بزنم، واسه همین...
‫بیا بریم. آب رسیده به طبقه دهم.
‫باید بریم بیرون!
‫جائین.
‫بیا بریم.
‫بدو.
‫اول اینا رو بپوش.
‫بدو دیگه. نترس. ‫بیا بریم. بچه رو بده به من.
‫- مامان. ‫- ها؟
‫آتیش خیلی داغه.
‫میدونم جائین. طوری نیست.
‫الان داریم میریم بالا. ‫باید سفت من رو بچسبی، باشه؟
‫- همینطوره. بده‌ش بالا. ‫- جائین!
‫جائین، تو قراره ‫اول بری اون بالا، خب؟
‫نه، نمیخوام!
‫- نه! نه! مامانی! ‫- مامانی هم الان میاد بالا.
‫- تو اول برو، باشه؟ ‫- مامانی! میترسم! نمیخوام!
‫- جائین، فقط یه لحظه طول میکشه. ‫- نه! نمیخوام!
‫- جائین! ‫- مامانی!
‫مامانی، نمیخوام.
‫مامانی! مامانی، توروخدا!
‫مامانی!
‫آنا!
‫- آنا، خوبی؟ ‫- مامان!
‫- آره! ‫- مامانی!
‫مامانی!
‫نه! چیزی نیست ‫چون مامانی هیچ‌جا نمیره!
‫- مامان! مامانی! ‫- طوری نیست!
‫- منم زودی میام اون بالا! ‫- من رو تنها نذار!
‫فقط یه لحظه اونجا منتظر باش!
‫مامانی...
‫سلام؟
‫کسی اون توئه؟
‫بله. میشه لطفا در رو باز کنین؟
‫اسم تو چیه؟
‫من لی جیسو هستم.
‫جیسو، الان برات بازش میکنم.
‫الان برمیگردم. ‫فقط یکم منتظر بمون، باشه؟
‫اه. لعنت به این بارون مزخرف! ای بابا.
‫به نظرت این ساعت چقدر می‌ارزه؟
‫وقت رو تلف نکن. ‫باید قبل از اینکه
‫بارون قطع بشه، ‫دزدی رو تموم کنیم.
‫بیخیال بابا! الان یکی رو هم بکشی ‫هیچکی نمیفهمه.
‫جیسو!
‫من اینجام جیسو.
‫در رو... جیسو!
‫آنا! کجایی؟
‫آنا!
‫الان میام اونجا!
‫جائین حالش خوبه؟
‫بهتره بیای این بالا.
‫جائین، مامانیه. مامان اینجاست.
‫درد داری؟ ها؟
‫هی. داروش رو داری دیگه، نه؟ ‫بهش بده.
‫امم، فکر کنم گمش کردم.
‫مامان، خیلی درد میکنه.
‫لعنتی، اصلا باورم نمیشه.
‫مامانی. مامانی. مامان، مامان، مامان...
‫جائین.
‫- مامانی. ‫- خوب میشی عزیزم.
‫- کجا داری میری؟ ‫- میرم پیداش کنم.
‫آخه چطوری میخوای پیداش کنی؟ ‫بیا تو هلیکوپتر یه فکری واسش میکنیم.
‫خانم گو. خانم گو!
‫فقط داد‌هاش رو برگردون به همون بک‌آپی ‫که امروز صبح بیدار شد!
‫خودت میدونی که میتونی!
‫تو تمام داده‌ها رو واسه بازسازیش داری. ‫باید همین الان بریم!
‫- اون قراره بمیره! ‫- مامان! مامان!
‫جائین، فقط طاقت بیار، باشه؟
‫- شما کی هستین؟ ‫- خیلی معذرت میخوام. ببخشید.
‫جائین، وایسا.
‫امم، ببخشید. کارم واجبه.
‫دنبال چی میگردین؟
‫جائین.
‫جائین، با من حرف بزن، باشه؟
‫این رو بخور، جائین. زود باش.
‫- من میگیرمش. ‫- دستت رو بکش! جرأت داری دست بزن!
‫بیا جائین.
‫جائین، چشمات رو باز کن. توروخدا؟
‫این رو بخور.
‫اگه میخوای با مامانی شیرجه بزنی ‫و بازی کنی، باید این رو بخوری.
‫زود باش دیگه.
‫جائین. جائین، جائـ...
‫- پس میخوای جائین رو بذاری کنار. ‫- این منم؟
‫به خاطر مرگ شوهرته؟
‫اگه بخوام دقیق بگم، من و جائین فقط ‫به خاطر کار با هم آشنا شدیم.
‫فکر نکنم من آدم مامان شدن باشم.
‫هیچکسی از اولش آدم مامان شدن نیست.
‫موتور هیجان دیگه کامل شده.
‫حتی مرکز هم تاییدش کرده.
‫دیگه نیازی نیست ‫خودمون بچه‌ها رو بزرگ کنیم.
‫تا چند ماه دیگه،
‫مرکز میاد که جائین رو ببره.
‫یوجین منم همینطور.
‫شاید اصلا از اولش ‫نباید می ‌ساختیمشون.
‫اون کی میشه؟
‫مامانی.
‫مامان.
‫اوه.
‫جائین. مامان همین‌جاست.
‫جیش کردم.
‫ببخشید مامان.
‫ایول، دمت گرم.
‫چه گرم و خوبه.
‫الان دیگه خوبی؟
‫اوهوم.
‫راستی مامان، میشه بغلم کنی؟
‫میدونی، به خاطر آب خیلی حالم بد شد،
‫ولی بازم خیلی خوشحال بودم.
‫چون به خاطر همین آب، ‫تونستم امروز کل روز رو پیش تو باشم.
‫حالمون خوب میشه. من خوبم.
‫فکر کردم فقط یه لحظه قطع شده، ‫ولی انگار خورشید دراومده.
‫اگه میخوای دستمال رو بشوری، ‫از این استفاده کن. آب قطعه.
‫تموم شد، یا چی...
‫دارم فکر میکنم اون همه ترس و بدبختی ‫واسه چی بود آخه.
‫جائین حالش خوبه، نه؟
‫رئیس امنیت امروز صبح زنگ زد.
‫برنامه‌ ها یهو عوض شد ‫که به جاش بیان دنبال تو.
‫توی مسیر توقفمون یه پناهگاه هست. ‫ما اونجا پیاده میشیم.
‫ولی شنیدم تو قراره ‫تنهایی بری به مقصد نهایی.
‫جائین نمیتونه بیاد، ‫چون اونا پسش میخوان.
‫قبلا این رو بهت نگفته بودم، نه؟
‫شاید... فکر کردی من نمیام؟
‫من رای دادم که با ما بیای.
‫من سر سوزنی به این قضیه ‫بشریت جدید علاقه ندارم.
‫فقط کنجکاو بودم ببینم با وجود همه‌ اینا، ‫تو با جائین چیکار میکنی.
‫راستش، با توجه به شرایط، ‫فکر میکردم ولش کنی بری.
‫چرا باید بخوای رفتن من رو ببینی؟
‫وقتی همسن جائین بودم، ‫اون زنی که مثلا مامانم بود همین کار رو کرد.
‫بیشتر از من گریه میکرد. ‫میگفت برمیگرده.
‫هیچوقت برنگشت.
‫بچه‌ ها این‌جور چیزا رو ‫تا آخر عمر با خودشون دارن.
‫واسه همین فکر کردم ‫اگه ببینم تو هم ولش میکنی،
‫شاید نسبت به گذشته‌ ‫خودم حس بهتری پیدا کنم.
‫با خودم بگم آها، پس فقط من قربانی نبودم.
‫آدمای بیشتری مثل اون هستن.
‫کلا آدما کارشون همینه.
‫دلم میخواست درست روزی که دنیا تموم میشه، ‫این صحنه رو ببینم.
‫بعضی ‌ها با این‌جور چیزا آروم میشن.
‫لعنتی. بهتره الان بریم. راه بیفت.
‫جائین.
‫- مامان. ‫- بدو دیگه!
‫مامان. مامان! مامان! مامان...
‫بابت این اتفاق متاسفم. ‫بابت همه‌چی ممنون.
‫آآآخ! بازش کن.
‫- آنا، خوبی؟ ‫- مامان. مامان! مامان!
‫- مامان! ‫- بیا بریم.
‫چیزی نیست. خودم میبرمش.
‫مامان! مامان!
‫بیا. بریم دیگه.
‫صبر کنین، توروخدا کمک کنین!
‫نمیدونم چیکار کنم.
‫هی، چیزی نیست. آروم باش.
‫لطفا کمک کنین. توروخدا!
‫بیا دیگه! باید همین الان بریم.
‫واقعا متاسفم.
‫مامان، چرا اون خانمه حالش بده؟
‫اممم...
‫حالش بد نیست.
‫داره بچه‌دار میشه.
‫واسه تو چطور بود مامان؟
‫واسه تو هم درد داشت؟
‫جائین.
‫میشه یه لحظه بیای پایین؟ خب؟
‫جائین، مامانی دیگه خسته شده.
‫فقط یکی دیگه مونده. آماده‌ای؟
‫بدو.
‫چیزی نمونده! زود باش!
‫آخه چرا باید اون رو جا بذارم؟
‫نمیتونم... چرا آخه نمیتونم با خودم ببرمش؟
‫- گوش کن آنا، روال کار اینطوری نیست. ‫- تو گفتی من دارم تنها میرم، ولی...
‫چطور میتونم اینطوری ولش کنم؟
‫مامان.
‫جائین.
‫ببخشید. مامانی عصبانی نیست.
‫بیا آروم باشیم و یه راهی واسش پیدا کنیم.
‫به نظر منم کل این ماجرا عجیبه.
‫حالا که رئیس محقق و بچش مُردن،
‫جائین تنها کسیه که الان زنده مونده.
‫این یعنی اونا واسه اینکه بتونن کاری پیش ببرن، ‫بیشتر از همیشه بهش نیاز دارن، مگه نه؟
‫حتما یه اشتباهی پیش اومده.
‫بهم اعتماد کن.
‫۷ جولای، ساعت ۸:۲۷ صبح.
‫مرکز داروین بیانیه‌ زیر رو ارائه میده
‫پیش از عملیات نجات محقق ارشد، گو آنا
‫از تیم ۳ توسعه‌ موتور هیجان.
‫اول. موسسه‌ تحقیقاتی غیررسمی
‫زیر نظر سازمان ملل که به اسم ‫مرکز داروین شناخته میشه،
‫متعهده که هر کاری از دستش برمیاد ‫برای جلوگیری از انقراض انسان انجام بده.
‫دوم. محقق ارشد، گو آنا منصوب شده
‫به عنوان یکی از ۴۹ محقق ماموریت ویژه
‫و سریعا به آزمایشگاه موقت اعزام میشه
‫تا توسعه‌ موتور هیجان رو تموم کنه.
‫سوم. محقق ارشد، گو آنا ‫برای اجرای اقدامات لازم
‫جهت تحقق دو هدف گفته شده، ‫همکاری خواهد کرد.
‫همین بود.
‫تحویل فرد منصوب شده.
‫باشه. خسته نباشین.
‫دکتر گو، از همین لحظه،
‫ما داریم تمام داده‌ های مربوط به ‫نیومن-۷۷ مرکز داروین رو بازیابی میکنیم.
‫چه خبره اینجا؟
‫بهشون بگو همین الان اون رو باز کنن! ‫تو گفتی میتونم با اون برم!
‫دستبندش رو باز کنین!
‫رئیس ایم هیون ‌مو رو که میشناسی؟
‫اون واقعا غرق نشد. با دخترش فرار کرد.
‫گفت ترجیح میده بمیره ‫تا اینکه بچه‌ خودش رو ول کنه.
‫اما تو چی؟
‫تو میخواستی بچت رو تحویل بدی.
‫تو از همون اولش میدونستی ‫قراره این اتفاق بیفته، نه؟
‫ذات آدما همینه. ‫جنگیدن سرش هم فایده ‌ای نداره.
‫بهتره باهاش خداحافظی کنی.
‫باید بریم. زود تمومش کن.
‫وایسا، یه لحظه صبر کن.
‫شماها دیوونه شدین؟
‫دستتون رو از روش بردارین!
‫تک ‌تکتون رو میکشم!
‫همتون رو میکشم!
‫لطفا صبر کنین!
‫صبر کنین! صبر کنین! توروخدا وایسین!
‫لطفا بهش رحم کنین.
‫نمیتونین جائین رو بکشین. نمیتونین.
‫قول میدم موتور هیجان رو کامل کنم، پس لطفا.
‫خواهش میکنم.
‫دکتر گو.
‫جائین فوق ‌العاده از آب دراومد.
‫ما بهش نیاز داریم.
‫اگه بخوایم یه موتور هیجان دیگه بسازیم، ‫اون واسه این پروسه خیلی حیاتیه.
‫این حرف رو خودت زدی.
‫توروخدا.
‫خواهش میکنم، التماستون میکنم. ‫اذیتش نکنین.
‫توروخدا.
‫ببرینش به پناهگاه موقت.
‫حداقل بذارین ببرمش ‫به پناهگاه موقت.
‫فقط تا اونجا.
‫واقعا فکر کردی بعد این همه اتفاق ‫پناهگاهی هم وجود داره؟
‫دکتر گو.
‫همه‌ ما
‫قرار بود همینجا بمیریم.
‫فقط تویی که داری میری.
‫جائین.
‫واسه مسائل امنیتی ‫به وسایل شخصیتون نیاز داریم.
‫بازیابی داده‌های سوژه‌ آزمایشی تموم شد.
‫در مسیر سکوی پرتاب.
‫سلام دکتر گو. من لی هوی ‌سو هستم، ‫رئیس آزمایشگاه ایزابلا.
‫چون یهویی بهمون ملحق شدین، ‫دوباره در جریان ماموریت قرارتون میدم.
‫تا ۱۵ دقیقه‌ دیگه، ‫ده‌ها هزار تیکه شهاب ‌سنگ
‫میخورن به سیاره‌مون.
‫با این اتفاق، بیشتر موجودات زنده‌ ‫روی زمین منقرض میشن.
‫مرکز داروین امروز صبح ۷ تا موشک ‫از سایت ‌های مختلف دنیا پرتاب کرد
‫تا تمام تلاشش رو برای ‫جلوگیری از انقراض انسان بکنه.
‫و الان، ‫ما آخرین بازمانده‌های بشریت هستیم.
‫یه لحظه اجازه بدین.
‫حالا، بشریت باید خودش تکامل پیدا کنه.
‫ما باید از پس عواقب این سیل عظیم بربیایم،
‫اونم با استفاده از دانش ‫و تکنولوژی ای که داریم.
‫هدف ما حفظ کوچیکترین واحد بشریته،
‫ولی هدف فوری تیم ما ‫تولید یه مادر و بچشه.
‫ما توی آزمایشگاه ایزابلا که ‫الان داریم میریم سمتش،
‫میتونیم بدن ‌هایی شبیه انسان بسازیم،
‫ولی فقط تویی که میتونی ‫توسعه‌ موتور هیجان رو تموم کنی
‫و بهشون احساسات انسانی بدی.
‫حالا بذارین درباره‌ ماموریتتون بگم، دکتر گو.
‫ما بچه رو کامل کردیم.
‫پس میخواین الان مادر رو بسازم؟
‫چطوری میخواین انجامش بدین؟
‫من مادر رو به عنوان ‫سوژه‌ آزمایش قرار میدم
‫و کاری میکنم که بچه غیب بشه.
‫سوژه در حالی که دنبال بچش میگرده،
‫با مانع پشت مانع روبرو میشه.
‫اگه شکست بخوره، باید همچی رو ‫دوباره از اول شروع کنه.
‫بعد از تکرارهای بیشمار،
‫اگه سوژه با موفقیت به بچه‌ش برسه...
‫و اگه شکست بخوره چی؟
‫اون وقت بشریت با انقراض کامل روبرو میشه.
‫دکتر گو؟
‫اینجا بیگل ۶ هست.
‫تیکه ‌های شهاب ‌سنگ خورده به موتورمون. ‫احتمالا نشت اکسیدکننده داریم.
‫میتونین وضعیت رو ‫از دید خودتون گزارش بدین؟
‫مامان، بیدار شو! ‫خونه‌مون شده استخر!
‫جائین.
‫جائین، این چیه؟ ‫چه بلایی سر خونمون اومده؟
‫وقتی خواب بودی آب اومد تو،
‫و هی داشت بیشتر میشد!
‫- الو؟ ‫- شما گو آنا هستین؟
‫ مدیر تیم ۳ توسعه‌ ‫موتور هیجان مرکز داروین؟
‫بله، شما؟
‫من سون هی‌جو هستم، ‫از تیم ۱ امنیت پرسنل.
‫چون اوضاع اضطراریه، کوتاه میگم.
‫- الان خونتون چقدر زیر آبه؟ ‫- الان؟ آب...
‫مامان! مامان!
‫خوب گوش کنین. باید سریعا تخلیه کنین.
‫من الان دیگه نزدیک آپارتمانتونم.
‫اینو از روی همون چیزی ‫که توی خواب دیدم کشیدم.
‫- میخوای ببینی؟ ‫- برو طبقه ‌های بالاتر.
‫جائین، یه لحظه دندون رو جگر بذار.
‫مامان، نقاشیم رو واسه گوشیت فرستادم.
‫بدو دیگه. مامان، توروخدا!
‫صدام رو میشنوی مامان؟
‫چرا به نقاشیم نگاه نمیکنی؟
‫جائین، مامان الان داره با تلفن حرف میزنه!
‫دکتر گو؟ نمیتونین حرف بزنین؟
‫نه، مشکلی نیست. بگین.
‫هر چه سریعتر برین طبقه ‌های بالا. ‫یادتون نره جائین رو هم با خودتون ببرین.
‫تا چند ماه دیگه، ‫مرکز میاد دنبال جائین.
‫دنبال یوجین منم همینطور.
‫اونا مهم‌ترین دارایی‌های ‫مرکز هستن.
‫پس فعلا تا اون موقع بزرگش کن.
‫اون موقع دقیقا کی میشه؟
‫الو؟ میشنوین دکتر گو؟ ‫مرکز همین امروز جائین رو میبره.
‫شین جائین، همین الان پاشو. راه بیفت.
‫ولی تو حتی نگاه نکردی ‫ببینی صبح چی کشیده بودم.
‫هیچوقت نمیذاری کاری که دلم میخواد رو بکنم. ‫هیچوقته هیچوقت.
‫شین جائین، همین الان به مامان نگاه کن.
‫باید حرف مامان رو گوش کنی، خب؟
‫امروز نه خبری از نقاشیه، نه شنا.
‫- شیرجه چی؟ ‫- شیرجه هم تعطیله.
‫باید چسبیده به مامان بمونی، باشه؟
‫اگه غریبه ‌ای بهت گفت بیا با من، ‫دنبالش نمیری. شیرفهم شد؟
‫اگه امروز حرف مامان رو گوش کنی،
‫دفعه‌ بعد مامان باهات میاد ‫شنا و شیرجه، باشه؟
‫یه چیزی بگو دیگه!
‫مامان داره دروغ میگه.
‫چی؟
‫چرا من هنوز شش سالمه؟
‫چطور دیروز هم شش سالم بود؟
‫پریروز هم همینطور؟
‫پریروز پریروز هم همینطور؟
‫این حرفا چیه میزنی؟ ‫ زود باش بیا رو کولم.
‫بسه دیگه! گریه نکن!
‫- گریه نکن! ‫- هی! راه بیفت! برو، برو!
‫ببخشید، اجازه بدین رد شیم.
‫مامان بهت گفت گریه نکن دیگه!
‫حالا دیگه فهمیدی! کاملا تابلوعه!
‫درست همونجوری شد ‫که پیشبینی کرده بودم.
‫همش بخشی از نقشه‌ خداست.
‫واسه اینکه گناهامون بخشیده بشه، ‫باید قربانی بدیم. آمین!
‫آمین!
‫برو! عجله کن!
‫- هل بده! ‫- چیکار میکنی؟ برو کنار!
‫- برو کنار! ‫- ادامه بده!
‫اون بالا داری چیکار میکنی؟
‫- برو! ‫- بکش عقب!
‫بیا بریم! بدو!
‫خانم گو!
‫خانم گو، اینجایین؟
‫خانم گو!
‫جائین.
‫بیا اینجا بالا.
‫کجایی؟
‫شین جائین!
‫- اینجام! ‫- جائین.
‫کمک! یکی بهم کمک کنه!
‫کمکم کنین!
‫جائین!
‫کمک!
‫خوبی؟
‫خدا، سکته‌م دادی.
‫پشت تلفن با هم حرف زدیم. ‫من سون هی‌جو هستم، از تیم امنیت.
‫باید این رو ضبط کنم.
‫۷ جولای، ساعت ۷:۵۵.
‫محقق ارشد گو آنا زنده مونده، ‫ولی خبری از نیومن-۷۷ نیست...
‫هی. از این طرف. ‫هلیکوپتر داره رو پشت‌بوم میشینه.
‫بچم افتاد تو آب.
‫یه لحظه صبر کن.
‫میدونم کجا رفت. ببین.
‫چون خیلی عجیب بود، چشمم رو گرفت.
‫توی اون راهرو دیدمت. ‫داشتم می ‌اومدم پیشت.
‫ولی یه بچه رو دیدم که داشت ‫تنهایی میرفت بالا. همونه دیگه، نه؟
‫جائین!
‫شین جائین!
‫به نظرت چی شده؟
‫فکر میکنی کسی ممکنه بردتش؟
‫با همین دو تا چشمای خودم ‫دیدم داشت تنهایی میرفت بالا.
‫پسرم هیچوقت از پیشم جم نمیخوره.
‫جائین!
‫شین جائین!
‫آنا.
‫وقت نداریم دیگه.
‫- باید بریم. ‫- ولم کن.
‫ببین، دارم بهت میگم، بچه رو پیدا میکنیم ‫و میاریمش رو پشتبوم، باشه؟
‫بچه‌ی من کجاست؟
‫اون رو بده به من.
‫دوباره ازت نمی‌پرسم.
‫بچه‌ی من کجاست؟
‫آنا، داریم میمیریم.
‫بیا اول بریم بالا، خب؟
‫چیکارش کردی؟
‫منظورت چیه؟ من اصلا اون بچه رو ندیدم!
‫اگه ما بردیمش، ‫پس چرا باید عکسش رو بهت نشون بدم؟
‫ولی باید سعی کنیم سریع پیداش کنیم.
‫دستم رو بگیر. بگیر دیگه!
‫تو که قبلا خواسته بودی بچه رو ببرن. ‫پس چی شد یهو نظرت عوض شد؟
‫اگه یه تار مو از سر پسرم کم بشه،
‫تیکه‌ تیکه‌ ات میکنم.
‫چی؟
‫آنا! آنا!
‫مامانی! مامانی!
‫نرو!
‫مامانی! مامانی!
‫من رو تنها نذار!
‫آنا! لعنتی.
‫همونجا بمون! دارم میام!
‫کسی اون توئه؟
‫آره، اینجا گیر کردم.
‫اسمت جیسو ئه؟
‫آره. از کجا فهمیدی؟
‫آخ، جیسو.
‫یه دقیقه بهم وقت بده.
‫الان در رو باز میکنم.
‫تو میتونی بری.
‫یه سری‌ ها قبلا سعی کردن بازش کنن، ‫ولی نتونستن.
‫جیسو، من میتونم بازش کنم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫آره، اینجا گیر کردم.
‫جیسو، فقط یه دقیقه بهم وقت بده. ‫زود برمیگردم. میارمت بیرون!
‫طاقت بیار!
‫لعنت به این زندگی.
‫فعلا مجبوریم اینا رو بپوشیم.
‫بعدا میتونیم پسشون بدیم.
‫همه حتما رفتن رو پشت بوم.
‫پدربزرگت هم همون ‌جاست، ‫پس زیاد نگران نباش. خب؟
‫ولی وایسا ببینم. تو این رو از کجا میدونستی؟
‫اینکه داشتم میرفتم پیش پدربزرگم؟
‫جیسو.
‫من دارم دنبال بچم میگردم.
‫کمی پیش گم شده.
‫مراقب باش.
‫جیسو.
‫خودم هم نمیدونم چرا دارم ‫الان اینا رو بهت میگم، ولی
‫وقتی از اینجا برم بیرون، ‫خیلی زود میمیرم.
‫یه پسر شش ساله هست، ‫قدش هم حدودا این‌قدره، اسمش شین جائین ئه.
‫اگه یه وقت اون پسر رو دیدی،
‫لطفا بهش بگو مامانش ‫داره دنبالش میگرده، باشه؟
‫وقتی توی آسانسور گیر کرده بودم، ‫یه چیزایی شنیدم.
‫انگار... یه سر‌یا داشتن از ‫یه بچه سوال می ‌پرسیدن.
‫ازش پرسیدن مامانت کجاست، ‫کدوم واحد میشینین،
‫و اینکه کد در رو بلده یا نه.
‫دیگه چی؟
‫جیسو، دیگه چی میتونی بهم بگی؟ ‫به نظرت چه جور آدمایی بودن؟
‫تقریبا مطمئنم داشتن ‫یه چیزی رو روی زمین میکشیدن.
‫ممنون جیسو. من دیگه باید برم.
‫لطفا مراقب خودت باش.
‫لعنتی!
‫آخ، لعنت!
‫کثافت!
‫گندش بزنن.
‫- لعنتی. ‫- از این استفاده کن.
‫دلت صد تا کتک میخواد؟
‫هی، دیگه بسه. بیا بریم.
‫نه، ولم کن! ‫کثافت، بدجور اعصابم خورده.
‫آخه چرا تو باید اینجا میبودی؟ ‫حالا ما رو تبهکار کردی!
‫آخه لامصب!
‫اگه خونه بودی چرا در رو باز گذاشتی
‫و ما رو اینطوری سر ذوق آوردی؟
‫شماها کی هستین؟
‫پسر، چیه مگه؟
‫ببخشید آقا.
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫چرا سرت تو کار خودت نیست؟
‫فقط راهت رو بگیر و برو، باشه؟
‫هی، اینجا چه خبره آخه؟
‫پسرم.
‫با پسرم چیکار کردین؟
‫هی، بیا بریم دیگه.
‫باشه.
‫آنا!
‫آنا، بچه رو پیدا کردی؟
‫اینجام! لطفا عجله کن! این آدما...
‫- هیس! ‫- در رو قفل کن!
‫کثافت!
‫- لعنتی! ‫- گندش بزنن!
‫گندش بزنن.
‫هی، بیا اینجا!
‫آنا!
‫- آنا! ‫- اوه، لعنتی!
‫چرا نمیمیری تو؟
‫آخ! کثافت!
‫آخ کثافت! این دیگه چی بود؟
‫سلیطه‌ی عوضی! ‫خودت رو جمع و جور کن پسر.
‫پاشو ببینم!
‫بیا اینجا!
‫کثافت!
‫دستم، دستم، دستم!
‫همین الان رفیقت رو دیدی.
‫با دست شکسته نمیشه رو آب موند.
‫اونجوری که فکر میکنی نیست.
‫بچه تنها بود، ما هم فقط ‫داشتیم یکم خوش میگذروندیم.
‫گفت طبقه‌ سوم میشینه، ‫ما هم گذاشتیم بره. همش همین بود.
‫- واقعا میگم. ‫- آره، این‌طور به نظر میرسه.
‫بچه‌های دیوونه. راه افتادن، ‫میرن تو واحدهای خالی.
‫خدا میدونه از کجا پیداشون شده.
‫انگار پسرت واقعا خودش غیبش زده.
‫اصلا فکرش رو میکنی ‫کجا ممکنه رفته باشه؟
‫نمیدونم والا.
‫هیچوقت از این کارا نمیکرد. ‫آخه چرا باید...
‫که اینطور. خب، تو که همین چند دقیقه پیش ‫داشتی من رو به کشتن تهدید میکردی،
‫حالا حتی نمیدونی چرا ‫پسرت غیبش زده.
‫جائین، چشمات رو باز کن. توروخدا؟
‫این رو بخور.
‫اگه میخوای با مامان بازی کنی ‫و شیرجه بزنی، باید این رو بخوری.
‫بدو دیگه.
‫جائین. جائین. جا...
‫جیسو.
‫من دیگه میرم. مراقب خودت باش.
‫امم، ای، این رو بگیر. بیا.
‫خانم.
‫شما چطوری از این قضیه خبر داشتین؟
‫جیسو، واقعا فکر میکنم ‫بهتره همین الان با من بیای.
‫من حالم خوب میشه.
‫پیش پدربزرگ و مادربزرگم میمونم. ‫نمیخوام تنهاشون بذارم.
‫اینجا زود میره زیر آب. ‫نمیتونی اینجا بمونی.
‫ولی خودت هم که همین‌جوری هستی.
‫تو هم حاضر نیستی جائین رو ول کنی، مگه نه؟
‫من همین‌جا میمونم.
‫آره، خودم میتونم گو آنا رو ببرم اونجا.
‫مطمئنی وقتی برسیم اونجا ‫میتونیم بچه رو پیدا کنیم؟
‫آره.
‫فهمیدم.
‫در مورد اون پناهگاه موقت...
‫آدرس دقیقش کجاست؟
‫آره.
‫باشه، دیگه باید برم. ‫بعدا میبینمت. فعلا.
‫آنا.
‫بقیه‌ بچه‌های تیمم ‫الان با قایق میرسن اینجا.
‫اونا حرفه ‌ای هستن. نگران نباش. ‫کل ساختمون رو زیر و رو میکنن.
‫بیا بریم طبقه‌ های بالا.
‫میخوام خودم اول پیداش کنم.
‫باید داروش رو بخوره.
‫آنا!
‫بیخیال. چه فرقی میکنه ‫کی اول پیداش کنه؟
‫گفتم که تیم من پیداش میکنن ‫و میارنش بالا!
‫باشه، پس این رو برام توضیح بده.
‫گفتی محاله از پیشت جم بخوره. ‫پس چرا غیبش زد؟
‫راستش رو بگو. یه دلیلی داره.
‫مگه نگفتی واسه نگه داشتن جائین ‫اصلا اعتماد به نفس نداری؟
‫آنا.
‫هی داری شل‌ کن ‌سفت ‌کن درمیاری، ‫تکلیفت رو با خودت روشن کن.
‫خودت هم میدونی که این ‫آخرین روزیه که باهاشی.
‫واسه همینه.
‫دقیقا واسه همینه که ‫باید بذاری خودم پیداش کنم.
‫حتی یه بار هم نتونستم پیداش کنم.
‫کلا چند تا واحد باز بیشتر نمونده.
‫لطفا همین یه بار رو کمکم کن.
‫واحدهای فرد با من، ‫واحدهای زوج هم با تو.
‫تو از اون پله‌ ها برو، ‫منم از این یکی میرم.
‫خواهش میکنم، التماست میکنم.
‫چرا همش از من کمک میخوای؟ ‫ما که اصلا همدیگه رو نمیشناسیم.
‫شایدم میشناسیم؟
‫نمیدونم والا. ‫ما اصلا همچین بچه‌ای ندیدیم.
‫به خدا راست میگم...
‫مامان، میشه اون صفحه‌ که واسه ‫کارت استفاده میکنی رو بهم قرض بدی؟
‫میخوام یه چیزی بکشم.
‫چرا همیشه میخوای رو اون نقاشی بکشی؟ ‫مگه دفتر نقاشیات چشه؟
‫آخه وقتی توی دفترم میکشم، ‫اصلا بهش نگاه نمیکنی.
‫این چه حرفیه میزنی؟
‫بیا، بده من.
‫♪ تو مسیر کهکشون ♪ ‫♪ توی اون آبی آسمون ♪
‫♪ یه قایق سفید کوچولو، آروم میره ♪
‫♪ کنار یه درخت غار ♪
‫♪ یه خرگوش ریزه‌میزه نشسته ♪
‫♪ قایق ما دکل نداره ♪
‫♪ پارو هم نداره که بره ♪
‫ایون سو!
‫آبش زیاد گرم نیست.
‫امیدوارم خوب باشه.
‫- خیلی خب. ‫- بچه‌مون چقدر خوشگله.
‫آره، ایون سو.
‫تازگیا همش...
‫خواب میبینم که یه سونامی ‫خیلی بد داره میاد سمتمون.
‫درسته.
‫فکر کنم خواب خیر بوده.
‫مامان، اینو از روی همون چیزی که ‫دیروز توی خوابم دیدم کشیدم.
‫میخوای ببینی؟
‫مامان، این رو از روی همون چیزی که ‫دیروز توی خواب دیدم کشیدم. میخوای ببینی؟
‫مامان توروخدا. صدام رو میشنوی؟ ‫چرا به نقاشیم نگاه نمیکنی؟
‫جائین، مامان الان داره با تلفن حرف میزنه!
‫آنا!
‫بچه رو پیدا کردم. زود بیا اینجا.
‫چرا من هنوز شش سالمه؟
‫چطور دیروز هم شش سالم بود؟ ‫پریروز هم همینطور؟
‫پریروز پریروز هم همین‌طور؟
‫تا کی قراره شش سالم بمونه؟
‫جائین.
‫بعد از اینکه جائین رو پیدا کردیم، ‫روی پشت ‌بوم بیدارت میکنم.
‫حداقلش اینه که باید ازش خداحافظی کنی.
‫دعوا کردن سر این موضوع فایده ‌ای نداره.
‫تو که داری...
‫...فرار نمیکنی.
‫تو روی همون پشت‌ بوم مُردی.
‫یادت نمیاد؟
‫ما قبلا هم رو دیده بودیم.
‫چی گفتی؟
‫آنا، الان چی گفتی؟
‫ما حواسمون بهش هست. لطفا برین.
‫بکش کنار. هی، تمومش کن! گفتم بسه!
‫لطفا سوار هلیکوپتر بشین. ‫دستور رئیس تیمه.
‫هی!
‫آنا.
‫شلیک کن!
‫بزن دیگه!
‫خوب بود، آنا.
‫آنا، این، خب...
‫خیلی درد داره.
‫حالت خوب میشه.
‫بهم نگاه کن.
‫بالاخره به خودت اومدی؟
‫اون چی بود قبلش گفتی؟ ‫گفتی قبلا هم رو دیدیم؟
‫خب...
‫تا حالا چند بار این اتفاق افتاده؟
‫از همون اولین باری که ‫جائین رو تنها گذاشتم،
‫اون هی پشت سر هم غیبش میزنه.
‫تمومی هم نداره.
‫این اولین باری نیست که ‫داریم با هم حرف میزنیم.
‫و فکر کنم اون خودش میدونست.
‫از همون اول اولش، ‫همه چیز رو میدونست.
‫واسه همینه که غیبش زد.
‫ترسیده بود که باز هم ولش کنن.
‫دفعه‌ اول، بدون اینکه بدونم تله‌ هست ‫اومدم توی این واحد.
‫بعدش دیگه با اینکه میدونستم هم می ‌اومدم.
‫چون از اینجا به بعد، ‫به کمکت احتیاج دارم.
‫وقتی ناراحته ‫یا چیزی فکرش رو مشغول کرده،
‫بیشتر وقت‌ها میره توی کمد قایم میشه.
‫الان دیگه فقط یه واحد باقی مونده. ‫حتما توی طبقه‌ ۳۰ .
‫مطمئنم.
‫اما مشکل اینجاست که...
‫تیم امنیتی ما.
‫آره، درسته.
‫انگار الان دیگه یادم اومد.
‫و الان هم،
‫دارن سعی میکنن نذارن ‫جائین رو پیدا کنم.
‫دقیقا مثل همون کاری که ‫توی واقعیت کردن.
‫ولی هر کاری که کردم...
‫نتونستم پیداش کنم.
‫نیروهاشون بیرون، همه ‌جا هستن.
‫بیا با همون نقشه‌ دفعه‌ پیش بریم جلو.
‫نه، وایسا.
‫بیا دنبال من.
‫شاید...
‫دیگه ادامه دادن این کار ‫فایده ‌ای نداشته باشه.
‫حتی اگه پیداش هم بکنم،
‫اگه دلش نخواد من رو ببینه چی؟
‫هدف توی طبقه‌ ۳۰ رویت شد. ‫همه برین داخل!
‫چرا؟
‫میترسی فکر کنه مامانش ولش کرده؟
‫اگه هزاران بار هم غیب شده باشه،
‫بخاطر این نیست که ازت بدش میاد.
‫منتظر توئه که بری و پیداش کنی.
‫با اینکه تنهاش گذاشتی، ‫باز هم ازت متنفر نیست و به دل نگرفته.
‫اون همیشه یه جایی منتظرته ‫و با تمام وجودش امیدواره که پیداش کنی.
‫منم همین حس رو داشتم.
‫بدون من برو. زود باش!
‫واقعا دلم میخواد ببینم
‫آخر سر چیکار میکنی، آنا.
‫هر چی باشه، ‫اصلا کل دلیلی که اومدم همین بوده.
‫جائین.
‫مامان قبلا تنهات گذاشته بود...
‫...ولی همش یادش میرفت که این کار رو کرده.
‫من از نقاشی‌ هات خبر نداشتم، و...
‫و نمیدونستم اینجا قایم شدی.
‫مراقب خودت باش، جائین.
‫مامان رو...
‫مامان رو ببخش که دوباره تنهات گذاشت.
‫موضوع اینجاست که،
‫مامان بازم احتمالا ‫همه‌ اینا رو فراموش میکنه.
‫نه، اینطور نیست.
‫تو من رو تنها نذاشتی.
‫چون مامان، خودت بهم گفتی منتظرت بمونم.
‫ها؟
‫خیلی وقت پیش بود، ولی
‫بهم گفتی منتظرت بمونم.
‫قول دادی که برمیگردی.
‫توی گوشم پچ‌پچ کردی.
‫جائین.
‫اون کمد پشت سر مامان رو میبینی؟
‫هر وقت چشمات رو باز کردی،
‫برو اون تو قایم شو.
‫باشه؟
‫مامان میاد و پیدات میکنه.
‫ولی تو منتظرم بمون، باشه؟
‫دکتر گو، حالتون خوبه؟
‫من خودم...
‫مورد آزمایش میشم.
‫مال من رو هم همراه ‫با مال جائین بفرستین، باشه؟
‫حتما منتظرمه.
‫نقشه رو به بقیه‌ تیم‌ ها خبر دادم.
‫همون‌طوری که خواستین،
‫هم خاطرات شما ‫و هم مال جائین رو استخراج میکنیم،
‫و بعدش میفرستیمشون ‫به آزمایشگاه ایزابلا.
‫آزمایش بر اساس ‫خاطرات ارسال‌ شده انجام میشه.
‫اگه یه روزی این آزمایش نتیجه بده،
‫نسل جدید آدما به زمین برمیگردن.
‫جائین، دوست داری با مامان ‫تا اونجا شنا کنی؟
‫اول تو برو.
‫برو، جائین.
‫مامانم پشت سرت میاد.
‫از ایده ا‌ت توی اون جلسه خوشم اومد.
‫ساختن احساسات از طریق تجربه، ولی...
‫[ ۵ سال پیش ]
‫...اونجوری خیلی طول میکشه. ‫باید یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫چطوره اول خود بچه رو بسازیم؟
‫یه بچه‌ واقعی،
‫که فکر و احساس خودش رو داشته باشه.
‫پنج سال براش کافیه.
‫جائین، چی شده آخه؟ هوم؟
‫باید پوشکت رو عوض کنم؟
‫آخ، چه داغه!
‫اقیانوس.
‫اقیانوس. بیا با هم بگیمش.
‫اقیانوس، با هم دیگه، باشه؟
‫بعد مامان تکرار کن. اقیانوس.
‫اقیانوس.
‫عه؟ پس بیا این یکی رو امتحان کنیم.
‫امم! به‌به، چه خوشمزه‌ست. به به.
‫آخ، میخوای درش بیاری؟ ‫آها، کیمچی، کیمچی.
‫کیمچی میخوای؟
‫ آره؟ آفرین، نوش جون. ‫ اوممم.
‫حمام چه کیفی میده! ایول، تموم شد!
‫دیگه تمومه، جائین.
‫مامان.
‫جائین.
‫میتونی یه بار دیگه بگی؟
‫مامان.
‫- مامانی؟ ‫- مامان.
‫مامان.
‫سلام و صد سلام! ‫پس تو باید جائین باشی.
‫واو!
‫جائین.
‫جائین!
‫جائین.
‫دوست داری با مامان شیرجه بزنی؟
‫من تا ۳۰ میشمارم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫[ طوفان بزرگ]
‫مامان. مامان، بلند شو دیگه!
‫مامان، بیدار شو!
‫مامان، بیا بازم با هم شیرجه بزنیم!
‫دقیقا مثل همون کاری که دیروز کردیم!
‫تو شیرجه بزن، منم تا ۳۰ میشمارم.
‫آماده ‌ای؟ برو!
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج.
‫شش.
‫هفت.
‫هشت.
‫نه...