دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
عاشقش می‌شید.
آخه ماشین فوق‌العاده‌ایه.
جالیوانی‌های خیلی خوبی هم داره.
ماشینای بچگی ما که اصلاً جالیوانی نداشت.
شما لیوان دوست دارید، نه؟ کلی لیوان دارید.
راستی، شما یه بچه نوجوون دارید، درسته؟
من نیت ویلکاکسم،
و این‌ور می‌سی‌سی‌پی هیچ‌کس بهتر از من ماشین نمی‌فروشه.
این یکی، امن‌ترین ماشین جاده‌ست.
و این یکی...
پرسروصداترین ماشین جاده!
خیلیا فکر می‌کنن ماشین‌فروختن
یعنی یه مشت لبخند الکی و دست‌دادن.
ولی برای من این‌طوری نیست. مهم اینه که
نیاز مشتری رو بفهمم.
یعنی واقعاً کمکش کنم مشکلش رو حل کنه.
می‌خوای بری دانشگاه، درسته؟
ببین، همه با وانت و ماشینای پرزرق‌وبرق میان.
تو باید به چشم بیای؛ باید تو ذهن همه بمونی.
راهش همینه؛ همین ماشین.
- مینی‌ون؟ - معلومه که مینی‌ون!
داداش، من دبیرستان یکی از اینا داشتم
و همه عاشقش بودن.
حتی پادشاه جشن مدرسه شدم.
- واقعاً؟ - آره.
مدرسه‌مون کوچیک بود و بیشترشم دختر بودن،
ولی هنوز که هنوزه از اون ون حرف می‌زنن.
تازه توش یخچال هم داره، داداش.
آره، من این‌طوری ماشین می‌فروشم.
تا الانم خیلی خوب جواب داده.
راستش، دارم رؤیای آمریکایی رو زندگی می‌کنم.
تو یه محله قشنگ زندگی می‌کنم.
یه خونه قشنگ دارم.
سه‌تا دختر فوق‌العاده و یه زن بی‌نظیر دارم.
چی بگم؟ زندگی عالیه.
خرج خونه با منه و کیتی هم خونه‌داری می‌کنه.
می‌دونم شاید یکم قدیمی به نظر بیاد،
ولی برای ما مهم اینه که
کار و زندگی تو تعادل باشن.
من کار رو می‌چرخونم، کیتی زندگی رو.
تو رو خدا!
- می‌شه فقط... - بس کن! نه.
نه. چقدر عجولی. وقتی کارم تموم شد می‌دمش به تو.
- ازخودراضی. اَز... - وای خدا، مامان،
هدلی دوباره داره با هجی‌کردن بهم فحش می‌ده!
درست هجی می‌کنه؟
- نمی‌دونم. - معلومه که درست می‌کنم.
جزئیات رو هم خیلی خوب می‌بینه.
کل زندگی ما می‌چرخه با
این سیستم رنگ‌بندی‌شده‌ای که خودش ساخته.
من همیشه نمی‌دونم هر رنگ یعنی چی،
ولی چون من دنبال بچه‌ها نمی‌رم،
فکر کنم لازم هم نیست بدونم.
«برای سم اسب بخریم»؟
تو تقویم نوشته.
آره، زرنگی کردی.
صدات نمیاد.
چی گفتی؟
البته کیتی هم همه کارا رو تنهایی نمی‌کنه.
منم کمک می‌کنم.
مثلاً یکی از وظایفم بیرون‌بردن آشغال‌هاست...
و هیچ‌وقت هم یادم نمی‌ره.
وای، امروز روز جمع‌کردن آشغاله!
وایسید!
یه لحظه!
وایسید! وایسید!
صبر کنید! وایسید!
باشه، بعضی وقتا
یادم می‌ره آشغالا رو بذارم بیرون.
ولی خب، اگه همه کارا رو درست انجام می‌دادم،
فیلم خیلی حوصله‌سربری می‌شد.
منو ندیدید؟
چرا، همه‌ش رو دیدیم.
پس چرا واینستادید؟
ما بازیافتی جمع می‌کنیم.
ماشین شهرداری یه ساعت پیش اومد.
حرکات رقصش خیلی نازه.
اون چال گونه‌هاشو ببین.
مامان، گریسی گیر داده به یه پسر.
بهتره اون رو جمع کنی
قبل از اینکه بابات برگرده.
مامان، من سیزده سالمه.
- می‌تونم از پسرا خوشم بیاد. - می‌دونم.
ولی بعضی وقتا باباها
یکم بیشتر طول می‌کشه تا...
خب، باهاش کنار بیان.
- خب، آشغالا هم رفت. - چطور بود؟
چرا؟ چی شنیدی؟
وایسا، تو هودیت چیه؟
چی؟
وای خدای...
حتماً از درخت افتاده روم!
چندش.
بابا، یه اسب چقدر قیمتشه؟
احتمالاً بیشتر از توان ما.
ما خانواده‌ای نیستیم که از پس خرج اسب بربیایم.
ممنون نیت. سم یادت باشه گفتیم اسب بی اسب.
چرا؟
چون اسبی که پولمون بهش برسه
حتماً یه جای کارش می‌لنگه.
اگه با لگد بزنه تو سرت چی؟
دیگه بلند نمی‌شی.
آبراهام لینکلن هم از اسب لگد خورد تو سرش.
امکان نداره راست باشه.
چرا، ده سالش بود. نزدیک بود بمیره.
این بهترین داستان بازگشتی بود که تو عمرم شنیدم.
طرف دیگه آخرشه!
اوه، می‌شه یکی از اونا بگیریم؟
بز؟ بز چشم‌هاش مستطیلیه.
نمی‌خوای تو اون چشما نگاه کنی.
ما نهایتاً از پس خرج همستر برمیایم.
تو سال خوب، خوکچه هندی.
ولی ماهی قرمز؟ تو پول ماهی قرمز غلت می‌زنیم.
این چیه؟ همون طرح ستاره‌ته؟
آره. اسمش رو گذاشتم «یادآور ستاره‌ای».
هر نوک ستاره یه زبونه یادآوریه
تا دخترا صبح‌ها راحت‌تر آماده بشن.
وای، انگار آماده از مغازه خریدیش.
- منم همینو گفتم. - مگه نه؟
خیلی حرفه‌ای شده.
ممنون.
واقعاً خوش‌شانسید که
همچین مامان هنرمندی دارید.
خودمم همین فکر رو می‌کنم.
هوم.
اوه!
واقعاً؟
شاید همه باید بوس بگیرن!
نه! بس کن!
بده به من! بده!
هیولای بوسه هم یکی می‌خواد!
اه، بیرون چه بلایی سرت اومد؟
- راکون‌ها. - هوم.
عزیزم یادت نره امشب خونه اشفوردها شام دعوتیم.
پدر و مادر اِیوری؛ کانر و آنجلا.
من و کانر با هم نماینده والدین کلاسیم.
همون بابایی که خیلی مشتاقه ببینتت.
همیشه سراغت رو می‌گیره.
آهان، همون یارو؟
خوش می‌گذره. دیگه قطعی شده.
که می‌دونی عاشق وقتم رو با غریبه‌ها گذروندنم.
خداحافظ بابا، دوستت دارم.
- خداحافظ بابا، دوستت دارم. - روز خوبی سر کار داشته باشی.
- دوستت دارم. - منم همه‌تونو دوست دارم.
خداحافظ.
سه‌تا به امتیازا اضافه کن!
داداش، نمی‌دونم امروز چمه،
ولی دارم اون بیرون می‌ترکونم.
ایول، حرف حساب همینـه.
اینم قهوه‌ت.
- درست همون‌طوری که دوست داری. - هوم.
یه خامه، چهارده‌تا شکر.
چند بار فروشنده سال شدی؟ شش بار؟
من برای عنوانش این کارو نمی‌کنم.
برای...
اون بلیت‌های تایتانز می‌کنم.
برای خانواده‌م تلاش می‌کنم،
چون هیچ‌چیزی رو بیشتر از این دوست ندارن
که سرشون رو بالا بگیرن و به نمایشگر ورزشگاه نگاه کنن
و ببینن یه ورزشگاه پر از هوادار دارن اسم منو تشویق می‌کنن.
بهترین روز سالشونه؛
دیدن من روی اون نمایشگر.
ویلکاکس، تو واقعاً مرد خانواده‌ای.
ممنون.
نه بابا! محشره.
این ماشین انتخاب خیلی خوبیه.
بیست سال برات کار می‌کنه.
تا پنجاه‌سالگیت ماشین نو لازم نداری.
بس کن.
- جدی می‌گم. - اوه.
دنیس شما رو می‌بره دفترم، باشه؟
دلت برام تنگ بشه.
پیتون، یه شلوار پات کن.
نباید مدیرای شرکت تو رو این‌طوری ببینن.
- این بلوز زنونه‌ست؟ - بله که هست.
دیگه خسته شدم هر سال به نیت ببازم،
برای همین تاکتیکم رو عوض کردم.
می‌خوام خانم‌ها رو هدف بگیرم...
- اوه. - و بعدشم این سینه‌ها
چک‌ها رو سرازیر می‌کنن.
- خب... - دیدیش؟
- نه. - نه، منظورم اون نبود.
رقص تویوتا رو می‌بینی؟ رقص پیتون رو می‌بینی؟
رقص تویوتا رو دیدی؟
چند وقته داری تمرینش می‌کنی؟
امروز صبح، چهل‌وپنج پنجاه دقیقه.
بلیت‌های تایتانز دیگه مال توئه.
یه بار پاکستانی رو امتحان کنی، دیگه نمی‌تونی بی‌خیالش شی.
پیمانکارمون کابوس بود.
بازسازی چقدر طول کشید؟
- شش سال. - شش سال؟ عجب.
پسرا افتادن به کباب‌کردن.
آره، باحاله.
اوه.
تا پنج ثانیه بیفته زمین، خوردنش حلاله.
من... می‌تونم اون یکی رو بخورم.
باشه.
این فریزبی‌ها برای چیه؟
- دیسک‌گلف! بازی می‌کنی؟ - چه جالب.
- نه، بازی نمی‌کنم. - اوه.
هر وقت فرصت کنم روی بازیم کار می‌کنم.
آره.
باید قلقش دستت بیاد.
- عجب. عجب. - آره.
دقیقاً داری چی رو هدف می‌گیری؟
نگاهش کن، داره زور می‌زنه شوهرت رو تحت‌تأثیر قرار بده.
همین امروز اون سبد رو نصب کرده.
وای، چه بامزه.
- اوه. - ببخشید.
دیگه داره خطرناک می‌شه.
وای.
کانر!
آخ!
- اوه. - وای خدای من.
- ببخشید اِیوری. - ای بابا.
خب، بالاخره یه بار زدی به هدف.
باشه کانر، دیگه بسه.
می‌شه این همبرگرا رو برگردونی؟
آره... عجب.
فکر کردم اینا سیب‌زمینی‌ان.
خب آنجلا، کار چطوره؟
خیلی خوبه. فروشمون رفته بالا.
بالاخره اون شکایت مسخره رو بردیم.
قاضی به شاکی گفت:
«اگه طاقت گرما رو نداری،
از آشپزخونه برو بیرون.»
- زدیم به هدف. - عالیه، تبریک می‌گم.
وای، لعنتی!
یادم رفت برای حراج شیرینی
دستمال سفره بگیرم.
نگران نباش کانر، ما...
سر راه برگشت می‌خریم.
مطمئنی؟
- آره. - می‌گم کیت انجامش بده.
کیت کیه؟
دستیارمه. همه کارام رو انجام می‌ده.
سفر و خرج‌هام، برنامه‌هام،
تک‌تک چیزای مهم زندگیم دست کیته.
نمی‌دونم بدون اون چی می‌شدم.
پارسال روز پدر رو کامل یادم رفت.
ولی اصلاً مهم نشد.
کیت از قبل برای کانر
یه دسته‌گل صدتومنیِ خیلی قشنگ فرستاده بود.
گرفتن اون گل‌ها از کیت خیلی حس خوبی داشت.
- هوم. - چه خوب.
کِیت هم یه دستیار داره.
چی؟ دارم؟
آره، همون ستاره‌ای که برای کوله بچه‌ها ساختی.
- نه، نه. - ستاره چی؟
تعریف کن، بذار بدونه.
فوق‌العاده‌ست.
نه، فقط یه چیز کوچیکه که برای دخترا ساختم
تا برای مدرسه آماده بشن. چیز خاصی نیست.
این‌قدر شکسته‌نفسی نکن.
کانر اینجا چی اختراع کرده؟
مطلقاً هیچی. هیچ‌وقت هم نمی‌کنه.
هنوز نکردم!
سمِ زن!
نه، من... نمی‌خورم.
خب، نظرت درباره کانر چی بود؟
نمی‌دونم.
من با اون یارو آنجلا
که زنشه تفاهم بیشتری دارم.
- حرف آنجلا شد... - هوم؟
فکر می‌کنه شاید واقعاً
این «یادآور ستاره‌ای» چیزی بشه.
یعنی مامانا واقعاً حاضرن بخرنش.
معلومه که می‌خرن. اختراع خیلی خوبیه.
- جدی؟ - عین گیره پاکته.
قبلش مثل انسانای اولیه پاکت رو با کش می‌بستیم.
بعد مخترع گیره پاکت از راه رسید.
من زنِ مخترع گیره پاکتم.
پس اشکالی نداره دنبالش کنم؟
چون شرکت آنجلا اسپانسر
نمایشگاه صنایع‌دستی پارک سنتنیاله
و می‌گه می‌تونه یه غرفه بهم بده.
معلومه که اشکالی نداره.
- واقعاً؟ - شوخیت گرفته؟
اگه این کار خوشحالت می‌کنه،
برو دنبالش. حتماً برو.
- باشه. - هوم.
برای همین «یادآور ستاره‌ای» رو ساختم.
نوک‌های ستاره زبونه‌های قابل‌تنظیمن
برای تمام کارایی که می‌خواید بچه‌ها
صبح قبل از بیرون‌رفتن انجام بدن.
بله، باید چند نمونه
- روی میز جلوتون باشه. - هوم.
- دقیقاً چطوری کار می‌کنه؟ - عجب.
برچسب‌های کوچیک روی اینا می‌چسبونید؟
بله، والدین و بچه
با هم تصمیم می‌گیرن چه کارایی روش نوشته بشه
و با هم انجامشون می‌دن.
باورم نمی‌شه مامان تو تلویزیونه.
سم! اون خوراکی‌ها برای سرمایه‌گذاراست.
خوراکی برای همه‌ست.
خب، پس...
- برای منم یه بشقاب بیار. - هیس!
- سرمایه‌گذارا دارن با مامان حرف می‌زنن. - ببخشید.
از اینا فروختید؟
از وقتی شش ماه پیش تو هال خونه کار رو شروع کردیم،
حدود دوهزار تا فروختیم.
فقط دوهزار تا تو شش ماه؟
دوهزار تا، با توجه به اینکه من یه مادر خونه‌دارم.
- لابه‌لاش سه‌تا بچه هم دارم... - یعنی تمام‌وقت مادری؟
بله. من و شوهرم نیت سه‌تا دختر ناز داریم.
پس برای اداره شرکت می‌خواید چیکار کنید؟
نمی‌شه هم بچه داشت،
هم ازشون مراقبت کرد و هم مدیرعامل بود.
کوین، شاید پرستار بچه داره.
- زن‌ها همیشه این کارو می‌کنن. - درسته.
- پرستار دارید؟ - نه، نداریم.
پس شوهرت چی؟
- آره، اون چی؟ - نیت؟
- آره. - خب...
راستش هنوز ازش نپرسیدم،
- ولی حتماً کمک می‌کنه. - یه لحظه.
- شوهرت اینجاست؟ - بله.
پس بیارش اینجا.
- جدی می‌گید؟ - بله.
اینجاست؟
پشت صحنه پیش بچه‌هاست، ولی...
اگه معامله رو می‌خوای
- و می‌خوای شرکت رو بچرخونی... - دریافت شد.
- می‌خوام. - ما داریم می‌ریم...
- داریم می‌ریم؟ کجا؟ - از اینجا بیرون.
- بابا کجا می‌ری؟ - بابا؟
- ولی... - وای خدای من.
بیاریدش بیرون.
اشکالی نداره؟
- باید ببینیمش. - واقعاً؟
آره، داره میاد.
- اومد. - اومد.
فقط داره دوروبرش رو نگاه می‌کنه.
- فکر کنم... - کوره؟
می‌خواستن باهات حرف بزنن.
باشه. یه لحظه.
- من نیستم. - چی؟ چرا؟
این یارو دونات دستشه! یه دلقکه!
اونجا سطل...
اون بیرون سطل آشغال نبود.
می‌تونی بقیه‌ش رو بخوری.
اوه.
- اوه. - حالا دیگه نیست.
- اوه. - رفت.
- خب... باشه. - شوخیت گرفته؟
من کنار می‌کشم. ببخشید.
عجب.
- من نیستم. - منم نیستم.
هی... داداش.
لازم نیست این صحنه رو ببینیم.
- ببخشید عزیزم. - اشکالی نداره.
نیت، وقتی اون لقمه رو قورت دادی...
از خودت بگو. کارت چیه؟
فروشنده تویوتام.
- خب، عالی. - عجب.
فروشنده اولِ نمایندگی‌مونم.
- واقعاً؟ - آره.
باورکردنش سخته.
بی‌خیال بقیه‌شون.
کیتی، به نظرم این محصول واقعاً می‌گیره.
صد هزار دلار بهت پیشنهاد می‌دم
در ازای بیست درصد شرکتت...
- شوخی می‌کنید؟ - وای خدای من!
اصلاً شوخی نمی‌کنم.
- لوری. - من بهش ایمان دارم.
ولی یه شرط دارم، نیت.
شرطم اینه که مدتی از کارت مرخصی بگیری
تا از بچه‌ها مراقبت کنی
و کیتی هم برسه به کسب‌وکار.
معلومه، می‌تونم.
واقعاً؟
آره. چرا انقدر تعجب کردی؟
چون تو اون چشمای درشت و خنگت نگاه می‌کنه
و می‌فهمه چه فاجعه‌ای در راهه.
شوخیت گرفته؟ تا حالا تنهایی بچه بزرگ نکردی.
فکر کردم...
وقتی کنار کشیدی هنوز اجازه حرف‌زدن داری؟
می‌شه یه دقیقه درباره‌ش حرف بزنیم؟
- ببخشید. - دیگه چه بحثی داره؟
خودتون با هم مشورت کنید.
- به نظرت چیکار کنیم؟ - قبولش کن.
- قبول کن. - واقعاً؟
آره، این فرصت دیوونه‌کننده‌ست.
پس تو و کارت چی؟
- فروشنده اول چی می‌شه؟ - مهم نیست.
ولی خیلی برات مهمه.
اون‌قدر جلو افتادم که می‌تونم یه سال نرم.
شاید از مامانت بخوای بیاد کمک؟
کیتی، به مامانم زنگ نمی‌زنم.
مگه چقدر می‌تونه سخت باشه؟ از پسش برمیام.
هشتاد درصد کاراتو می‌کنم؛ که خودش خیلیه.
هشتاد درصد؟ معلومه اصلاً نمی‌دونی من چقدر کار می‌کنم.
هفتادوپنج درصد.
الان وقت این بحث نیست. ولی هفتادوپنج درصدش رو می‌کنم...
عزیزم، اصلاً می‌دونی چه مایع لباس‌شویی‌ای می‌زنیم؟
چه فرقی می‌کنه؟ حتماً الان تو خونه داریم.
بلدی وارد سامانه والدین مدرسه بشی؟
اون یه چیز جادوییه؟
دروازه‌های جادویی واقعی نیستن، کیتی.
این همه وقت داره درباره چی حرف می‌زنه؟
فقط دو ثانیه.
- آره. - گوش کن،
این وضعیت همیشگی نیست، باشه؟
فقط تا وقتی کسب‌وکار راه بیفته.
باید بهم اعتماد کنی.
از پسش برمیام.
خب، معامله می‌کنیم؟
- لوری... - بله.
قبولش می‌کنم.
نه!
باشه، فکر کنم.
تبریک می‌گم!
خیلی هیجان‌زده‌م!
فکر می‌کنم عالی می‌شه.
ممنون.
- خیلی ممنون. - خواهش می‌کنم.
وای خدای من!
- ممنون. - عالی می‌شه.
- تو هم تبریک می‌گم. - ممنون.
برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
خب، جراحی که نیست...
- باشه. - ولی بازم ممنون.
- ممنون. - خیلی‌خب، عالی!
موفق باشید!
باور کنید لازم‌تون می‌شه.
وای خدای من.
چرا انقدر استرس داری؟
این که هیجان‌انگیزه.
هیجان دارم.
فقط کره جنوبی خیلی دوره
و تا حالا بیشتر از یه روز از بچه‌ها دور نبودم.
فقط دو هفته‌ست.
طوری رفتار می‌کنی انگار می‌خوام خونه رو منفجر کنم.
می‌دونم.
اتفاقای خیلی بدتری ممکنه بیفته.
مطمئن باش همه‌شون رو پیدا می‌کنم.
عزیزم، می‌شه تو صبحونه رو شروع کنی
تا من برم دخترا رو بیدار کنم؟
راستی چندتا بچه داشتیم؟ یادم رفته.
یه کوچولویی بود چند روز پیش دیدمش.
اون دیگه از کجا پیداش شد؟
خیلی‌خب، حله. صبحونه.
راحت‌ترین وعده روز.
فکر کنم جای اسپاگتی اینجاست.
مثل آب‌خوردن.
آره... اوه.
برو دیگه.
هرچی.
کلسیم اضافه.
نان تست.
خرابه!
اوه.
عالی.
خداحافظ.
دقیقاً مثل مهاجرای اولیه.
مثل من لباس نپوش.
ولی من اول پوشیدمش!
- همیشه از لباس من تقلید می‌کنی! - نمی‌کنم!
دیگه بگو می‌خوای خود من باشی.
نمی‌خوام.
صبحونه آماده‌ست.
من تخم‌مرغ هم‌زده نمی‌خورم.
چی؟ فکر می‌کردم دوست داری.
اون مال یه ماه پیش بود، بابا.
الان متنفرم.
- من دوست دارم. - نه، نداری.
هیس، دارم دروغ می‌گم.
خب پس چی دوست دارید؟
واقعاً هرچیزی جز این.
- پاستیل ترش. - سالاد.
- تاکو؟ - پاستیل نواری.
- سوشی. - آره! سوشی!
راستش هر مدل شکلات و پاستیل خوبه.
- حتماً، سم. - آره.
بابا، الان تو مامانی؟
بله، من مادر شما هستم.
می‌شه آرایشت کنیم؟
- آره! - حالا می‌بینیم.
مطمئنی آماده‌ای؟
- آخه ما خیلی پردردسریم. - آره.
اولاً، خوشم نمیاد خودت اینو می‌دونی.
دوماً، من باباتونم.
غریبه که نیستم. فقط...
یکم زمان می‌بره
به برنامه صبحگاهی عادت کنم.
خب برنامه صبح من خیلی ساده‌ست.
- معمولاً فقط قهوه می‌خورم. - دروغ می‌گه.
- آره دیگه. - من شکلات می‌گیرم.
تو رو خدا لو نده چیکار می‌کنم.
همیشه.
- خیلی رو اعصابی. - شکلات، شکلات، شکلات.
ببخشید عزیزم. سم و گریسی فعلاً تخم‌مرغ نمی‌خورن.
آره، درباره‌ش حرف زدیم. تُستر هم خرابه.
- چی؟ - عجیبه، می‌دونم.
اتفاقاً خیلی بهش احتیاج پیدا می‌کنم.
خرابه یا از برق کشیدیش؟
مکانیک نیستم، ولی می‌فهمم یه چیزی خرابه.
غلات صبحونه چطوره؟
- آره! - نه، نه.
یه کم اوتمیل با میوه چطوره؟
- خیلی‌خب... - بی‌خیال.
- نه. - مطمئنم
یه جایی همین دوروبره.
- باشه. - آره.
خب عزیزم، یه بار دیگه مرور کنیم.
سم رو ساعت ۲:۴۵ برمی‌داری.
هدلی و گریسی ساعت ۳:۱۵؛ مگر اینکه چهارشنبه باشه،
که برنامه برعکس می‌شه؛ یا جمعه،
که هر سه‌تا با هم تعطیل می‌شن.
یعنی فقط باید یکم بجنبی تا...
ای بابا.
اوه...
شاید این یکم نگرانت کنه...
ولی همه‌چی درست می‌شه.
بگیر، همه‌ش اینجاست.
فقط به مرکز فرماندهی اعتماد کن
تا همه‌چی عالی پیش بره.
راستش این مرکز فرماندهی همیشه منو می‌ترسونده.
ولی قلقش رو پیدا می‌کنم.
پیدا می‌کنی.
خودمم چندتا
تغییر کوچیک می‌دم. «شب‌موندن دوستا»؟
نه، ممنون.
من اونجا سیزده ساعت جلوترم،
یعنی وسط روز شما
من خوابم.
خب... شستن. اول حوله‌ها رو جدا می‌شوریم
- بعد لباس‌ها رو. - آره.
دیگه چی؟ آهان، باید یه نگاهی بندازی
به آتشفشان هدلی،
فکر کنم زیادی پُرش کردیم.
کاسه اوتمیل رو هم حتماً
بذار تو سینک خیس بخوره.
الان؟
نه! الان برای پختن بهش آب اضافه می‌کنی.
بعدش کاسه رو خیس می‌کنی.
باشه.
دخترا! بچه‌های من!
وای، خیلی دلم براتون تنگ می‌شه.
اوه!
هوم.
نمی‌شه بابا به‌جای تو بره کره جنوبی؟
نه.
پس نمی‌شه یه جای دیگه بره؟
- من همین‌جا وایسادم‌ها. - چشم به هم بزنی برگشتم.
قول می‌دم. بیا بغلم.
همه‌مون قراره بمیریم.
هی! تُستر رو درست کردم.
- خداحافظ. - خداحافظ.
- خوش بگذره. - دوستتون دارم.
نگران هیچی نباش.
وقتی برگردی، خونه
دقیقاً همون‌طوریه که تحویل دادی.
بابا، درِ ورودی قفله. کلید داری؟
نه. فقط دست تکون بدید.
سم رو از پنجره پشتی می‌فرستیم تو.
آره!
خب، اول کدومتون رو برسونم؟
بابا، اصلاً داری سمت درست نمی‌ری.
سمت مدرسه‌ت؟
سمت هیچ‌کدوم از مدرسه‌هامون.
وایسا، نمی‌دونی مدرسه‌هامون کجاست؟
چرا، معلومه که می‌دونم.
می‌دونم کجاست؛ ولی محض احتیاط
مسیریاب رو روشن می‌کنم.
همه با صدای بلند اسم مدرسه‌شون رو بگن. حالا!
اوه، نمی‌شه به‌جاش بریم لیزرتگ؟
نه! فقط اسم مدرسه‌ت رو بگو
وگرنه به مامان تو فرودگاه زنگ می‌زنم.
یعنی می‌خوای به مامان زنگ بزنی
و اعتراف کنی نه اسم
نه آدرس هیچ‌کدوم از مدرسه‌هامون رو بلدی؟
آره، می‌زنم. اصلاً...
برام مهم نیست چقدر ضایع بشم.
- داره بلوف می‌زنه. - نه.
نه! تا سه می‌شمرم.
یکی اسم مدرسه‌ش رو بگه.
یک...
- دو... - شماره‌ش رو گرفتم.
چی؟ نه!
- سم، گوشی رو بده. - داره زنگ می‌خوره!
- زنگ می‌خوره! - سم، قطعش کن.
- من فقط... - فقط چی، بابا؟
نه! داشتم فقط...
- بگو دیگه! اعتراف کن! - بابا، قبولش کن.
نه، من فقط...
لیزرتگ! لیزرتگ! لیزرتگ!
- بابا، جلو رو نگاه کن. - حواسم هست.
- فقط سریع پسش بده. - دست من نیست.
- سم! - بگو! داشتی...
باشه! داشتم بلوف می‌زدم!
- می‌دونستم! - حالا می‌شه
- گوشی رو قطع کنی؟ - بابا، مواظب باش!
سلام بچه‌ها، چه خبر؟ به این زودی دلتون برام تنگ شد؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
اومدم یادم بندازم هنوز تو یه کاری خوبم.
دیدم عکسم رو برداشتی.
خب، اون عکس کارمنداست
و تو دیگه کارمند نیستی.
دن، من استعفا ندادم. مرخصی گرفتم.
این حرف رو قبلاً شنیدم.
باید تکلیفت رو روشن کنی
که اولویتت چیه.
کردم؛ بچه‌هام اولویتن.
عالیه. فقط شنیدنش از زبونت واقعاً درد داشت.
بی‌خیال. اگه بچه داشتی می‌فهمیدی.
من بچه دارم.
- چی؟ - پنج‌تا بچه دارم.
ولی سر کار هیچ‌وقت درباره‌شون حرف نمی‌زنم.
تو از کجا پنج‌تا بچه آوردی؟
این یارو مزاحمت شده؟
چه بلایی سر لباست اومده؟ آتشفشان روش منفجر شده؟
آره، دقیقاً همین اتفاق افتاد.
اون‌وقت باید بیمارستان بودی. آتشفشان خیلی داغه.
این دیگه چیه؟
پیتون الان نفر اول منه، نیت. قضیه اینه.
نه، نه، نه.
نمی‌تونی اموال شرکت رو ببری.
این هدیه دن بود.
شرمنده رفیق. شخصی نیست، قانونه.
- داداش! - چیه؟ قانون دست من نیست.
تو مدیر سالنی. دقیقاً کار خودته.
حالا دیگه مال منه.
برات زیادی داغه؟
نه.
کاملاً خوبه.
اوه.
هی پیتون، این کارو نکن.
این شد نفر اولت؟
آره، نفر اولم همینه.
ببخشید، شما مسئول تخم‌مرغید؟
نه، ولی گاهی یه سری به بخش تخم‌مرغ می‌زنم.
عالیه. می‌شه چندتا سؤال بپرسم؟
- حتماً. - اینجا کلی تخم‌مرغ هست،
منم باید برای خانواده‌م بخرم؛
کدوم رو باید بردارم؟
دنبال چه مدل تخم‌مرغی هستی؟
معمولی؛ از اونایی که بچه‌هام بخورن.
اینا تخم‌مرغ مرتعی‌ان.
- مرتعی. - و دوبرابر
امگا سه دارن.
عجب. این خیلی...
امگاش از چیزی که فکر می‌کردم بیشتره.
اینا نوشته تو فضای باز،
پایینی‌ها نوشته بدون قفس.
فرقشون چیه؟
خب، اونا فضای بازن و اینا بدون قفس.
هوم، جالبه.
فرض کنیم بلد نیستم تخم‌مرغ درست کنم.
تخم‌مرغ آماده هم دارید؟
یه جاهایی هست به اسم رستوران.
هوم.
خیلی‌خب پت، داری یکم...
از لحنت خوشم نمیاد.
می‌دونم درباره تخم‌مرغا حسابی سؤالت‌پیچ کردم،
ولی هنوز خسته‌ت نکردم، نه؟
چون تو بخش شیر هم بهت احتیاج دارم.
بی‌صبرانه می‌خوام بفهمم «لِیس‌تید» یعنی چی.
خب...
سلام مامان، گفتم یه زنگی بزنم.
می‌خواستم...
فکر کردم شاید...
شاید دلت بخواد بیای پیشمون.
دخترا گفتن زنگ بزنم. دلشون برات تنگ شده.
می‌گفتن:
«شاید بیاد شب پیشمون بمونه.»
یکی دو شب، حالا...
نهایتاً دوازده سیزده شب.
می‌تونی تو اتاق سم بمونی،
یا هدلی، یا اتاق خودم...
آخ! ای بابا!
کی حوله رو گذاشته اینجا؟
وای خدا!
این دیگه...
الو؟
سلام آقا، با مرد خونه صحبت می‌کنم؟
نه، خونه نیست. ولی تو اون بالا چیکار می‌کنی؟
کیگن جونز هستم؛ سقف و کاشی کیگن.
همسرتون زنگ زده بود ببینه
برای تعویض سقف وقت دارم یا نه.
با خودم گفتم چرا زنگ بزنم
و بگم وقت دارم،
وقتی می‌تونم با اومدن روی سقف
نشون بدم وقت دارم؟
باشه. کیتی در جریان همه ایناست؟
خودت می‌تونی نظرات یلپم رو ببینی.
پنج ستاره دارم و فقط یه نظر منفی،
اونم مال زن سابقمه.
نوشته ابزارم از پس کار برنمیاد.
باشه، عالیه رفیق.
خیلی هم خوب...
فکر کنم استخدامی.
چی؟ واقعاً؟
می‌دونی چیه؟ شاید بهتره یه زنگ سریع بهش...
وای، وقت تعطیلی مدرسه‌ست!
لعنتی!
می‌خوام کاری کنم بهم افتخار کنی.
آره، کارت خوبه. فردا می‌بینمت، باشه؟
آفرین. امروز عالی بودید بچه‌ها.
اینجا منتظر می‌مونیم تا پدر و مادرمون بیان.
- آفرین بچه‌ها! - سلام.
اوه، سلام!
چه خبر؟ اومدم دنبال سم.
آقای ویلکاکس.
من همیشه کیتی رو می‌دیدم.
خب، از این به بعد منو می‌بینید
چون اون دیگه بین ما نیست...
چون رفته کره جنوبی سر کار! برنامه «شارک تنک».
زنده‌ست. ببخشید بد گفتم.
چند دقیقه وقت دارید؟
من... کار بدی کردم؟
سم هر بار هم‌کلاسی‌هاش رو می‌بینه
بغلشون می‌کنه.
- باشه. - تمام روز.
باشه، باهاش حرف می‌زنم و می‌گم دیگه نکنه.
- ممنون. - نه، راستش
تو این سن، گفتن «نکن» ممکنه رفتارش رو تشدید کنه.
باید مطمئن بشیم
با کلمات درست منظورمون رو منتقل می‌کنیم.
درست... کلمات درست.
بهتره یادداشت کنید.
یادداشت.
می‌خوام با مفهومی آشناتون کنم
به اسم «حباب رضایت».
تصور کنید هر بچه
داخل حباب شخصی خودش زندگی می‌کنه.
هرچی داخل حباب خودشه می‌تونه لمس کنه
بدون اینکه اجازه بگیره،
ولی برای ورود به حباب بقیه
- باید اجازه بگیره. - باشه.
یعنی وارد حباب یه بچه دیگه بشه.
اون قسمت رو یه بار دیگه می‌گید؟
کدوم قسمت؟
- اولش. - از اول؟
آره، اولش و بقیه‌ش هم.
باشه.
چی شده؟
همه‌چی خوبه؟
اِیوری و تریشا هردوشون بلد بودن
«چی‌واوا» رو هجی کنن و من بلد نبودم.
خب، الان دیگه بلدی.
ولی اگه کلمه‌های دیگه‌ای هم بلد نباشم چی؟
باید بیشتر درس بخونم.
باشه. خواهرت کجاست؟
احتمالاً داره زور می‌زنه برایان متوجه‌ش بشه.
«برایان»؟
برایان دیگه کیه؟
گریسی!
سلام.
باباته!
خانواده‌ت توی ونن! همه‌مون یه جا زندگی می‌کنیم!
فکر کردم شاید یادت رفته.
وای خدا، بابا! لازم بود این‌طوری داد بزنی؟
آره، نمی‌دونستم دیگه چطور...
برایان کیه؟
یه پسری که دوستش داره.
به‌خاطر اون افتاده به اصلاح پاهاش.
- هدلی! - وای خدا.
چیه؟ هر شب داری اصلاحشون می‌کنی.
هر شب؟
مامانت سالی دوبار این کارو می‌کنه.
بابا گرسنه‌مه. می‌شه شام بگیریم؟
بازم باید غذا بخورید؟ فکر کردم تموم شد.
شاید برایان هم برای شام بیاد.
- می‌دونی چیه سم، فکر خوبیه... - نه!
- برایان! - نه! نه!
- بس کنید! - برایان! برایان!
هی، پیتزا رسید.
سلام رفیق.
بفرما، اینم انعام.
قبلاً تو برنامه انعام دادی.
آره، تو این چند هفته
زیاد همدیگه رو می‌بینیم.
این قشنگ‌ترین کاریه که کسی برام کرده.
هی.
شب‌بخیر.
خیلی‌خب سم، وقت خوابه.
بغل‌های دور دومم داره تموم می‌شه.
بغل دور دوم...
می‌دونی چیه؟
بیا سریع درباره یه چیزی حرف بزنیم.
می‌خوام یه پایه رو جهشی بخونم؟
نه، از ظواهر امر پیداست شاید چندتاش رو دوبار بخونی.
قراره اسب بگیرم؟
فکر کردی بحث قراره به اسب ختم بشه؟
خب...
چطوری بگم...
بچه‌های مدرسه رو بغل نکن.
ولی من هم‌کلاسی‌هام رو دوست دارم.
می‌دونم.
این خیلی هم خوبه، فقط یه جور دیگه نشونش بده.
باشه.
عجب.
می‌دونی چیه؟
تو بچه محبوب منی.
- می‌دونم. - شب‌بخیر.
شب‌بخیر.
هدلی، صفحه‌نمایش خاموش.
چی؟ نه، من فقط از نورش استفاده می‌کنم
تا کارت‌های هجی‌کردنم رو بخونم.
معلومه که همین‌طوره.
شب‌بخیر.
نگاه کن چطور برای مقام اول می‌جنگه.
مهمونی با پسرا؟
بابای من عمراً اجازه بده.
گریسی، لطفاً گوشی رو بذار کنار.
فکر کنم بچه سوم محبوبمم مشخص شد.
سیزده روز دیگه...
«کارای شب»؟
چی؟
باید خیسش می‌کردم.
خدایا.
ساعت یک‌ونیم شبه. ای بابا.
ما کارواش راه انداختیم و من خبر ندارم؟
هی!
سلام عزیزم، اوضاع چطوره؟
عالیه. یه سقف‌ساز استخدام کردم.
چه خوب! کدومشون؟
- کدوم چی؟ - کدوم سقف‌ساز؟
به همه شرکت‌های امتیازبالا زنگ زدم
تا مجبورشون کنم با هم رقابت کنن.
به کیگن، پسرخاله دوستم، هم زنگ زدم،
چون قیمتش انقدر پایین بود
که می‌خواستم باهاش قیمت بقیه رو پایین بیارم.
تو کدوم رو انتخاب کردی؟
راستش اسمش یادم نیست.
ولی کارش خوب بود.
هی رفیق، سقف خیلی خوب شده.
ممنون که این کار رو برام انجام دادی عزیزم.
حتماً الانم تو راهی که دخترا رو برداری، نه؟
آره، همین الان تو راهم!
می‌شه اون چنگال‌هایی رو هم
که پشت ماشین گذاشتم تحویل بدی؟
ممنون، دوستت دارم.
منم دوستت دارم. پسته؟
این دیگه چه...
بابا!
- چیکار می‌کنی؟ - خواب بودم،
یا حداقل سعی می‌کردم بخوابم.
چرا این مبل تخت نمی‌شه؟
چون همه مبل‌ها تخت‌خواب‌شو نیستن.
منظورم اینه اینجا چیکار می‌کنی؟ به مامان زنگ زدم.
رفته سفر دریایی.
به‌هرحال اومدم کمکت.
- واقعاً؟ - آره.
همین که چرت عصرونه‌م تموم بشه.
ای بابا.
ببخشید، می‌دونید این چنگال‌ها رو کجا بذارم؟
نیت ویلکاکس! کیتی گفت بیشتر قراره ببینیمت.
چطوری عزیزم؟
دارم دوام میارم.
کیتی کلی کار ریخته سرم.
خونه‌مون شده شهرِ کارای خونه.
این همه اسپری تمیزکننده هم هست.
زیر سینک عین بستنی‌فروشی بسکین‌رابینزه.
بسکین‌رابینز!
چند روز پیش یکی‌شون رو برداشتم،
نوشته بود «همه‌کاره».
ولی هیچ کاری نکرد.
باید می‌نوشتن «هیچ‌کاره».
هیچ‌کاره!
وای خدا.
- به چی می‌خندید؟ - کانر،
انگار دیگه تنها بابای مدرسه نیستی.
این یکی تازه بامزه هم هست.
اوه، نیت؟
- خیلی هم بامزه. - عجب.
حرف بزن، تف نکن!
«حرف بزن، تف نکن.»
بابا؟
مگه قرار نبود تو ماشین بمونی؟
تو با پلیور نرفتی مدرسه؟
چی؟
- نه. - باشه.
چون منم می‌خواستم همینو بپوشم.
خیلی ضایع می‌شد.
واقعاً باعث خوشحالی بود.
مطمئنم باز همدیگه رو می‌بینیم.
- باعث افتخار بود. - خوشبختم نیت.
ممنون.
بالاخره یه بابای واقعاً بامزه پیدا شد.
بدون شوخی‌های بی‌مزه بابایی.
هی، نیت.
اون دیگه چی بود؟
کیتی گفت چنگالا رو تحویل بدم.
چنگالا رو نمی‌گم؛ حرف‌زدنت با مامانا رو می‌گم.
اگه چیزی برای مامانا داری، بده به من.
باشه؟ بده من.
- من می‌دم به اونا. دیدی؟ - باشه.
اگه هم می‌خوای با کسی بگردی،
با مامانا نگرد؛ با این یارو بگرد!
چون هی بهت پیام دادم. به دستت رسیده؟
نه، نرسیده.
حتی یکی از پیامام رو هم نگرفتی؟
- نه. - عجیبه، خیلیاشون زده «خوانده‌شده».
- تو می‌تونی ببینی؟ - آره،
رنگش کلاً عوض می‌شه.
فکر نکنم هیچ‌کدوم رسیده باشه.
- واقعاً؟ - آره.
می‌شه ببینم؟
می‌دادم، ولی گوشی ته جیبمه و...
خبرم کن. حتی امشب می‌تونیم بریم نوشیدنی یا بولینگ.
- بولینگ؟ - آره، بریم.
- چی؟ - تا اون موقع،
از اینجا دور بمون.
باشه؟
مامانای من، مامانای تو نیستن.
چی؟
کمک! کمک!
کمک!
آره، در اصل...
همه آدمای پشت سرم
اومدن برای «یادآور ستاره‌ای» کمکم کنن.
- یه جورایی... - بابا! مامان تو کارخونه‌ست!
- چی؟ - آره.
داریم جنس‌های مختلف پلاستیک رو
برای بدنه ستاره آزمایش می‌کنیم.
کره‌جنوبی حرف می‌زنی؟
- فقط می‌گن کره‌ای، بابا. - خب خودشون که این‌طور نمی‌گن.
عجب! گروه واقعاً از این یکی خوشش اومد.
بابا، صبحونه چی داریم؟
خب...
پیتزا.
- برای صبحونه؟ - روش شیر بریز.
نیت، می‌شه خصوصی حرف بزنیم؟
شوخی کردم. مگه صدام بسته نبود؟
بابا، زدی روی کلاه مامان.
وای خدای من.
فقط می‌خوام بگم کاملاً به صبحونه سالم احترام می‌ذارم...
- به عادت صبحونه سالمت... - می‌دونم.
- ولی خب... - نه، اشکالی نداره.
می‌خواستم ببینم اوضاعت چطوره.
عالیه.
واقعاً عالیه. با مرکز فرماندهی و همه‌چی...
نگران من نباش.
- اینجا همه‌چی روبه‌راهه. - واقعاً؟
چون می‌دونم سخته.
هردومون داریم به نقش‌های جدیدمون عادت می‌کنیم.
من نقش جدیدی نگرفتم.
فقط موقتاً جام رو برات گرم نگه داشتم، نه؟
آره. منظورم این بود که...
نه، فهمیدم منظورت چی بود.
فقط فعلاً این‌طوریه.
آره، فقط فعلاً.
خب عزیزم، حدود بیست‌وپنج نفر
منتظرمن.
باید برم.
اینجا هم بیست‌وپنج نفر منتظر منن.
باشه.
منظورم بچه‌ها بودن. داشتم شوخی...
- فقط دو روز دیگه مونده، نیت. - باشه.
- دوستت دارم. - دو روز دیگه.
خیلی‌خب، منم دوستت دارم.
خب، من دیگه رفتم!
مامانت از سفر برگشته.
از وقتی اومدی این اولین باره
بیدار می‌بینمت.
خوشحالم تونستم کمک کنم.
هرچی لازم داشتی بهم زنگ بزن.
کیتی رو پیدا نکردم.
از طرف من خداحافظی کن.
جدی؟
بالاخره یه غذای خونگی گیرم میاد.
خانم‌ها، فکر کنم همه می‌دونیم چرا اینجا جمع شدیم.
قراره اسب بگیریم؟
اومدیم درباره حوله‌ها حرف بزنیم.
دقیقاً درباره اینکه چرا
تمام روز باید صد کیلو حوله رو از چهل‌تا پله بالا پایین ببرم.
هدلی، روزی چندتا حوله مصرف می‌کنی؟
- یکی. - جالبه.
گریسی، تو چندتا؟
- یکی. - تو هم یکی.
- سم؟ - من هیچ‌وقت حوله استفاده نکردم.
چی؟ این که اصلاً حوله مصرف نمی‌کنه.
پس خونه‌مون خودش تمام روز حوله خیس تولید می‌کنه.
خیلی‌خب، بحثمون هنوز تموم نشده.
واقعاً چندتا حوله مصرف می‌کنی؟
- هشت‌تا. - هشت‌تا؟
سلام، کابوی!
امیدوارم اشکالی نداشته باشه؛ یکم زود رسیدیم.
باید برم با مامانا رقص خطی.
- چی؟ - شبِ ماماناست.
من نقاشی و نوشیدنی می‌خواستم، ولی رأی نیاورد.
چی؟ شب‌مونی رو لغو نکردی؟
چرا، برچسبش رو از تقویم کندم.
ولی به پدر و مادر بچه‌ها زنگ زدی؟
من حتی اسم دوستات رو نمی‌دونم،
چه برسه به پدر و مادرشون.
جین هم اومد!
- یکی دیگه هم هست؟ - سلام جین.
من بلد نیستم شب‌مونی برگزار کنم.
مامانت هیچ یادداشتی براش نذاشته.
شب‌مونیه دیگه؛ هواکردن موشک که نیست.
براشون پاپ‌کورن درست کن و بذار آرایشت کنن.
آره!
برید سراغش، دخترا!
- وای، آره! - خوش بگذره!
- سه، دو، یک! - دو، یک!
- اوه! - چیه بابا؟
بس کنید. این...
مامانت این کارو می‌کنه؟
آره. تابه‌حال مو تو دماغش دیدی؟
- همیشه. - نه، چون هیچ‌وقت نگاه نکردم.
باید نگاه کنی؛ خیلی صافه.
خب بچه‌ها، یه‌دفعه می‌کنیم و تموم.
یه حرکت و خلاص. باشه؟
- آماده‌ای؟ برو بابا! دو، یک! - سه، دو، یک!
- نه! - چی؟
- این دیوونگیه. - وای خدا!
- بی‌خیال! - همتون دیوونه‌اید.
- خیلی رو اعصابید. - این...
من تا ابد همین‌طوری زندگی می‌کنم،
- خودش هر وقت خواست درمیاد. - باشه.
- وقتی دراومد، دراومد. - نه، صبر کن.
آقای ویلکاکس، یه چیزی بگم. بیا اینجا.
بین خودمون بمونه، من همیشه این کارو می‌کنم.
آره، ولی تو دماغت جنگل نداری، جین.
- وایسا، داری فیلم می‌گیری؟ - بریم.
نه، فقط داشتم یه چیزی سرچ می‌کردم.
حرکت!
خیلی ببخشید، آقای ویلکاکس.
تاحالا کسی این‌طوری خونریزی نکرده بود.
نگران نباش جین. ببخشید این‌همه جیغ زدم.
اشکالی نداره. دفعه بعد می‌گیریشون!
باشه، باشه.
- خیلی ضایع بود. - آره، افتضاح بود.
داداش، کتکت زدن؟
طبیعیه سقف‌ساز بیاد تو خونه
و شب کار کنه؟
سقف‌ساز خوب آره.
ببین، قصد فضولی ندارم،
ولی وقتی اون بالا بودم،
از یکی از سوراخای بزرگ‌تر صدای دعوای بچه‌ها رو شنیدم.
- سوراخای بزرگ‌تر؟ - ببین...
نمی‌تونم روش کارم رو برات توضیح بدم، نیت.
باشه؟
تو خونه‌ت یه مشکل بین‌فردی هست.
آره، شب‌مونی داریم.
این یه شب‌مونی معمولی نیست نیت؛ شب‌مونی دخترونه‌ست.
من پنج‌تا خواهر دارم. دخترا آسیب روانی می‌زنن.
سقف رو می‌شه تعمیر کرد.
ولی خاطره رفیقی که بهت می‌گه
چشمات زیادی به هم نزدیکن تعمیرشدنی نیست.
خیلی ساکته.
آرامش قبل از طوفانه.
وقتی ساکت می‌شن، یعنی دارن بدجنس می‌شن.
باید بری بالا و یه کار گروهی راه بندازی
قبل از اینکه دسته‌دسته بشن و پشت هم حرف بزنن.
نه، فکر کنم داری زیادی شلوغش می‌کنی.
خدایا، دیر رسیدیم.
چیکار کنم؟
برو جلوشون رو بگیر
قبل از اینکه تا آخر عمر آسیب ببینن.
من بالا نمی‌رم؛ کیتی می‌ره.
من این پایین بستنی درست می‌کنم
و وقتی گریه‌شون تموم شد میان می‌خورن.
خب امشب کیتی ندارید.
بستنی هم ندارید.
برای دلایل مربوط به سقف فریزرت رو چک کردم.
بس کن، تو...
آخرش «ای» داره.
وای خدای من!
چرا همیشه این‌قدر شلوغش می‌کنی؟
اینجا چه خبره؟
دیگه نمی‌تونیم دوست باشیم.
وای!
همه یه نفس عمیق بکشیم.
هدلی، چی شده؟
مسابقه هجی‌کردن!
چی؟ مسابقه برگزار شد؟
نه! مسابقه داره زندگیمون رو خراب می‌کنه.
و بینمون جدایی می‌ندازه.
فقط به اون فکر می‌کنم.
از بس کارت خوندم دستم تاول زده.
هر کلمه‌ای می‌شنوم ناخودآگاه هجی‌ش می‌کنم.
آی-تی؛ ایت.
فهمیدیم وقتی مسابقه برگزار بشه،
فقط یکی‌مون برنده می‌شه.
بقیه‌مون دیگه دوست نمی‌مونیم
چون از باخت خیلی ناراحت می‌شیم.
دخترا، همه اینا سر مسابقه‌ست؟
وای خدای من.
دخترا،
یه خبر عالی براتون دارم.
هیچ‌کس به مسابقه هجی‌کردن اهمیت نمی‌ده.
- چی؟ - داره چی می‌گه؟
رقابت و بردن خوبه،
معلومه که کیف می‌ده.
ولی مگه من جام‌های قدیمی هجی‌کردنم رو
روی میز کارم گذاشتم؟
بابا، تو هیچ‌وقت مسابقه نبردی.
حتی اگه برده بودم هم روی میزم نمی‌ذاشتم،
چون یکم احمقانه‌ست.
ما خیلی سخت درس خوندیم، آقای ویلکاکس.
عالیه، واقعاً عالیه.
ولی اینکه ارزش خودتون رو به این مسابقه گره بزنید...
احمقانه‌ست.
- بابا، احمقانه نیست... - نیست؟
چرا، هست.
نشونتون می‌دم. یه کلمه بدید هجی کنم.
فیدوشری.
تاحالا نشنیدمش.
نمی‌دونم چطور هجی می‌شه. شما بلدید؟
اف-آی-دی-یو-سی-آی-اِی-آر-وای.
دیدید؟ همین الانم بهتر از
یه مرد خونه‌دار هجی می‌کنید.
مهم نیست جام دست کیه. همه‌تون برنده‌اید.
یه روز با این مغزای گنده هجی‌کردنتون
شغل‌های پردرآمد می‌گیرید
و می‌تونید همه‌چی بخرید...
- باشه بابا، می‌تونی بری. - باشه.
خیلی ببخشید.
- اشکالی نداره. - هنوزم می‌تونیم دوست بمونیم.
مسابقه هجی‌کردن که زیاده.
شب‌مونی دخترونه؛ مثل آب‌خوردن.
سم.
چرا خیس شدی؟
مجبور شدم اسبم رو بیرون کنم.
تو اسب نداری.
دیگه ندارم.
داشت از تنگ ماهیم آب می‌خورد.
وایسا، خودت داشتی
از تنگ ماهی آب می‌خوردی؟
الان حالم بهتره.
نمی‌دونم کیتی چطور از پسش برمیاد.
ببرشون، بیارشون، دوباره ببرشون.
یه لحظه هم برای خودم ندارم.
هر بار می‌رم دستشویی،
سم از پشت در باهام حرف می‌زنه.
خواب ندارم.
اسپاتیفای هم فقط پادکست مامانا پیشنهاد می‌ده.
پاهام درد می‌کنه، کمرم درد می‌کنه.
شلوارم درست اندازه‌م نیست؛ منو ببین.
دارم شکمم رو پر می‌کنم.
حتی گرسنه نیستم، ولی هی می‌خورم.
برای این زندگی ساخته نشدم، پیتر. من کانر اشفورد نیستم.
من فروشنده تویوتام.
فروشنده‌ای که نفروشه، دیگه چیه؟
منو یاد بابام می‌ندازی.
اون چه‌جوریه؟
نمی‌دونم؛ ده ساله ندیدمش.
- اوه. - ولی درست قبل از اینکه قاطی کنه
و منو تو استخر توپ چاک‌ای‌چیز ول کنه،
قیافه‌ش دقیقاً مثل الان تو بود.
- ممنون پیتر. - خواهش.
نباید اینا رو تحویل بدی؟
چی می‌شه؟ اخراجم می‌کنن؟
«وای نه، باید با یه ایمیل جدید
دوباره ثبت‌نام کنم.»
کل شرکت رو یه ربات می‌چرخونه.
دونات می‌خوای؟
نه، یه دونات تو تلویزیون ملی ضایع‌م کرد.
وایسا، اون تو بودی؟
عاشق اون ویدیوام.
دونات دستشه! دونات!
- خیلی تحقیرکننده‌ست. - اوه.
دونات دستشه؛ یه دلقکه.
بسه دیگه، ردش کن.
حرکت!
داداش، اینم تویی!
این چطوری رفته تو اینترنت؟
عجب تصادفی! حتماً الگوریتم شنودمون می‌کنه.
بدک نیست.
- مامان! - سلام عزیزم.
خودشه! سلام.
مامان! بالاخره!
سلام، سلام.
هی! فقط داشتم فر رو گرم می‌کردم.
خیلی دلم براتون تنگ شده بود!
وای، سلام.
- هوم. - خیلی خوشحالم برگشتی.
مامان، از وقتی رفتی
- لباسامون یه بوی دیگه می‌ده. - بد بو می‌ده؟
بوی تو رو می‌ده.
به نظر من که خوبه.
پوستم از مختلط شده چرب
چون هر شب برای شام پیتزا می‌خوریم.
فقط پیتزا نمی‌خوریم.
مثلاً امشب
دارم لازانیا درست می‌کنم.
عالیه؛ کربوهیدرات بیشتر.
خب، من که خیلی خوش گذروندم.
هم لوازم آرایش جدید می‌خوام هم محصولات پوستی.
- درباره همه‌ش حرف می‌زنیم. - همه‌ش باید عوض شه.
می‌شه اول وسایلم رو ببرم بالا؟
براتون سوغاتی آوردم.
- سوغاتی! - کجاست؟
حالا ذوق کردید.
- کجاست؟ - همه‌ش رو برندار.
حالا منو یاد مامانم انداختی.
خیلی‌خب رفیق، فقط لازانیا رو بده.
- همه رو ببین. - ممنون.
فکر می‌کردم خوب پیش بره،
ولی از چیزی که فکر می‌کردم هم بهتره.
پخش‌کننده هم پیدا کردیم.
لوری فکر می‌کنه من «اسکراب ددی» بعدی‌شم.
راستش نمی‌دونم یعنی چی،
ولی باحال به نظر میاد.
ای بابا!
- خوبی؟ - آره.
خوبم؛ همیشه این‌طوری می‌شه.
واقعاً؟
آره.
کی داره زنگ می‌زنه؟
اوه.
- لوریه. - آهان.
سلام لوری.
بله.
امکان نداره!
دارن تولید «یادآور ستاره‌ای» رو سریع می‌کنن
تا آخر ماه وارد بازار بشه.
- وای محشره! - آفرین مامان!
هوم.
باشه.
اوه.
دو هفته دیگه؟
چی؟
جدی؟ تازه برگشتم پیش خانواده‌م.
- چی؟ - نه، من...
می‌فهمم.
ببخشید.
معلومه. آره.
به دستیارت بگو اطلاعات پرواز رو بفرسته،
فردا می‌بینمت.
باشه، خداحافظ.
- دوباره داری می‌ری؟ - چی؟ مامان؟
- ولی تازه برگشتی. - می‌دونم.
واقعاً همین الان رسیدی.
یه بغلِ بزرگِ «خوش‌اومدی» بهت دادیم.
اگه می‌دونستیم فقط سر زدی
این‌قدر محکم بغلت نمی‌کردیم.
منم نمی‌خوام برم بچه‌ها.
واقعاً نمی‌خوام؛ ولی مجبورم.
این بار فقط سان‌فرانسیسکوئه.
فقط دو هفته.
واقعاً فقط دو هفته‌ست؟
تو نمی‌دونی این دو هفته
به همه‌مون چی گذشته.
می‌دونم سخته.
برای منم واقعاً سخته.
ولی این یه فرصت بزرگه.
این می‌تونه زندگی همه‌مون رو عوض کنه.
اگه زندگی قبلیمون همین‌طوری خوب بود چی؟
- اوه! - بابا!
- بجنب بابا! - بابا!
- گرفتمش. - بابا!
- همه‌چی خوبه. - چقدر صداش بلنده.
همه‌چی خوبه.
خیلی‌خب.
همه‌چی خوبه.
ببین...
یه راهی پیدا می‌کنیم. این خبر خوبیه.
-ممنون. -خیلی خوبه.
آره، واقعاً خوبه.
و می‌دونید چیه؟
تو کره یه چیزی پیدا کردم
که فکر کنم کمک کنه
کارا اینجا یه کم روون‌تر پیش بره.
وای!
یه تقویم دیجیتالی.
این مرکز فرماندهی آینده‌ست.
اوه، عالیه. خیلی هم عالیه.
اوه، اینجاش از همه بهتره.
-بامزه نیست؟ -آخی.
گربه‌ی تقویمی!
آره، از این به بعد تقویمو
-از هرجای دنیا می‌تونم بچرخونم. -چه باحال.
هر روز می‌تونم براتون یادداشت بفرستم
و دستور غذای سالم و کارای اضافه بذارم.
عاشقش می‌شید.
ممنون.
انگار دیگه خودمونیم و خودمون.
سه تا بچه‌ی یتیم.
این پاک‌بشو نیست.
یا خدا...
تو... تو که لباسامونو نمی‌شوری.
هدلی، این پایین چی‌کار می‌کنی؟
-گریسی! سم! بیاید پایین! -همین الان بس کن.
-صداشون نکن. -همین الان بیاید پایین!
نیاید پایین! نیاید پایین!
بابا به لباسامون عطر می‌زنه
و همون‌طور کثیف برشون می‌گردونه سر جاشون.
پس واسه همینه بوی مامان می‌دم؟
-نه، نه. -نمی‌فهمم.
تو که همیشه این پایینی و لباس می‌شوری.
آره، چون همیشه دارم حوله می‌شورم!
می‌بینید؟ نگاهش کنید.
تمومی نداره. مامانتون گفت اول حوله‌ها رو بشورم،
منم هیچ‌وقت به مرحله‌ی دوم نمی‌رسم.
چه خبره؟
-بابا لباسامونو نمی‌شوره. -خیلی خب.
خیلی خب، دیگه بسه.
بیاید حقیقتو بگیم.
-تو یه هیولایی. -ما رو چندش‌آور کردی.
روش مامانتون جواب نمی‌ده.
-واسه مامان جواب می‌ده. -آره، چون مامان، مامانه
و من مامان نیستم، خب؟
فکر کردم چند هفته می‌تونم جاش باشم.
به خدا نزدیک بود از پسش بربیام.
-نه، نبودی. -گفتم «نزدیک بود».
حتی نزدیکش هم نبودی.
بعضی وقتا بد هم پیش نمی‌رفت.
-دیدم تو کمد گریه می‌کردی. -بگذریم،
روش مامان واسه خود مامان جواب می‌داد.
تا وقتی قرار بود موقتی باشه، گفتم جاشو پر می‌کنم.
ولی معلومه که موقتی نیست؛ پس یه برنامه‌ی تازه می‌خوایم.
باید یه دوره‌ی تازه شروع بشه.
دوره‌ی بابا!
این خیلی شبیه یه فکر افتضاحه.
گربه‌ی تقویمی!
این کارو هم بلدی؟
آره، چون این دوره، دوره‌ی منه.
ولی برنامه‌هامونو چه‌جوری یادت می‌مونه؟
با یه روش ساده: «شما می‌گید، من یادم می‌مونه.»
اگه هم یادم رفت، دوباره می‌گید.
دوره‌ی بابا یعنی کار گروهی.
اگه با هم همکاری کنیم، شما به چیزی که می‌خواید می‌رسید
و منم به چیزی که می‌خوام.
یعنی برگردم سر کاری که از همه بهتر بلدم: ماشین فروختن.
چرا هم خر رو نخوایم هم خرما رو؟
پس بیاید دربارش حرف بزنیم.
برای اینکه این دوره رو بگذرونیم، چی لازم داریم؟
من اسب می‌خوام.
اون یکی رو نمی‌تونی جزوش حساب کنی.
غذا چی؟ تو کل خونه حتی یه دونه میوه
یا سبزی پیدا نمی‌شه.
لوازم بهداشتی هم نداریم. دیشب مجبور شدم
با کره‌ی کانتری کراک پامو اصلاح کنم.
-من عاشق کانتری کراکم. -من چسب‌زخم خواستم،
تو گفتی «چسب معمولی بزن».
کشوی قاشق‌چنگال پر از ماکارونی خشکه.
خب، یه جا بگو که پر از ماکارونی خشک نباشه.
تازه فهمیدیم همه‌ی لباسامونم کثیفه.
-آره. -باشه.
می‌دونم باید کجا بریم.
آره، فروشگاه، مرکز خرید، ابزارفروشی.
فقط یه جا.
یه جای جادویی با چراغای مهتابی
که هر مشکلی تو زندگیتون داشتید حل می‌کنه.
بیمارستان؟
نه، از اونم بهتر.
والمارت!
وسایل نظافت با من.
گریسی، لوازم بهداشتی؛ هدلی، خوراکی.
مواظب باشید و خوش بگذرونید. والمارت با شمارش سه.
یک، دو، سه.
والمارت!
ببخشید!
من برای دو هفته تی‌شرت برمی‌دارم
و برای دو هفته هم لباس زیر.
جوراب چی؟
جوراب واجب نیست، ولی بذار دیگه حسابی بترکونیم.
باشه.
بعد از دو هفته چی می‌شه؟
همه رو می‌ریزیم دور و از اول می‌خریم.
آره، آره، آره، آره!
خب، حالا که قراره کارا به روش من پیش بره،
خونه رو مثل یه نمایشگاه درجه‌یک می‌چرخونیم.
اینم تابلوی پاداشتونه.
هرچی بیشتر کار کنید، مزایای بیشتری می‌گیرید.
ایول.
هرکدومتون یه دفتر سرویس و نگهداری دارید
تا هرچی داره تموم می‌شه توش بنویسید
و منم می‌رم می‌خرمش.
این طرف هم پیشخوان قطعات و لوازم جانبیه.
کش مو و خرت‌وپرتایی رو می‌ذاریم اینجا
که من هی پام می‌ره روشون.
-حرف حسابه. -فکر خوبیه.
به نمایشگاه خانوادگی ویلکاکس خوش اومدید.
حالا برید از صبحونه‌ی شیرین،
خوشمزه و راحت‌تمیزشوتون لذت ببرید.
و بیرون حسابی گل بکارید.
هوم.
یه قوری قهوه بذار.
بهترین فروشنده‌ی دنیا برگشته!
نیت، تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
همون کاری که بهتر از همه بلدم.
اون‌جوری که خودم می‌خوام زندگی می‌کنم و ماشینای محشر می‌فروشم.
پیتون.
وایسا! برگشته؟ نمی‌تونه برگرده.
پس دخترهات چی؟
زنت می‌دونه برگشتی؟
نگران خانواده‌ی من نباشید. همه‌چی ردیفه.
خیلی خب، آهنگ بعدی با شما.
می‌دونید، زن سابقم می‌گفت فکر نمی‌کنه
بلد باشم پدر باشم.
باورتون می‌شه؟
کاش الان منو می‌دید.
-آخی. -آخی.
وقتشه حوله‌ها رو دربیاری.
این‌ها همه یقه‌اسکی‌ان؟
تو همه‌ی رنگ‌ها.
می‌دونم.
ببین، اگه می‌خوای توجه برایانو جلب کنی،
راهش اینه؛ نه لباسای عجیب‌غریب.
باید سنگین و رنگین لباس بپوشی.
بعدشم کلاً محلش نذار.
حتی شاید از یه راه دیگه برو سر کلاس.
شاید؟ خیلی خب.
ممنون، بابا.
-عاشقش می‌شی. -هوم.
خیلی خب، خوشحال شدم دیدمت.
نیت، داری کولاک می‌کنی.
اون یارو فقط اومده بود دستشویی.
بزنش به تابلو.
به سلامتی تعادل کار و زندگی.
به سلامتی.
خب، دیگه داره غم‌انگیز می‌شه.
آره، سم هنوز بچه‌ها رو می‌بوسه.
من اشتباه می‌کنم یا صد دلار یه کم ارزونه؟
آخه سینامون دیگه یکی از اعضای خانواده‌مونه.
از وقتی یادمونه پیش ما بوده.
پسر خوبیه.
فقط از اون اتفاق دیگه مثل قبل نشد.
توی محوطه‌ی نمایشگاه بودیم،
صدای خنده بود و موسیقی.
یه کم از کنترل خارج شد
-و اوضاع حسابی به‌هم ریخت... -پنجاه دلار، تمومش کنیم.
-باشه. -خیلی خب.
اون...؟
آره. اگه قول بدی
دیگه بچه‌های مدرسه رو نبوسی،
سینامون مال تو.
همه‌ی بوسامو می‌دم به سینامون.
وایسا، وایسا.
بذار فعلاً عجله نکنیم. صدای بلند هم درنیار
و فعلاً بوسه‌ها رو از دور بفرست. می‌شه؟
-ممنون، بابایی. -خواهش می‌کنم.
وای.
واقعاً؟
دیگه تو مدرسه کسی رو بغل نمی‌کنه و نمی‌بوسه؟
عالیه! پس حرفام درباره‌ی حریم شخصی جواب داد!
چی؟ این کارم ازت برمیاد؟
خیلی خب، آره. باشه، خداحافظ.
عجب.
یا خدا.
باورتون نمی‌شه؛ معلم سم بود.
دارن فکر می‌کنن یه پایه ببرنش بالاتر.
وای. باید برای همه‌مون اسب بخری.
اون‌قدر زمین نداریم.
بابا، توالت دوباره گرفته.
کار تو بود؟
چندش! نه.
خب، این دیگه مشکل مدیر خدماته.
مدیر خدمات کیه؟
من حلش می‌کنم. با این کار یه هفته کاپ‌کیک می‌گیرم.
آفرین دختر.
یادت نره یه ماشین پای تابلو بزنی.
پاها بالا، نظافتچی رد می‌شه.
راستی، مراسمِ فروشنده‌ی سالت فردا چه ساعتیه؟
همون مراسم فروشنده‌ی سال.
کل بعدازظهره. مراسم مهمیه.
خب، مسابقه‌ی املای هدلی چی؟
اونم بعدازظهره.
ولی به هردوش می‌رسم.
پس اگه نمی‌خوای... اوه، گیر کرد.
یه لگد بهش می‌زنی؟
آهان، راه افتاد. دیدی؟
برو یه ماشین بزن پای تابلو
برای خودت.
کلمه‌ی شما «دوئوپولی» است.
دوئوپولی.
D-U-O-P-O-L-Y.
دوئوپولی.
درسته.
آروم باشید.
همه آروم باشید.
نظم رو رعایت کنید!
سلام.
شرکت‌کننده‌ی بعدی، هدلی ویلکاکسه.
-آقا، لطفاً. -ببخشید.
خیلی هیجان‌انگیزه.
کلمه‌ی شما «سیستماتیک» است.
سیستماتیک.
از پسش برمیای، هدلی!
-ببخشید، ببخشید، ببخشید. -آقا، اینجا مسابقه‌ی املاست.
این‌جوری...
-جو مسابقه رو به‌هم می‌زنید. -ببخشید.
سیستماتیک.
S-Y-S-T-E-M-
-A-T-I-C. -A-T-I-K.
سیستماتیک.
-غلط گفت. -درسته.
ایول! هدلی!
یالا همه تشویق کنید!
املا چه بالا و پایینی داره، پسر.
-چه نفس‌گیر بود. -آره.
من که این‌جوری نمی‌نویسمش.
اوه، انگار پسرت دوباره تنهات گذاشت، دن.
الان احتمالاً تو دیو اَند باسترز
داره کارت بازی بچه‌هاشو شارژ می‌کنه.
نه، همچین کاری باهام نمی‌کنه.
فقط می‌گم، نه تو براش مهمی نه اینجا.
هیچ‌وقت هم نبودید.
میاد.
...I-O-N.
-کوشن. -درسته.
هی! پِس‌پِس!
این چند مرحله‌ست؟
-چند مرحله؟ -آره.
همین‌طور ادامه می‌دن تا فقط یه بچه بمونه.
تا حالا مسابقه‌ی املا نیومدی؟
زمان ما از این مسابقه‌ها نبود.
فکر کنم بود.
فکر کنم فقط تو رو راه نمی‌دادن.
من یه سر می‌رم دستشویی.
-هوای صندلیم رو داری؟ -هوای صندلیت؟
-آره، نذار کسی... -وقتی برگشتی،
به‌جای اینکه اونجا بشینی، بیا جلو
کنار رفیق خودت بشین.
اِ...
اون تو می‌بینمت.
یه چیزی اینجاست.
وای. اوه.
نگران نباشید، فروشنده‌ی سال رسید!
ایول، نیت!
-این رفیق منه! -خودمم؛ رفیقش.
محشره، خیلی ذوق دارم.
زود شروع کنیم، چون خیلی وقت ندارم.
کجا باید بری که از این مهم‌تره؟
هیچ‌جا! هیچ جا کاری ندارم!
هیچ‌جا کاری ندارم، خب؟
فقط خیلی ذوق‌زده‌ام.
-خیلی خب. -آروم، یه کم خودتو جمع کن.
باید با مدیر نمایشگاه کول‌اسپرینگز
آشنات کنم.
خیلی وقته می‌خواد ببینتت.
خیلی خب، بی‌صبرانه منتظرم.
-بریم. -آره.
-مایک وندرهولدن. -سلام.
راسته که
-آقای واندر فول رو می‌شناسی؟ -چی؟
آره، داشتم می‌گفتم تو «شارک تنک» بودی.
باید شماره‌شو بهم بدی.
یه اختراع خفن دارم که باید براش ارائه کنم.
آره، من... راستش نمی‌شناسمشون.
فقط تو یه قسمت بودم.
ببین، چیزی رو ازم قایم نکن.
از سودش یه تیکه هم به تو می‌دم، داداش.
من سهم نمی‌خوام.
جودیشِس.
متأسفم، ولی غلطه.
پس لینکدینت رو بده
از اونجا شارک‌ها رو پیدا می‌کنم.
می‌خوای از توی لینکدین شارک‌ها رو پیدا کنی؟
من... من اصلاً لینکدین ندارم.
تو که گفتی این یارو باحاله، مرد!
-باشه. -آره.
-دن، می‌شه شروع کنیم؟ -آره.
-هی، یه لحظه. -باشه، مشکلی نیست.
الان خیلی عجیب رفتار می‌کنی، خب؟
خواستم ببینم حالت خوبه یا نه.
فقط واسه سخنرانی هیجان دارم.
فقط می‌خوام سخنرانی کنم.
نمی‌خوام یادم بره، می‌فهمی؟
عالیه.
-خوبه، خوبه. -خیلی خب.
خیلی متأسفم، ولی غلطه.
و با این جواب، فقط دو شرکت‌کننده باقی موندن.
نفر اول...
هدلی ویلکاکس.
کلمه‌ی شما «دیفتری» است.
اِ...
ممکنه لطفاً کلمه رو تکرار کنید؟
دیفتری.
پیداش کردم.
ممنون.
وقت زیادی ندارم، پس کوتاهش می‌کنم.
خیلیا می‌گن پدرا نمی‌تونن همه‌چی رو با هم داشته باشن،
ولی من اومدم بگم این حرف درست نیست.
آره!
بردن عنوان فروشنده‌ی سال فوق‌العاده‌ست،
ولی جایزه‌ی اصلی وقتیه که برگردم خونه،
در خونه رو باز کنم،
این بلیت‌ها رو بالا بگیرم
و قیافه‌ی بچه‌هامو ببینم!
خب، ممنون. ممنون، ممنون.
وای، مگه بهتر از اینم داریم؟
حالا این ماشین هم برای فروشه.
-چی شد؟ -باختم، بابا.
اگه وسط مسابقه ولم نمی‌کردی،
خودت می‌فهمیدی.
قرار بود برگردم.
-فکر کردم می‌رسم... -ولی نرسیدی! نرسیدی.
هدلی، درست می‌شه.
بازم مسابقه‌ی املا هست...
اصلاً برام مهم نیست که نبردم!
فقط می‌خواستم تو اونجا باشی.
خودت گفتی همه‌ی ارزشمو
به یه مسابقه‌ی مسخره گره نزنم،
ولی خودتو ببین الان کجایی.
فقط می‌خوام برم خونه.
لطفاً منو ببر خونه.
باشه، بریم خونه. گریسی کجاست؟
امروز بعد مدرسه جلسه‌ی درس گروهی داشت.
چرا من می‌دونم و تو نمی‌دونی؟
پس چی شد «شما بگید، من یادم می‌مونه»؟
بیاید بریم کارائوکه رو راه بندازیم!
هی، بیا دیگه!
بچه‌هات بعداً هم می‌تونن ازت عصبانی باشن!
انگار حسابی دارن خوش می‌گذرونن.
این بچه‌ها رو می‌شناسی؟
شوخیت گرفته؟
اینجا چه خبره؟
سلام نیت، چه خبر؟
واسه خودت جشن تولد گرفتی؟
چی؟
برید بالا. برید بالا.
-گریسی! -بابا؟
تو باید
یه ساعت دیگه تو مهمونی محل کارت می‌بودی.
-اینجا چی‌کار می‌کنی؟ -ببخشید دیگه.
زدم «جلسه‌ی درس گروهی‌تون» رو خراب کردم؟
تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ اون یقه‌اسکی پوشیده.
یقه‌اسکی خیلی خفنه.
چی؟
وای خدا، چه آبروریزی‌ای.
گریسی!
گریسی.
گریسی! هی!
باید درباره‌ی این حرف بزنیم.
قرار نیست با پسرا تنها تو خونه بمونی.
«دوره‌ی بابا» این نبود.
قرار نبود دروغ بگیم.
نه، قرار بود با راه‌حلای سرهم‌بندی‌شده سرگرممون کنی
تا خودت هر غلطی خواستی بکنی!
تازه، اتفاقاً درباره‌ی دروغ گفتن هم هست،
چون مامان اصلاً نمی‌دونه برگشتی سر کار!
گریسی، این اصلاً...
آره، الانم می‌رم در اتاقمو محکم بکوبم.
نیت، باید بیای بیرون.
-الان نه. -نه، همین الان!
چی؟
یه بیل هم بیار.
بیچاره.
وای خدا.
حالا چی‌کار کنم؟
نمی‌تونم بذارم سم اینو ببینه.
بکشیمش کنار سطل آشغال همسایه.
فردا آشغالا رو می‌برن.
فکر کنم فردا نوبت بازیافتی‌هاست...
-فقط یه سُمشو بگیر! -گرفتم.
زنده‌ست!
وایسا! زنده‌ست!
پایین! پایین! خودتو ازش گنده‌تر نشون بده!
آروم! وایسا!
-نه اون تو! نه اون تو! -نه!
-وای خدا! -چی؟
ای وای، باید بریم.
مواظب باش!
وای خدا، باید فرار کنیم.
بجنبید، بجنبید.
وای خدا!
بیا دیگه، سینامون.
اوه نه.
بابا، چه خبره؟
اسب ته حیاط افتاده بود،
فکر کردیم مرده، ولی حالا زنده شده!
بابا، اسبا خوابیده می‌خوابن.
سینامون، بیا اینجا.
چیزی نیست، بیا.
آفرین.
-بده من. -هی.
سینامون، برات پیتزا آوردم.
بیا اینجا، سینامون.
وایسا، وایسا.
اوه نه!
درستش می‌کنم.
هی، سینامون.
-بیا اینجا، آفرین. -نه بابا! فرار می‌کنه!
-مواظب باش. -بیا.
وایسا! وایسا! نه!
نه! نه! نه!
سینامون، وایسا!
ببخشید، سم.
-بابا، مواظب باش! -وای!
نه، نه، نه، نه!
حالت خوبه؟
آره.
چیزی نیست. خوبم.
اسب دیگه، نه؟
می‌تونم درستش کنم.
-سلام عزیزم. -سلام عزیزم.
یه خبر فوق‌العاده دارم.
لوری تونست چندتا از برنامه‌هاشو
جابه‌جا کنه،
پس فردا کنارمه
تا پخش زنده رو از خونه انجام بدیم.
پخش زنده؟ تو خونه‌ی ما؟
آره.
لوری گفت بهترین جا همون‌جاست،
چون اولین استارمایندر همون‌جا ساخته شده.
همه‌چی توی تقویمه.
آره، دیدمش.
فقط فردا خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کردم رسید.
باشه.
بالاخره فهمیدی زندگی من چه شکلیه.
فقط یه جاروبرقی سریع بکش،
چون حوالی ظهر می‌رسیم.
آره، آره. خیلی... کمک می‌کنه.
عزیزم، خیلی ممنونم
که این یه ماه خونه موندی
و حواست به خونه بود.
بدون تو از پس هیچ‌کدومش برنمی‌اومدم.
خیلی دوستت دارم.
منم دوستت دارم.
-باشه، خداحافظ. -آره.
ای بابا.
یه کم دیر گفتی، تقویم.
فکر کردم همه می‌تونن به خواسته‌شون برسن.
نه، فکر کردی خودت می‌تونی به خواسته‌ت برسی.
خدایا...
آره، اینو ببین. اصلاً...
اوه نه.
باید درستش کنم.
فقط نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
پس از همون‌جا شروع کن.
فکر می‌کنی می‌دونم سقفت رو چه‌جوری درست کنم؟
امیدوارم بدونی.
خب، نمی‌دونم.
ولی می‌دونی چیه؟
هر روز میام و ادامه می‌دم.
آره، یه عمر طول می‌کشه.
خیلی سخت می‌شه و کلی خرج برمی‌داره،
شاید هم شکست بخورم.
ولی بعضی وقتا برای کسایی که دوستشون داریم
باید کارای سخت رو انجام بدیم.
منم دوستت دارم؟
خوش می‌گذره، نه؟
یه اردو توی پذیرایی.
کنار آتیش هم اسمورز درست می‌کنیم.
-این بخاری برقیه. -باشه.
مارشمالوها دارن رو فرش آب می‌شن.
مهم نیست.
این فرش که موندنی نیست.
هیچ‌کدوم اینا مهم نیست.
مهم اینه که داریم با هم وقت می‌گذرونیم.
بابا، خونه‌مون نابود شده.
من حتی اتاق ندارم.
آره، خیلی اوضاع خرابه.
یعنی از این خراب‌تر نمی‌شه، خب؟
ولی ازش رد می‌شیم.
همون‌طور که خانواده‌ها رد می‌شن. مگه نه؟
ببینید، می‌دونم اینجا چی کم داره.
-یه قصه‌ی کنار آتیش کم داره. -قصه‌ی کنار بخاری.
باشه، قصه‌ی کنار بخاری.
این یکی واقعیه، خب؟
خیلی سال پیش اتفاق افتاد.
یه خونه‌ای توی کوهستان بود.
یه خانواده توی پذیرایی نشسته بودن.
از پنجره بیرون رو نگاه کردن و یه خرس دیدن.
یه خرس بامزه.
کلی هم ذوق کردن.
ولی هر بار که یه کم نزدیک‌تر می‌شد،
خرسه بزرگ‌تر می‌شد.
بزرگ‌تر و بزرگ‌تر و بزرگ‌تر.
اون‌جا فهمیدن این یه خرس بامزه نیست.
یه خرس گریزلیه.
بعد وارد خونه شد
و شروع کرد همه‌چی رو تیکه‌پاره کردن.
یعنی خیلی بدتر از کاری که یه اسب می‌تونه بکنه.
همین‌طور می‌رفت و همه‌چی رو نابود می‌کرد.
-خانواده هم گیر افتاده بودن. -همه زنده موندن؟
چی؟ آره... اوه.
آره، معلومه. نه، بیا اینجا.
آره، آره... نه.
همه زنده موندن؛ همه‌شون.
هیچ‌کس زنده نموند.
محال بود زنده بمونن.
-خرسه... -شنیدم چی گفتی.
چه‌جوری شنیدی؟
واقعاً چه‌جوری شنیدی؟
من... باشه.
می‌دونستم این داستان واقعی نیست.
حق با توئه.
واقعی نبود.
فقط بذار یه چیزی بهتون بگم...
شما دخترا محشرید.
و خیلی معذرت می‌خوام که تقریباً همه‌چی رو خراب کردم.
منظورت چیه؟ تو برام اسب خریدی.
آره.
ولی چون درباره‌ی
حریم شخصی و فاصله باهات حرف نزدم.
چی؟
آره، باید اون یکی رو حل کنیم.
هدلی، واقعاً...
هیچ‌وقت نباید مسابقه‌ی املا رو ترک می‌کردم.
همون‌طور که خودت می‌گی،
I-N-X...
داری سعی می‌کنی «نابخشودنی» رو هجی کنی؟
آره. چقدر تو باهوشی.
گریسی،
حتی نمی‌تونم بابت اون مهمونی ازت عصبانی باشم.
البته نباید این کارو می‌کردی.
ولی فقط داشتی
از الگوی بدی که من نشونت دادم پیروی می‌کردی.
من اون بابایی نیستم که دلم می‌خواد باشم.
راستش چون هیچ‌وقت براش زحمت نکشیدم.
دوست داشتن شما سه‌تا این‌قدر راحت بود
که فکر کردم همون کافیه.
ولی نیست.
باید براش زحمت بکشی.
زحمت واقعی.
مامانتون همیشه اینو می‌دونست.
مامان می‌کشتت.
آره.
خب...
نه اگه بتونم اینو درست کنم.
چه‌جوری می‌خوای درستش کنی؟
من فروشنده‌ام.
می‌فروشم.
اون‌قدر می‌فروشم
که تو عمرم نفروختم.
-سلام. -چی می‌خوای؟
یه خواهش خیلی بزرگ دارم.
یه کم بدجوری گیر افتادم.
می‌دونم سر کار همیشه با هم کنار نیومدیم،
ولی من بهت احترام می‌ذارم،
شاید با توجه به حرفایی که سر کار زدم
فکر نکنی بهت احترام می‌ذارم.
ولی بی‌احترامی همون احترامه.
همون کلمه‌ست.
فقط یه «بی» اولش داره.
اگه اون «بی» رو برداری...
دیدی؟ می‌مونه...
فقط احترام. منظورم اینه که...
چی لازم داری؟
باید خونه‌ت رو قرض بگیرم؛ فقط برای فردا.
در عوضش
حاضرم بلیت‌های تایتانزمو بهت بدم.
جدی؟
آره.
وای.
راستش فکر نمی‌کردم همچین روزی رو ببینم.
نیت، می‌دونم چقدر برات سخت بود
جرئت کنی و این حرفو بزنی.
از دوربین رینگ دیدم داشتی تمرین می‌کردی.
مرد واقعی از کمک خواستن نمی‌ترسه.
این‌همه صداقت و آسیب‌پذیری
واقعاً الهام‌بخشه، مرد.
ممنون.
دلم می‌خواد کمکت کنم.
خیالم راحت شد، مرد.
زرشک!
بی‌خیال مرد، پرده رو روم نبند.
بی‌خیال!
پیتون، اون بلیتا رو لازم دارم.
پیتون!
باید از خونه‌ت استفاده کنم.
چی؟
وقت توضیح ندارم، داداش.
حسابشو بذار پای تلافیِ
اون وقتی که خونه‌ی منو کردی هتل بچه‌ها.
ببخشید، منظورت همون شب‌مونی بچه‌هاست؟
گیر جزئیات نشیم، خب؟
می‌فهمی چقدر باهام بدرفتاری کردی؟
حتی جواب یکی از پیامایی رو
که برات فرستادم ندادی.
دوباره دعوتت کردم دیسک‌گلف بازی کنیم؛ هیچی.
یوگای بز هم گفتم؛ بازم بی‌جواب.
پس نه، خونه رو نمی‌دم.
-چی؟ -خبری از خونه نیست.
-چی؟ وایسا. -آره.
ببخشید.
چی؟
دلم می‌خواد با هم وقت بگذرونیم.
جفتمون بابای خونه‌داریم.
بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم شبیه همیم.
جدی می‌گی؟
کاملاً.
چون هیچ‌کدوم از باباهای دیگه باهام وقت نگذروندن.
معلومه که نگذروندن...
ولی من مثل بقیه‌ی باباها نیستم.
می‌شه باهات دست بدم؟
آره، فکر کنم.
حس خوبیه.
اوه نه.
اوه، خدایا.
می‌ذارم از خونه استفاده کنی.
ممنون، رفیق.
ای بابا.
خیلی خب، همه گوش کنید.
چالشی که پیش رومونه ساده‌ست.
باید این خونه رو شبیه خونه‌ی خودمون کنیم
تا پخش زنده‌ی مامان بی‌دردسر پیش بره.
بابا! بیدار شو.
گوش می‌کردم، فقط چشمام بسته بود.
تو چرا اومدی؟ به مامان پیام دادم بیاد.
منو فرستاد، گفت شاید یه چیزی یاد بگیرم.
حالا هرچی منظورش بوده.
باشه.
نقشه‌م پنج مرحله‌ی ساده داره
که به همکاری بی‌نقص نیاز داره.
مرحله‌ی اول: رهگیری.
باید مطمئن بشیم
ماشینی که مامان و لوری رو از فرودگاه میاره
دست خودمونه.
خانما، پسته میل دارید؟
مرحله‌ی دوم: گمراه‌سازی.
باید گروه فیلم‌برداری پخش زنده رو منحرف کنیم
و بفرستیمشون اینجا.
دنبال خانواده‌ی ویلکاکسید؟
اسباب‌کشی کردن، ولی آدرسشونو بهتون می‌دم.
مرحله‌ی سوم: فریب‌کاری.
خونه‌ی کانر باید جوری باشه که انگار ما اینجا زندگی می‌کنیم،
یعنی عکسامون، وسایلمون
و همون اندازه شلختگی همیشگی.
مرحله‌ی چهارم: محبت.
این یکی خیلی مهمه، دخترا.
جلوی دوربینا حسابی شورشو دربیارید.
منم تماس چشمیِ دلنشین برقرار می‌کنم.
تا آخر پخش زنده
می‌رسیم به مرحله‌ی پنجم.
پایان خوش.
مامان برمی‌گرده خونه،
می‌بینه برای رسیدن به آرزوهاش چه کارایی کردیم.
و همه‌چی درست می‌شه.
استارمایندر حسابی می‌ترکونه...
وایسا، من چرا اونجام؟
چی؟ چی؟
شاید فقط توی خیالم بود.
-بی‌خیال. -باشه، فکر کنم فهمیدیم.
بزن بریم!
مسافرای عزیز، به نشویل خوش اومدید.
تا چند لحظه‌ی دیگه به گیت می‌رسیم.
روی باند یه کم ترافیکه،
ولی خبر خوب اینکه امروز کمی زودتر رسیدیم.
-اوه. -به راننده پیام می‌دم
-تا بدونه. -عالیه.
خیلی خب، کار همه عالیه!
اَه، اینم توی دوربین می‌افته؟
موهامو نگاه کن، بابا.
این... افتضاحه.
-چندش‌آوره. -کمتر حرف، بیشتر چکش!
-باشه! -اصلاً این عکس رو
-از کجا پیدا کردی؟ -عالی پیش می‌ریم!
این حتی تو اتاقای اصلی خونه‌مون نیست.
عمداً رفتی...
اینجا زیادی شیک نشده؟
یعنی نسبت به خونه‌ی شما.
می‌دونی چیه؟ راست می‌گی.
کانر، ماکارونی خشک داری
بریزم کف زمین؟
چرا داره دیوارو دوباره سوراخ می‌کنه
به‌جای اینکه از سوراخای قبلی استفاده کنه؟
رفیق، خیلی وقته از اون مرحله رد شدیم.
استارمایندرها کجان؟
لعنتی، باید برگردم خونه.
پیتر!
بابا، گرفتنشون؟
-پرواز زودتر رسید. -چی؟ زودتر رسید؟
زود رسیدن!
منم تو فرودگاه گیج شدم.
رفتم بخش پروازهای خروجی،
فکر کردم آدما از اونجا فرودگاه رو ترک می‌کنن.
تا دور زدم و برگشتم،
سوار ماشین شده بودن و رفتن.
بابا، دارن می‌رن خونه‌ی ما.
باید جلوشونو بگیری.
راهشونو می‌بندم.
نه، راهشونو نبند.
صبر کن برسن چراغ قرمز یا یه چیزی.
صداتو ندارم، پسر.
سرم گرمه دارم روزو نجات می‌دم!
اینجا عجب دیوونه‌وار رانندگی می‌کنن.
باشه، جلوشونو می‌گیرم.
اگه یه وقت خوب پیش نرفت...
دوستت دارم، پسرم.
-دوستم داری؟ -آخی.
بابا، این‌قدرها هم مهم نیست! این کارو نکن!
بابا!
بابا! خوبی؟
بابا؟
آره، همه‌چی ردیفه. خونه می‌بینمت.
بابا؟ وایسا، داری چی...
والتر؟
کیتی!
-دنیا رو ببین! -اِ...
من... اصلاً...
-این مرد رو می‌شناسی؟ -آره، پدرشوهرمه.
چرا... چرا پیچیدی جلوی ما؟
کیتی، تو تصادف
همیشه راننده‌ی عقبی مقصره.
اینم نتیجه‌ی چسبیدن به ماشین جلویی.
-اِ... -پس برگشتی.
آره، داشتیم می‌رفتیم خونه و...
منم دارم می‌رم همون‌جا.
بیاید، خودم می‌رسونمتون.
فکر نکنم باید صحنه‌ی تصادف رو ترک کنیم.
خب، ماشین تو تصادف کرده.
ماشین من که آخ نگفته.
خیلی خب، همین‌جا بمونید. الان برمی‌گردم.
آره، همینه.
چی...
سلام نیت، چه خبر مرد؟
-کجایی؟ -اوه، ببخشید.
یه درخواست سفر گرفتم
و بلیت بونارو این آخرهفته فروخته می‌شه،
مجبور شدم یه کم پول دربیارم.
-چی؟ جدی می‌گی؟ -هیس.
-دارم تلفنی حرف می‌زنم. -همین الان ماشین می‌خوام.
پیتر؟ همین الان ماشین می‌خوام!
پیتر!
آره! یالا! آره!
ببخشید!
فکر نکنم چراغ راهنما رو بشناسه!
«و آن روز بود که استارمایندر متولد شد.»
شکل گرفت...
لیک‌وود اسپرینگز؟
وایسا والتر، اینجا که ما...
پارک نمی‌کنیم؟ می‌دونم.
ما همیشه توی ورودی پارک می‌کنیم؛ مثل همیشه.
مگه چند وقته رفتی؟
نیت واقعاً کارش عالی بوده.
باید می‌دیدی خونه رو چه‌جوری از نو چیده.
یه کم غافلگیرکننده‌ست، ولی عاشقش می‌شی.
خیلی خب، خانما.
رسیدیم؛ مأموریت انجام شد.
استرس نداشته باش.
اگه امروز پنج‌هزار تا بفروشیم،
تا آخر ماه محصولت تو فروشگاه‌هاست.
اگرم نشد،
مهم خاطره‌هاییه
که توی این مسیر ساختیم.
خیلی خب، خانما.
-بذار کمکت کنم. -ممنون.
خواهش می‌کنم، خانم شارک.
والتر، چه خبره؟
نگران نباش، نیت همه‌چی رو توضیح می‌ده.
عالیه. خود نیت کجاست؟
وای! وای! وای!
با سرعت داریم میایم!
برید کنار! بلد نیستیم وایسیم!
-اوه. -نیت! وای...
نیت!
وای خدا! حالت خوبه؟
آره، خوش اومدی خونه.
خوش اومدم خونه؟
این اسب مال کیه؟
چرا خونه‌ی کانریم؟
خدایا، مجبور شدم باهاش معامله کنم.
خونه‌مون دقیقاً آماده‌ی دوربین نیست.
نه، نه؛ بیا بیشتر از اینا بگیم.
ترجیح می‌دم نگیم.
پس بریم تو و پخش زنده رو انجام بدیم.
نه نیت، سر خونه‌مون چی اومده؟
باشه، خیلی خب.
-برگشتم سر کار. -چی‌کار کردی؟
بعدشم برای سم یه اسب خریدم.
براش اسب خریدی؟
چون تو مدرسه بچه‌ها رو بغل می‌کرد و می‌بوسید
و مجبور شدم براش اسب بخرم.
بعد فکر کردم اسبه مرده.
ولی ظاهراً اسبا برای خواب دراز می‌کشن.
تازه فهمیدم؛ نمی‌دونستم.
بعدشم اسبه خونه رو نابود کرد.
به همه‌چی لگد زد و همه‌چی رو خراب کرد.
بچه‌ها حالشون خوبه؟
آره، بچه‌ها خوبن.
مشکل سقفه؛ سقف ریخت.
-سقف خونه‌مون ریخت؟ -ولی اون جداست...
اصلاً ربطی به اسب نداشت؛ خودش ریخت.
پس احتمال خیلی زیادی هست که من...
آره، زندگی‌مونو نابود کرده باشم.
کیتی، آماده‌ای؟
آره. می‌شه یه لحظه بهم وقت بدی؟
باشه.
نیت، چه‌طور تونستی این کارو بکنی؟
این‌همه فرصت بهت دادم بهم بگی
واقعاً اوضاع چه‌طوره،
ولی مدام بهم دروغ گفتی.
فکر کردی هیچ‌وقت نمی‌فهمم؟
نه، گوش کن؛ باید بهم اعتماد کنی.
نمی‌ذارم رؤیات اینجا
توی بوته‌های مسخره‌ی کانر اشفورد بمیره!
فقط باید بری تو. خواهش می‌کنم...
بذار نشونت بدم من و بچه‌ها برات چی‌کار کردیم.
می‌رم تو...
ولی حرفمون تموم نشده.
می‌دونم.
باشه.
بریم انجامش بدیم.
فکر کنم جواب داد.
خیلی آشنا به نظر میای؛ کجا دیدمت؟
من توی «شارک تنک»م.
نه، اون نیست.
-هوم. -سلام به همگی.
-مامان! -مامانی!
سلام عزیزای دلم، دلم براتون تنگ شده بود.
سلام.
وای.
چی؟
فقط تعجب کرده که وقتی نبود
خونه رو نابود نکردم.
خب، انگار همه اینجاییم.
بیاید پخش زنده رو شروع کنیم.
باشه.
پس استارمایندر اینجا متولد شد.
بله، درسته.
همین‌جا روی صندلی موردعلاقه‌م نشسته بودم،
و به وسایل موردعلاقه‌م نگاه می‌کردم...
مثلاً شومینه‌ی موردعلاقه‌م.
یادمه با خودم فکر کردم
باید راه بهتری برای نظم دادن به کارا باشه.
-دقیقاً. -آره.
شما دخترا درباره‌ی اختراع مامانتون چه حسی دارید؟
هر روز ازش استفاده می‌کنم؛ برای تکالیف خیلی کمکم می‌کنه.
یادم می‌اندازه دستم رو به بقیه نزنم.
عالیه.
یادم می‌اندازه برای مدرسه مناسب لباس بپوشم.
چه خوب.
وای کیتی، مردم عاشق این پخش شدن!
-واقعاً؟ -آره، خیلی خوبه!
سه دختر مؤدب و متین،
و شوهری که باید بگم فوق‌العاده‌ست در...
برقرار کردن تماس چشمی دلنشین؟
-دقیقاً. -بله.
خب، من فروشنده‌ی تویوتام؛ بهترین توی منطقه، ولی...
-عالیه! -این دیگه چیه؟
کانر، این آدما تو خونه‌ی من چی‌کار می‌کنن؟
شوخیت گرفته؟ بهش نگفتی؟
فکر کردم تا الان تموم می‌کنید. منو می‌کشه.
چرا گفت این خونه‌ی اونه؟
چون خونه‌ی منه، خوشگله. این خونه‌ی منه.
اینجا چه خبره؟
پخش زنده رو نگه دارید!
-نیت... -بابا، زنده‌ست.
باشه، اون قسمت رو حذف کنید؛ همه‌شو حذف کنید.
ببخشید، لوری...
این خونه‌ی ما نیست.
-من نمی‌تونم دروغ بگم، نیت. -ولی من می‌تونم.
سلام، این خونه‌ی ماست.
نیت، نه. دیگه تمومه.
همه‌چی تموم شد...
باشه.
ای بابا.
خونه‌ی شما نیست؟
نیست.
نیست، ببخشید.
گوش کن...
-خانم شارک... -فقط لوری خوبه.
حقیقت اینه که خونه‌مون الان قابل زندگی نیست.
فکر کردم می‌تونم کارای تو رو انجام بدم.
تو همه‌چی رو خیلی راحت نشون می‌دی،
ولی نیست؛ خیلی سخته.
یعنی واقعاً خیلی سخته.
حرف دل ما رو زدی.
فکر کنم همیشه آسون‌ترین راه رو انتخاب کردم.
ولی این دوازده ساعت گذشته
سخت‌ترین کاری بود که تو تمام عمرم کردم.
حتی بلیت‌های تایتانز رو
که برده بودم بخشیدم تا اینا رو درست کنم.
بلیت‌هاتو بخشیدی؟
لیاقتشونو ندارم، می‌فهمی؟
فکر می‌کردم نون‌آور بودن تنها چیزیه که می‌تونم عرضه کنم.
ولی این یه ماهی که با دخترا خونه بودم،
بهتر بود از...
همه‌ی بلیت‌های دنیا.
قسمت بامزه‌ش اینه که...
سعی کردم یه نسخه از تو باشم
و افتضاح شکست خوردم،
ولی فکر کنم همین باعث شد
نسخه‌ی بهتری از خودم بشم.
خدایا، باید برم به زن سابقم زنگ بزنم.
اِ...
می‌دونی چیه؟ از این خوشت میاد.
حتی از استارمایندر استفاده کردم
تا این نقشه‌ی دیوونه‌وار رو سرهم کنم.
چون حتی بابایی مثل من هم
می‌تونه با استارمایندر یه نقشه‌ی عجیب بکشه.
ولی نمی‌خوام خودم اینو بهتون بگم.
بذارید از زبون همسر زیبا و نابغه‌م، کیتی، بشنویم.
خودت براشون توضیح بده.
باشه... بله.
از این طرف بیاید تا استارمایندر رو نشونتون بدم.
پخش زنده داره منفجر می‌شه.
موفق شدی. واقعاً موفق شدی.
بیا اینجا.
باورم نمی‌شه؛ خیلی خوشحالم.
به همتون افتخار می‌کنم.
نگاهمون کن.
بالاخره به اون پایان خوش رسیدیم.
البته نه به اندازه‌ی وقتی که
کیگن صرف تعمیر سقف کرد،
ولی داخل خونه رو
نسبتاً خوب درست کردم.
مطمئنی نمی‌تونم کمک کنم؟
نه، گفتم خودم از پسش برمیام.
اجازه هست وارد حریمت بشم؟
همیشه. بیا.
می‌خوای کمکم کنی رنگ بزنیم؟
-آره. -بیا.
از اونجا شروع کن.
آفرین، بالا و پایین.
حتی گذاشتیم کیگن تابلو بزنه تا کار بیشتری بگیره.
البته هنوز کاری نگرفته.
انتظار خاصی هم نداریم،
ولی بالاخره تابلو رو زدیم.
منم تویوتا رو ترک کردم تا فروش استارمایندر رو بچرخونم.
حالا نفر اول کیتی‌ام.
یعنی قبلاً هم بودم.
خودتون منظورمو می‌فهمید.
بالاخره تعادل درست بین کار و زندگی رو پیدا کردیم.
حالا توی همه‌چی کنار همیم،
همون‌طور که یه خانواده باید باشه.
سم.
شکلات! بده من! بده!
خواهشاً تا بعد از کوارتر دوم نگهش دار.
هدلی، سبزیجات.
مطمئنی سیب‌زمینی نمی‌خوای؟
N-O.
پاپ‌کورن برای گریسی...
-و برایان. -ممنون بابا.
ممنون آقای ویلکاکس.
-دمت گرم. -خواهش.
خب عزیزم.
هدلی سه‌شنبه‌ی بعد
تمرین مسابقه‌ی املای منطقه‌ای داره.
سم هم با سینامون اسب‌سواری داره.
من می‌تونم هدلی رو ببرم، اگه تو...
نه، درسمو گرفتم.
دیگه هیچ برنامه‌ای مربوط به املا رو از دست نمی‌دم.
مگر اینکه کلمه‌شو بلد نباشم،
که تعدادشون خیلی زیاده.
-خودت که می‌دونی. -عالیه.
خانم‌ها و آقایان،
لطفاً به نمایشگر بزرگ
-توجه کنید. -اوه.
به‌گرمی استقبال کنید
از فروشنده‌ی سال
نمایشگاه تویوتای وست‌کورنرز...
-شروع شد. -هوم.
...پیتون ماهار!
آره، حقشه.
انگار واقعاً این هیکل پول‌سازه.
برای من تو فروشنده‌ی سالی.
من تنها فروشنده‌تم.
همچنین در بازی امروز حضور داره،
مخترع و کارآفرین محلی
که اخیراً در «شارک تنک» دیده شده.
برای رفتن روی نمایشگر بیشتر از یه راه هست.
چی؟
تشویق کنید مخترع
استارمایندر رو،
کیتی ویلکاکس!
اون مامان منه!
روی صحنه خوش‌آمد بگید به نیت بارگاتزی!
بابای من، نیت بارگاتزی!
-همه رو می‌بوسم! -بس کن! چندشه! بابا، بس کن!
عاشق اینم که دختر دارم. دنیای دخترا
تنها دنیاییه که می‌شناسم.
چهل‌وپنج سالش هم که بشه می‌گم:
«فقط بذار باهات زندگی کنیم.
بذار دیگه.»
یه پیمانکار گرفتیم. پیمانکاری
واقعاً شغل خوبیه.
چون می‌تونی زندگی یکی رو نابود کنی و بری.
هی، مواظب سرت!
اگه یکی رو برای تعمیر خونه استخدام کنیم،
قول می‌دم شغل اصلیش اون کار نیست.
سلام عزیزم، همه‌چی خوبه.
فقط دوربین جلوی در بود.
هشدار اشتباهی بود.
چندتا حیوون این‌طرف و اون‌طرف می‌دویدن.
اسب... اسبا.
راسو، موریانه‌خوار، شاه‌کبرا.
-پلنگچه. قوزک، قوزک. -چی؟ نه.
سنجاب بود؛ سنجابا می‌دویدن.
الان فصل جفت‌گیریشونه، پس...
الان فصل جفت‌گیری نیست.
باید بری بالا و یه فعالیت گروهی راه بندازی.
ببخشید.
ما آشغالا رو... یکی از روزا می‌ذاریم بیرون.
نمی‌دونم کدوم روز، ولی بالاخره یه روزیه.
وایسا، امروز روز جمع‌آوری آشغاله!
می‌دونم دو هفته پیش یادمون رفت بذاریمش بیرون.
همین استرس می‌تونه یه خانواده رو از هم بپاشه.
وایسا! وایسا!
کل هفته می‌گفتیم: «همه با دست غذا بخورید.»
«آشغالتونو بذارید تو جیبتون،
ببرید خونه‌هاتون.»
لازم نیست این کارو بکنی.
برای من زیادی گرمه، ببخشید.
خیلی گرممه.
مرغ محلی دارن
و مرغ غیرمحلی.
مرغ محلی اجازه داشته آزاد بچرخه.
معلومه که نه توی فروشگاه؛ اونجا دیگه مرده.
ولی هنوز سرگرمی‌هاشو روی بسته نوشتن.
زنم گفت تخم‌مرغ بگیر؛ این دیگه دیوونگیه.
قبلش سر خرید شیر از حال رفتم.
دیگه تخم‌مرغ ازم برنمیاد.
فهمیدم اسبا خوابیده می‌خوابن.
اصلاً نمی‌دونستم.
-زنده‌ست! -وایسا!
شرط می‌بندم وقتی اسب می‌خری
اصلاً به این چیزا فکر نمی‌کنی.
یه چیز گنده وسط حیاطت می‌میره.
نمی‌تونی با نوک پا هلش بدی توی جنگل.
هی! وایسا!
پِس‌پِس! هیا!
رفتم جلو و گفتم:
«یه آیس‌کافی با خامه می‌خوام.»
گفت «با خامه؟» گفتم «با خامه.»
یه بار دیگه پرسید:
«پس آیس‌کافی با خامه؟»
همون‌جا باید می‌گفتم:
«الان چه خبره؟»
هنوز سفارشو نگرفته بودم
که با یه قوطی خامه‌ی زده‌شده برگشت.
نگاه کردم پایین
و شروع کرد خامه رو
روی آیس‌کافیم اسپری کردن.
گفتم «فکر کردی اونجا اینو گفتم؟»
«فکر نمی‌کنی اگه اینو می‌خواستم می‌گفتم
آیس‌کافی با خامه‌ی زده‌شده؟
فکر کردی من خل‌وچلم؟»
گفتی بیشتر بهم می‌دی.
می‌دم، می‌دم.
ما نون‌آور خونه بودیم.
کات.
خیلی ممنون که برای دیدن این برنامه اومدید.
واقعاً یه دنیا برام ارزش داره.
یکی از بهترین جمعیت‌هایی بودید که جلوی‌شون اجرا کردم.
واقعاً نمی‌دونم چه‌جوری تشکر کنم.
-اینم رفیق من! -ایول!
نمی‌دونم چه‌جوری تشکر کنم؛ فوق‌العاده بودید.
خیلی ممنون!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.